ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကွယ်လွန်ခြင်း

ပွဲတော်၌ ကျိန်ဆိုမိသောကတိကြောင့် ပိတ်မိသွားသော ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်၏ခေါင်းကို ဖြတ်စေ၏။ ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းရန် ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ဆုတ်ခွာတော်မူသော်လည်း လူအစုအဝေးသည် လိုက်လာကြသဖြင့် မုန့်ငါးလုံးဖြင့် သူတို့ကို ကျွေးမွေးတော်မူ၏။ နောက်မှ ပေတရုသည် ရေပေါ်၌ ကိုယ်တော်ထံသို့ လျှောက်သွား၍ လေကိုမြင်လျှင် နစ်စပြု၏။

အခန်း 14။

ထိုအခါ စော်ဘွားဟေရုဒ်သည် ယေရှု၏သတင်းကို ကြားသိ၏။ သူသည် မိမိ၏အခြံအရံများအား “ဤသူကား သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ဖြစ်၏၊ ထို့ကြောင့် ဤတန်ခိုးများသည် သူ၌ ပြုပြင်လျက်ရှိ၏” ဟု ဆို၏။ အကြောင်းမူကား ဟေရုဒ်သည် မိမိညီ ဖိလိပ္ပု၏ဇနီး ဟေရောဒိ၏အကြောင်းကြောင့် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီး၍ သံကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်ပြီးလျှင် ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားနှင့်ခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား ယောဟန်က ဟေရုဒ်အား “ထိုမိန်းမကို သင်သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် တရားမဝင်ပါ” ဟု အဖန်ဖန်ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့်တည်း။ ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ကို သတ်လိုသော်လည်း လူအစုအဝေးကို ကြောက်၏၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖက်တစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူကြသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ဟေရုဒ်၏မွေးနေ့ပွဲ ရောက်သောအခါ ဟေရောဒိ၏သမီးသည် ပွဲတော်၌ ကခုန်၍ ဟေရုဒ်ကို နှစ်သက်စေ၏။ ထို့ကြောင့် သူတောင်းသမျှကို ပေးမည်ဟု ကျိန်ဆို၍ ကတိပြုလေ၏။ မိခင်၏တိုက်တွန်းချက်ကြောင့် ထိုမိန်းမငယ်က “ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ဦးခေါင်းကို လင်ပန်းတွင်တင်၍ ဤနေရာ၌ပင် အကျွန်ုပ်အား ပေးပါ” ဟု တောင်းလျှောက်၏။

ရှင်ဘုရင်သည် ဝမ်းနည်းသော်လည်း မိမိကျိန်ဆိုခဲ့သည့်စကားနှင့် ပွဲတော်သို့ ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များကြောင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် စေလွှတ်၍ ထောင်ထဲတွင် ယောဟန်၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်စေ၏။ ယောဟန်၏ဦးခေါင်းကို လင်ပန်းတွင်တင်၍ ဆောင်ယူလာပြီးလျှင် မိန်းမငယ်အား ပေးရာ သူသည် မိမိ၏မိခင်ထံသို့ ယူဆောင်သွား၏။ ထိုအခါ ယောဟန်၏တပည့်များသည် လာ၍ အလောင်းကိုယူပြီးလျှင် သင်္ဂြိုဟ်ကြ၏၊ ထို့နောက် သွား၍ ယေရှုအား လျှောက်ထားကြ၏။

ယေရှုသည်လူငါးထောင်ကိုကျွေးမွေးတော်မူခြင်း

ဤအကြောင်းကို ကြားသိတော်မူသောအခါ ယေရှုသည် လှေဖြင့် ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ကြွသွားတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် လူအစုအဝေးများသည် ကြားသိ၍ မြို့ရွာများမှ ခြေလျင်လိုက်ကြ၏။ ကမ်းပေါ်သို့ တက်တော်မူသောအခါ များစွာသောလူအစုအဝေးကို မြင်တော်မူ၍ သူတို့ကို သနားကြင်နာတော်မူသဖြင့် သူတို့တွင် ဖျားနာသူများကို ကုသပျောက်ကင်းစေတော်မူ၏။ ညဦးယံ ရောက်သောအခါ တပည့်တော်များက ကိုယ်တော်အား “ဤအရပ်သည် ဆိတ်ငြိမ်ရာအရပ်ဖြစ်၍ အချိန်လည်း နှောင်းပါပြီ။ လူအစုအဝေးများသည် ရွာများသို့သွား၍ မိမိတို့အတွက် အစားအစာ ဝယ်ယူနိုင်စေရန် လွှတ်လိုက်တော်မူပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။

သို့ရာတွင် ယေရှုက “သူတို့သွားစရာ မလိုပါ။ သင်တို့ပင် သူတို့ကို ကျွေးကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

သူတို့က “အကျွန်ုပ်တို့တွင် မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်မှတစ်ပါး အခြားအဘယ်အရာမျှ မရှိပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။

ကိုယ်တော်က “ထိုအရာများကို ငါ့ထံသို့ ယူခဲ့ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

လူအစုအဝေးများကို မြက်ခင်းပေါ်တွင် ထိုင်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်ကိုယူ၍ ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်တော်မူလျက် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီးလျှင် မုန့်များကိုဖဲ့၍ တပည့်တော်များအား ပေးတော်မူရာ သူတို့သည် လူအစုအဝေးများအား ဝေငှကြ၏။ လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ ဝကြ၏၊ ကြွင်းကျန်သောအစိတ်အပိုင်းများကို ကောက်သိမ်းရာ တစ်ဆယ့်နှစ်တောင်းအပြည့် ရကြ၏။ စားကြသောသူတို့ကား မိန်းမနှင့်ကလေးများမှတစ်ပါး ယောက်ျားဦးရေ ငါးထောင်ခန့် ရှိ၏။

ယေရှုသည်ရေပေါ်၌ကြွတော်မူခြင်း

ချက်ချင်းပင် ယေရှုသည် လူအစုအဝေးများကို လွှတ်လိုက်စဉ် တပည့်တော်များကို လှေပေါ်သို့တက်စေ၍ ကမ်းတစ်ဖက်သို့ မိမိ၏ရှေ့မှ သွားစေတော်မူ၏။ လူအစုအဝေးများကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆုတောင်းရန် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း တက်ကြွတော်မူ၏။ ညဦးယံ ရောက်သောအခါ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်း ထိုအရပ်၌ ရှိနေတော်မူ၏။ ထိုအချိန်တွင် လှေသည် ကမ်းနှင့်ဝေးကွာလျက်ရှိ၍ လေဆန်ဖြစ်သောကြောင့် လှိုင်းတံပိုးများ၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံနေရ၏။ နံနက်သုံးနာရီခန့်တွင် ကိုယ်တော်သည် ပင်လယ်ပေါ်၌ လမ်းလျှောက်တော်မူလျက် သူတို့ထံသို့ ကြွလာတော်မူ၏။ ^a ကိုယ်တော်သည် ပင်လယ်ပေါ်၌ လမ်းလျှောက်တော်မူသည်ကို မြင်သောအခါ တပည့်တော်များသည် အလွန်ကြောက်လန့်ကြ၍ “သရဲတစ္ဆေပါတကား” ဟုဆိုကာ ကြောက်လန့်သဖြင့် ဟစ်အော်ကြ၏။

သို့ရာတွင် ယေရှုက ချက်ချင်းပင် “ရဲရင့်ကြလော့။ ငါပင် ဖြစ်၏၊ မကြောက်ကြနှင့်” ဟု သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

ပေတရုက ကိုယ်တော်အား “သခင်၊ ကိုယ်တော်မှန်လျှင် ရေပေါ်၌ ကိုယ်တော့်ထံသို့ လာစေရန် အကျွန်ုပ်ကို အမိန့်ပေးတော်မူပါ” ဟု လျှောက်၏။

ကိုယ်တော်က “လာလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရုသည် လှေပေါ်မှဆင်း၍ ရေပေါ်၌ လမ်းလျှောက်ကာ ယေရှုထံသို့ သွား၏။

သို့ရာတွင် ပြင်းထန်သောလေကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်၍ နစ်မြုပ်စပြုသဖြင့် “သခင်၊ အကျွန်ုပ်ကို ကယ်တော်မူပါ” ဟု ဟစ်အော်လျှောက်၏။

ယေရှုသည် ချက်ချင်းပင် လက်တော်ကိုဆန့်၍ ပေတရုကို ဆွဲကိုင်တော်မူပြီးလျှင် “ယုံကြည်ခြင်းနည်းသောသူ၊ အဘယ်ကြောင့် သံသယဖြစ်သနည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထို့နောက် သူတို့သည် လှေပေါ်သို့ တက်ကြသောအခါ လေသည် ငြိမ်သက်သွား၏။ ထိုအခါ လှေပေါ်၌ရှိသောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ပျပ်ဝပ်ကိုးကွယ်ကြ၍ “ကိုယ်တော်သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ သားတော် အမှန်ပင် ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု လျှောက်ကြ၏။

သူတို့သည် ကူးမြောက်ကြပြီးနောက် ဂင်္နေသရက်အရပ်သို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုအရပ်သားတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မှတ်မိကြသောအခါ ထိုအရပ်တစ်ဝိုက်လုံးသို့ သတင်းပေးပို့ကြ၍ ဖျားနာသူအပေါင်းကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့ကြ၏။ ကိုယ်တော်၏အဝတ်တော်အနားစွန်းကိုမျှ တို့ထိခွင့်ပြုတော်မူရန် ကိုယ်တော်အား တောင်းပန်ကြ၏၊ တို့ထိသောသူအပေါင်းတို့သည်လည်း ပျောက်ကင်းချမ်းသာကြ၏။