يوحنا بپتسما ڏيندڙ جو قتل

هيرودس، دعوت جي قسم ۾ ڦاٿل، يوحنا جو سر قلم ڪرائي ٿو. يسوع غم ڪرڻ لاءِ هليو وڃي ٿو، ميڙ تڏهن به پٺيان اچي ٿو، ۽ هو کين پنجن ماني مان کارائي ٿو. پوءِ پطرس پاڻيءَ تي هلي هن ڏانهن وڃي ٿو، هوا کي ڏسي ٿو، ۽ ٻُڏڻ لڳي ٿو.

باب 14.

انهيءَ وقت چوٿائي جي حاڪم هيروديس يسوع جون خبرون ٻڌيون. پنهنجن خادمن کي چيائين تہ ”هي يوحنا بپتسما ڏيندڙ آهي، جيڪو مئلن مان جيئرو ٿيو آهي، انهيءَ ڪري هن ۾ اهي قدرتون ڪم ڪري رهيون آهن.“ ڇاڪاڻ تہ هيروديس پنهنجي ڀاءُ فلپس جي زال هيروديا جي ڪري يوحنا کي پڪڙي، ٻڌي قيد خاني ۾ وجهي ڇڏيو هو، ڇالاءِ جو يوحنا کيس چوندو آيو هو تہ ”تو لاءِ هن کي رکڻ روا ناهي.“ هيروديس کيس قتل ڪرڻ چاهيو ٿي، پر ميڙ کان ڊڄندو هو، ڇاڪاڻ تہ اهي يوحنا کي نبي ڪري مڃيندا هئا. پر جڏهن هيروديس جو جنم ڏينهن آيو، تڏهن هيروديا جي ڌيءَ سڀني جي اڳيان نچي هيروديس کي خوش ڪيو، تنهنڪري هن قسم کڻي واعدو ڪيو تہ جيڪو ڪجهه گھرندي سو کيس ڏيندو. پنهنجي ماءُ جي چوڻ تي هن چيو تہ ”مون کي هتي ئي ٿال ۾ يوحنا بپتسما ڏيندڙ جو مٿو ڏيو.“

بادشاهه غمگين ٿيو، پر پنهنجن قسمن ۽ ماني کائيندڙ مهمانن جي ڪري حڪم ڏنائين، ماڻهو موڪلي قيد خاني ۾ يوحنا جو مٿو ڪپرايائين. سندس مٿو ٿال ۾ آندو ويو ۽ ڇوڪريءَ کي ڏنو ويو، تہ هن اهو کڻي پنهنجي ماءُ وٽ پهچايو. پوءِ يوحنا جا شاگرد آيا ۽ لاش کڻي دفن ڪيائون، ۽ وڃي يسوع کي خبر ڏنائون.

يسوع پنجن هزارن کي کاڌو کارايو

اها ڳالهه ٻڌي يسوع ٻيڙيءَ ۾ ويهي اڪيلو ڪنهن ويران جاءِ ڏانهن هليو ويو. پر ميڙن اهو ٻڌو ۽ شهرن مان پيرين پيادا سندس پٺيان لڳا. جڏهن هو ڪناري تي لٿو، تڏهن وڏو ميڙ ڏسي مٿن رحم آيس ۽ سندن بيمارن کي شفا ڏنائين. جڏهن شام ٿي، تڏهن شاگردن کيس چيو تہ ”هيءَ ويران جاءِ آهي ۽ ويلو اڳ ۾ ئي گھڻو ٿي چڪو آهي. ميڙن کي موڪلي ڏيو تہ ڳوٺن ۾ وڃي پنهنجي لاءِ کاڌو خريد ڪن.“

پر يسوع کين چيو تہ ”کين وڃڻ جي ضرورت ناهي. اوهين کين کارايو.“

هنن کيس چيو تہ ”اسان وٽ هتي پنجن مانين ۽ ٻن مڇين کانسواءِ ٻيو ڪجهه ناهي.“

چيائين تہ ”اهي هتي مون وٽ کڻي اچو.“

ميڙن کي گاهه تي ويهڻ جو حڪم ڏنائين. پوءِ پنج مانيون ۽ ٻه مڇيون کڻي، آسمان ڏانهن نهاري شڪرانو ڪيائين، مانيون ڀڃي شاگردن کي ڏنائين، ۽ شاگردن اهي ميڙن کي ڏنيون. سڀني ڀرپيٽ کاڌو ۽ بچيل ٽڪرن جون ٻارنهن ٽوڪريون ڀري کنيائون. کائيندڙ عورتن ۽ ٻارن کانسواءِ تقريباً پنج هزار مرد هئا.

يسوع پاڻيءَ تي هليو

ساڳيءَ گھڙيءَ شاگردن کي زور ڏنائين تہ ٻيڙيءَ ۾ چڙهي اڳ ۾ ٻئي ڪناري ڏانهن وڃن، جيستائين پاڻ ميڙن کي موڪلائي. ميڙن کي موڪلائي پوءِ دعا ڪرڻ لاءِ اڪيلو جبل تي چڙهي ويو. جڏهن شام ٿي، تڏهن هو اتي اڪيلو هو. ٻيڙي اڳ ۾ ئي ڪناري کان گھڻو پري هئي ۽ موجن ۾ ڌڪجي رهي هئي، ڇاڪاڻ تہ هوا سامهون هئي. صبح جو اٽڪل ٽن بجي هو سمنڊ تي هلندو سندن ڏانهن آيو. ^a شاگرد کيس سمنڊ تي هلندو ڏسي ڏاڍا ڊڄي ويا ۽ ”ڀوت!“ چئي ڊپ مان رڙيون ڪرڻ لڳا.

پر يسوع هڪدم کين چيو تہ ”همت ڪريو! آءٌ ئي آهيان، ڊڄو نہ.“

پطرس کيس وراڻيو تہ ”اي خداوند، جيڪڏهن تون آهين تہ مون کي حڪم ڏي تہ پاڻيءَ تي هلي تو وٽ اچان.“

چيائين تہ ”اچ.“ پطرس ٻيڙيءَ مان نڪري پاڻيءَ تي هليو ۽ يسوع ڏانهن وڌيو.

پر تيز هوا ڏسي ڊڄي ويو ۽ ٻڏڻ لڳو تہ رڙ ڪري چيائين تہ ”اي خداوند، مون کي بچاءِ!“

يسوع ساڳئي وقت هٿ وڌائي کيس جهلي ورتو ۽ چيائينس تہ ”اي ٿوري ايمان وارا، تو شڪ ڇو ڪيو؟“

جڏهن اهي ٻيڙيءَ ۾ چڙهيا، تڏهن هوا ٿمي وئي. پوءِ ٻيڙيءَ ۾ ويٺلن کيس سجدو ڪيو ۽ چيائون تہ ”بيشڪ تون اسان جي پيءُ جو فرزند آهين.“

جڏهن هنن پار ڪيو، تڏهن گنيسرت ۾ ڪناري تي پهتا. جڏهن انهيءَ جاءِ جي ماڻهن کيس سڃاتو، تڏهن آسپاس جي سڄي علائقي ۾ خبر موڪلي ۽ سڀ بيمار سندس وٽ کڻي آيا. هنن کيس منٿ ڪئي تہ کين رڳو سندس چوغي جي ڪنڊ کي ڇهڻ ڏي، ۽ جن بہ ان کي ڇهيو سي سڀ چڱا ٿي ويا.