มัทธิว 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ครั้งนั้นเฮโรดเจ้าเมืองได้ยินข่าวเกี่ยวกับพระเยซู ²จึงพูดกับพวกข้าราชการว่า “คนนี้คือยอห์นผู้ให้บัพติศมาที่เป็นขึ้นจากตาย ฤทธิ์เดชต่างๆจึงทำงานอยู่ในตัวเขา” ³เพราะเฮโรดได้จับยอห์นล่ามโซ่และขังไว้ในคุก เพราะเรื่องนางเฮโรเดียสภรรยาของฟีลิปน้องชายของตน ⁴เพราะยอห์นเคยบอกเขาว่า “ท่านรับนางมาเป็นภรรยาไม่ได้ ผิดธรรมบัญญัติ” ⁵เฮโรดอยากฆ่ายอห์น แต่กลัวประชาชนเพราะพวกเขาถือว่ายอห์นเป็นผู้เผยพระวจนะ ⁶แต่เมื่อถึงวันเกิดของเฮโรด บุตรสาวของนางเฮโรเดียสก็เต้นรำต่อหน้าพวกเขาและทำให้เฮโรดพอใจ ⁷เขาจึงสาบานว่าจะให้สิ่งใดก็ตามที่นางขอ ⁸นางถูกมารดายุยง จึงพูดว่า “ขอศีรษะของยอห์นผู้ให้บัพติศมาใส่ถาดมาให้ที่นี่เถิด”

⁹กษัตริย์เสียใจ แต่เพราะคำสาบานและเพราะบรรดาแขกที่ร่วมโต๊ะอาหาร จึงออกคำสั่ง ¹⁰แล้วส่งคนไปตัดศีรษะยอห์นในคุก ¹¹เขานำศีรษะใส่ถาดมามอบให้หญิงสาว แล้วนางก็นำไปให้มารดาของตน ¹²แล้วพวกสาวกของยอห์นก็มารับศพไปฝัง จากนั้นไปบอกพระเยซู

พระเยซูเลี้ยงอาหารคนห้าพันคน

¹³เมื่อพระเยซูได้ยินเรื่องนี้ จึงลงเรือปลีกตัวไปยังที่ห่างไกลตามลำพัง แต่ประชาชนรู้เข้าจึงเดินเท้าตามพระองค์ไปจากเมืองต่างๆ ¹⁴เมื่อพระองค์ขึ้นจากเรือก็เห็นประชาชนมากมาย จึงเอ็นดูสงสารพวกเขาและรักษาคนเจ็บป่วยของพวกเขาให้หาย ¹⁵เมื่อเย็นแล้ว พวกสาวกมาพูดกับพระองค์ว่า “ที่นี่เป็นที่เปลี่ยว และตอนนี้ก็ค่ำแล้ว ขอให้ส่งประชาชนไปเสียเถิด เพื่อพวกเขาจะได้เข้าไปในหมู่บ้านและซื้ออาหารกินเอง”

¹⁶แต่พระเยซูบอกพวกเขาว่า “พวกเขาไม่จำเป็นต้องไป พวกท่านจงเลี้ยงพวกเขาเถิด”

¹⁷พวกเขาพูดกับพระองค์ว่า “ที่นี่เรามีเพียงขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัวเท่านั้น”

¹⁸พระองค์พูดว่า “เอามาให้เราที่นี่เถิด”

¹⁹พระองค์สั่งให้ประชาชนนั่งลงบนหญ้า แล้วหยิบขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว แหงนหน้าดูฟ้าสวรรค์ กล่าวขอบพระคุณ แล้วหักขนมปังส่งให้พวกสาวก พวกสาวกก็แจกให้ประชาชน ²⁰ทุกคนได้กินอิ่ม และเก็บเศษที่เหลือได้เต็มสิบสองตะกร้า ²¹คนที่กินนั้นมีผู้ชายประมาณ 5,000 คน ไม่นับผู้หญิงและเด็ก

พระเยซูเดินบนน้ำ

²²ทันใดนั้นพระองค์ก็ให้พวกสาวกลงเรือข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่งก่อน ส่วนพระองค์ส่งประชาชนกลับไป ²³เมื่อส่งประชาชนไปแล้ว พระองค์ก็ขึ้นไปบนภูเขาตามลำพังเพื่ออธิษฐาน เมื่อค่ำลงพระองค์ก็อยู่ที่นั่นเพียงลำพัง ²⁴ขณะนั้นเรืออยู่ห่างจากฝั่งไกลแล้ว ถูกคลื่นซัดเพราะลมพัดต้าน ²⁵ราวตีสามพระองค์ก็เดินบนทะเลมาหาพวกเขา ^a a v25 ยามที่สี่ของกลางคืนคือช่วงประมาณตีสามถึงหกโมงเช้า เป็นช่วงที่มืดที่สุดและหนาวที่สุดก่อนรุ่งอรุณ ²⁶เมื่อพวกสาวกเห็นพระองค์เดินบนทะเลก็ตกใจกลัวมาก พูดว่า “ผี!” แล้วร้องออกมาด้วยความกลัว

²⁷แต่พระเยซูรีบพูดกับพวกเขาทันทีว่า “ทำใจดีๆไว้เถิด นี่เราเอง อย่ากลัวเลย”

²⁸เปโตรตอบพระองค์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าเป็นพระองค์จริง ขอสั่งให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์เถิด”

²⁹พระองค์พูดว่า “มาเถิด” เปโตรจึงลงจากเรือเดินบนน้ำไปหาพระเยซู

³⁰แต่เมื่อเห็นลมแรงก็กลัว เริ่มจมลงจึงร้องว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า ช่วยข้าพเจ้าด้วย!”

³¹พระเยซูรีบยื่นมือออกจับเขาไว้ แล้วพูดว่า “ท่านช่างมีความเชื่อน้อย ทำไมจึงสงสัยเล่า”

³²เมื่อทั้งสองขึ้นเรือแล้ว ลมก็สงบลง ³³แล้วคนที่อยู่ในเรือก็นมัสการพระองค์ พูดว่า “พระองค์เป็นพระบุตรของพระบิดาของเราอย่างแท้จริง”

³⁴เมื่อข้ามฟากแล้ว พวกเขาก็มาขึ้นฝั่งที่เยนเนซาเรท ³⁵เมื่อผู้คนในที่นั้นจำพระองค์ได้ ก็ส่งข่าวไปทั่วแถบนั้น แล้วพาคนเจ็บป่วยทั้งหมดมาหาพระองค์ ³⁶พวกเขาอ้อนวอนพระองค์ ขอเพียงได้แตะชายเสื้อของพระองค์ และทุกคนที่ได้แตะก็หายเป็นปกติ