متی 23

23 ¹آنگاه عیسی به جماعت و شاگردان خود چنین گفت:

²«کاتبان و فَریسیان بر کرسی موسی نشسته‌اند.

³پس هر چه به شما می‌گویند، به‌جای آورید و نگاه دارید، امّا به کردار ایشان عمل مکنید؛ زیرا موعظه می‌کنند، ولی خود عمل نمی‌کنند. ⁴بارهای سنگین و دشوار را می‌بندند و بر دوش مردم می‌نهند، امّا خودْ حاضر نیستند حتی انگشتی برای جابه‌جا کردن آنها بجنبانند. ⁵همهٔ اعمال خود را برای آن انجام می‌دهند که مردم ایشان را ببینند؛ حِرزهای خود را پهن می‌کنند و ریشه‌های ردای خویش را دراز می‌سازند، ^a a v5 حِرزها: جعبه‌های کوچک چرمی حاوی آیاتی از کتاب‌مقدّس که هنگام دعا بر پیشانی و بازوی چپ بسته می‌شد. ⁶و صدرِ مجالسِ ضیافت و بهترین جایگاه‌ها را در کنیسه‌ها دوست می‌دارند، ⁷و سلام گفتن در بازارها و اینکه مردم ایشان را ‹رَبّی› بخوانند. ⁸امّا شما نباید ‹رَبّی› خوانده شوید، زیرا تنها یک معلّم دارید و همهٔ شما برادرید. ⁹و هیچ‌کس را بر روی زمین پدر خود مخوانید، زیرا شما یک پدر دارید که در آسمان است. ¹⁰و مگذارید کسی شما را ‹مُرشد› بخواند، زیرا یک مرشد دارید و آن مسیح است. ¹¹بزرگ‌ترین در میان شما، خادم شما خواهد بود. ¹²هر که خود را برافرازد، فروتن ساخته خواهد شد، و هر که خود را فروتن سازد، سرافراز خواهد گردید.

¹³وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! زیرا پادشاهی پدر ما را به روی مردم می‌بندید؛ نه خود داخل می‌شوید و نه می‌گذارید آنان که می‌خواهند داخل شوند، وارد گردند. ^b b v13 کهن‌ترین دست‌نوشته‌ها در اینجا آیهٔ ۱۴ را ندارند؛ نسخه‌های متأخّرتر می‌افزایند: «وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! خانه‌های بیوه‌زنان را می‌بلعید و برای تظاهر، دعاهای طولانی می‌کنید؛ از این رو محکومیتِ سخت‌تری خواهید یافت.»

¹⁵وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! زیرا دریا و خشکی را درمی‌نوردید تا یک تن را نوکیش سازید، و چون چنین شد، او را دو چندانِ خود، فرزندِ جهنّم می‌گردانید.

¹⁶وای بر شما، ای راهنمایانِ کور! می‌گویید: ‹هر که به معبد سوگند خورَد، چیزی نیست، امّا هر که به طلای معبد سوگند خورَد، به سوگند خود پایبند است.› ¹⁷ای نادانانِ کور! کدام بزرگ‌تر است: طلا، یا معبدی که طلا را مقدّس می‌سازد؟ ¹⁸و می‌گویید: ‹هر که به مذبح سوگند خورَد، چیزی نیست، امّا هر که به هدیهٔ روی آن سوگند خورَد، پایبند است.› ¹⁹ای کورَان! کدام بزرگ‌تر است: هدیه، یا مذبحی که هدیه را مقدّس می‌سازد؟ ²⁰پس هر که به مذبح سوگند خورَد، به آن و به هر آنچه بر آن است، سوگند خورده است. ²¹و هر که به معبد سوگند خورَد، به آن و به او که در آن ساکن است، سوگند خورده است. ²²و هر که به آسمان سوگند خورَد، به تخت پدر ما و به او که بر آن نشسته است، سوگند خورده است.

²³وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! زیرا از نعناع و شِوید و زیره ده‌یک می‌دهید، امّا امورِ مهم‌ترِ شریعت را، یعنی عدالت و رحمت و وفاداری را، وامی‌گذارید. اینها را می‌بایست به‌جای می‌آوردید، بی‌آنکه آن دیگر امور را واگذارید. ²⁴ای راهنمایانِ کور، که پشه را صافی می‌کنید، امّا شتر را فرو می‌بلعید!

²⁵وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! زیرا بیرونِ پیاله و بشقاب را پاک می‌کنید، امّا درونشان از آز و ناپرهیزی پُر است. ²⁶ای فَریسیِ کور! نخست درونِ پیاله و بشقاب را پاک کن، تا بیرون آن نیز پاک گردد.

²⁷وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! زیرا همچون گورهای سفیدشده‌اید که از بیرون زیبا می‌نماید، امّا درون از استخوانِ مردگان و هر ناپاکی آکنده است. ²⁸به همین‌سان، شما نیز از بیرون در نظر مردم پارسا می‌نمایید، امّا از درون از ریا و بی‌شریعتی پُرید.

²⁹وای بر شما، ای کاتبان و فَریسیان، ای ریاکاران! زیرا آرامگاه‌های پیامبران را می‌سازید و بناهای یادبودِ پارسایان را می‌آرایید، ³⁰و می‌گویید: ‹اگر در روزگارِ پدرانمان می‌زیستیم، در ریختنِ خونِ پیامبران با ایشان همدست نمی‌شدیم.› ³¹پس بدین‌سان بر ضدّ خود گواهی می‌دهید که فرزندانِ کسانی هستید که پیامبران را کشتند. ³²پس پیمانهٔ پدرانتان را لبریز کنید! ³³ای مارها، ای زادگانِ افعی، چگونه از محکومیتِ جهنّم خواهید گریخت؟ ³⁴از این رو، من پیامبران و حکیمان و کاتبان نزد شما می‌فرستم؛ برخی را خواهید کشت و به صلیب خواهید کشید، و برخی را در کنیسه‌های خود تازیانه خواهید زد و از شهری به شهری آزار خواهید کرد، ³⁵تا همهٔ خونِ پارسایان که بر زمین ریخته شده، بر شما فرود آید، از خونِ هابیلِ پارسا گرفته تا خونِ زکریا پسرِ بِرِکیا که او را در میان قُدس و مذبح به قتل رساندید. ³⁶به‌راستی به شما می‌گویم که همهٔ این چیزها بر این نسل فرود خواهد آمد.

عیسی بر اورشلیم می‌گِرید

³⁷ای اورشلیم، ای اورشلیم، که پیامبران را می‌کُشی و فرستادگان به‌سوی خود را سنگسار می‌کنی! چه بسیار خواستم فرزندانت را گرد آورم، چنان‌که مرغ جوجه‌های خود را زیر بال‌هایش گرد می‌آورد، امّا نخواستید. ³⁸اینک خانهٔ شما برایتان ویران وا‌گذاشته می‌شود. ³⁹به شما می‌گویم که از این پس مرا نخواهید دید تا آنگاه که بگویید: ‹مبارک است آن که به نام پدر ما می‌آید.›»