मत्तय 14

14 ¹ त्या वेळी हेरोद चौथाईचा राजा याने येशूविषयीच्या बातम्या ऐकल्या, ² आणि तो आपल्या सेवकांना म्हणाला, “हा बाप्तिस्मा करणारा योहानच आहे; तो मेलेल्यांतून उठला आहे, म्हणूनच त्याच्यामध्ये ही सामर्थ्ये कार्य करीत आहेत.” ³ कारण आपला भाऊ फिलिप्प याची पत्नी हेरोदिया हिच्यामुळे हेरोदाने योहानाला अटक करून, त्याला साखळदंडांनी बांधून तुरुंगात डांबले होते. ⁴ कारण योहान त्याला म्हणत असे, “ती तुझ्याजवळ असणे तुला नियमशास्त्राला धरून नाही.” ⁵ हेरोदाला त्याला जिवे मारायचे होते, पण त्याला लोकसमुदायाची भीती वाटत होती, कारण ते योहानाला संदेष्टा मानीत होते. ⁶ पण हेरोदाचा वाढदिवस आला तेव्हा हेरोदियेच्या मुलीने त्यांच्यासमोर नाच केला आणि तिने हेरोदाला संतुष्ट केले, ⁷ म्हणून त्याने शपथ वाहून तिला वचन दिले की, ती जे काही मागेल ते तिला देईन. ⁸ आपल्या आईच्या चिथावणीवरून ती म्हणाली, “बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाचे शीर एका ताटात मला येथेच द्या.”

⁹ राजाला दुःख झाले, पण त्याच्या शपथांमुळे व त्याच्या पंक्तीला बसलेल्या पाहुण्यांमुळे त्याने ते देण्याची आज्ञा केली, ¹⁰ आणि त्याने माणसे पाठवून तुरुंगात योहानाचा शिरच्छेद करविला. ¹¹ त्याचे शीर एका ताटात आणले गेले व मुलीला दिले गेले, आणि तिने ते आपल्या आईकडे नेले. ¹² मग योहानाचे शिष्य आले, त्यांनी त्याचे शरीर नेऊन पुरले; आणि जाऊन त्यांनी येशूला सांगितले.

येशू पाच हजारांना जेवू घालतो

¹³ हे ऐकून येशू नावेत बसून एकांतात एका निर्जन ठिकाणी निघून गेला. पण लोकसमुदायांनी हे ऐकले आणि ते गावांतून पायी चालत त्याच्यामागे गेले. ¹⁴ तो किनाऱ्यावर उतरला तेव्हा त्याने मोठा लोकसमुदाय पाहिला, त्याला त्यांचा कळवळा आला आणि त्याने त्यांच्यातील आजाऱ्यांना बरे केले. ¹⁵ संध्याकाळ झाली तेव्हा शिष्य त्याच्याजवळ येऊन म्हणाले, “हे निर्जन ठिकाण आहे आणि आताच वेळ टळून गेली आहे. लोकसमुदायांना पाठवून द्या, म्हणजे ते खेड्यांत जाऊन स्वतःसाठी अन्न विकत घेतील.”

¹⁶ पण येशू त्यांना म्हणाला, “त्यांना जाण्याची गरज नाही. तुम्हीच त्यांना खायला द्या.”

¹⁷ ते त्याला म्हणाले, “येथे आमच्याजवळ पाच भाकरी व दोन मासे यांशिवाय काहीच नाही.”

¹⁸ तो म्हणाला, “ते इकडे माझ्याजवळ आणा.”

¹⁹ मग त्याने लोकसमुदायांना गवतावर बसण्याची आज्ञा केली. त्याने त्या पाच भाकरी व दोन मासे घेतले, स्वर्गाकडे वर पाहून आभार मानले, भाकरी मोडल्या आणि शिष्यांना दिल्या, आणि शिष्यांनी त्या लोकसमुदायांना दिल्या. ²⁰ ते सर्व जेवून तृप्त झाले, आणि उरलेल्या तुकड्यांनी भरलेल्या बारा टोपल्या त्यांनी उचलून घेतल्या. ²¹ जे जेवले ते स्त्रिया व मुले यांशिवाय सुमारे पाच हजार पुरुष होते.

येशू पाण्यावरून चालतो

²² लगेच त्याने शिष्यांना नावेत बसवून, आपल्या अगोदर पलीकडच्या तीरी जायला लावले, तोपर्यंत तो लोकसमुदायांना निरोप देत होता. ²³ लोकसमुदायांना निरोप दिल्यावर तो प्रार्थना करण्यासाठी एकांतात डोंगरावर गेला. संध्याकाळ झाली तेव्हा तो तेथे एकटाच होता. ²⁴ नाव तोपर्यंत भूमीपासून बरीच दूर गेली होती व लाटांनी हेलकावत होती, कारण वारा तिच्या विरुद्ध होता. ²⁵ पहाटे सुमारे तीन वाजता तो समुद्रावरून चालत त्यांच्याकडे आला. ^a a v25 रात्रीचा चौथा प्रहर म्हणजे साधारणपणे पहाटे ३:०० ते ६:०० — पहाटेच्या आधीचा सर्वात अंधारमय व सर्वात थंड काळ. ²⁶ त्याला समुद्रावरून चालताना पाहून शिष्य घाबरून गेले आणि “भूत आहे!” असे म्हणून भीतीने ओरडले.

²⁷ पण येशू लगेच त्यांच्याशी बोलला: “धीर धरा! मीच आहे; भिऊ नका.”

²⁸ पेत्राने त्याला उत्तर दिले, “प्रभू, जर तूच आहेस, तर मला पाण्यावरून तुझ्याकडे यायला आज्ञा दे.”

²⁹ तो म्हणाला, “ये.” पेत्र नावेतून उतरला, पाण्यावरून चालला आणि येशूकडे जाऊ लागला.

³⁰ पण जोराचा वारा पाहून तो घाबरला आणि बुडू लागला तेव्हा त्याने आरोळी मारली, “प्रभू, मला वाचव!”

³¹ येशूने लगेच आपला हात पुढे करून त्याला धरले आणि म्हणाला, “अरे अल्पविश्वासी, तू संशय का धरलास?”

³² आणि ते नावेत चढल्यावर वारा थांबला. ³³ तेव्हा नावेतील लोकांनी त्याला नमन करून म्हटले, “तू खरोखर आमच्या पित्याचा पुत्र आहेस.”

³⁴ पलीकडे पार गेल्यावर ते गनेसरेत येथे किनाऱ्याला लागले. ³⁵ त्या ठिकाणच्या लोकांनी त्याला ओळखले तेव्हा त्यांनी त्या सर्व प्रांतात निरोप पाठवला आणि सर्व आजाऱ्यांना त्याच्याकडे आणले. ³⁶ त्यांनी त्याला विनवणी केली की, त्यांना निदान त्याच्या वस्त्राच्या काठाला तरी स्पर्श करू द्यावा; आणि ज्यांनी ज्यांनी स्पर्श केला ते सर्व बरे झाले.