متی 24

24 ¹عیسی از معبد بیرون می‌رفت که شاگردانش نزد او آمدند تا ساختمان‌های معبد را به او نشان دهند.

²او در پاسخ گفت: «آیا همهٔ این‌ها را می‌بینید؟ آمین، به شما می‌گویم: سنگی بر سنگ دیگر باقی نخواهد ماند؛ همه فرو خواهد ریخت.»

³هنگامی که عیسی بر کوه زیتون نشسته بود، شاگردانش در خلوت نزد او آمدند و گفتند: «به ما بگو، این چیزها کِی روی خواهد داد، و نشانهٔ آمدن تو و پایان این عصر چیست؟»

⁴عیسی پاسخ داد: «مراقب باشید که کسی شما را فریب ندهد.

⁵زیرا بسیاری به نام من خواهند آمد و ادعا خواهند کرد: ‹من مسیح هستم›، و بسیاری را فریب خواهند داد. ⁶از جنگ‌ها و شایعهٔ جنگ‌ها خواهید شنید؛ هراسان مشوید. این‌ها باید رخ دهد، اما هنوز پایان نیست. ⁷قومی بر قومی و مملکتی بر مملکتی برخواهد خاست، و قحطی‌ها و زلزله‌ها در جای‌جای دنیا پدید خواهد آمد. ⁸همهٔ این‌ها آغازِ دردهای زایمان است.

⁹آنگاه شما را به رنج و آزار تسلیم خواهند کرد و شما را خواهند کشت، و به‌خاطر نام من همهٔ قوم‌ها از شما نفرت خواهند داشت. ¹⁰در آن زمان بسیاری ایمان خود را از دست خواهند داد و یکدیگر را تسلیم و از یکدیگر نفرت خواهند کرد، ¹¹و پیامبران دروغین بسیاری ظاهر خواهند شد و بسیاری را فریب خواهند داد. ¹²و چون شرارت افزون گردد، محبتِ بسیاری سرد خواهد شد، ¹³اما هر که تا به آخر پایداری کند، نجات خواهد یافت. ¹⁴و این بشارتِ پادشاهی در سراسر جهان اعلام خواهد شد تا برای همهٔ قوم‌ها شهادتی باشد، و آنگاه پایان فرا خواهد رسید.

¹⁵پس هنگامی که آن مکروهِ ویرانگر را که دانیالِ نبی از آن سخن گفت، ایستاده در مکان مقدّس ببینید ‑ خواننده دریابد ‑ ¹⁶آنگاه آنان که در یهودیه هستند، به کوه‌ها بگریزند.

¹⁷آن که بر بام است، برای برداشتن چیزی از خانه پایین نرود، ¹⁸و آن که در مزرعه است، برای برداشتن ردای خود بازنگردد. ¹⁹در آن روزها وای بر زنان باردار و مادران شیرده! ²⁰دعا کنید که فرار شما در زمستان یا در روز سَبَّت رخ ندهد. ²¹زیرا در آن هنگام چنان رنج عظیمی خواهد بود که از آغاز جهان تا کنون نبوده و دیگر هرگز نخواهد بود. ²²و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ‌کس جان به در نمی‌برد؛ اما به‌خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد.

²³در آن زمان اگر کسی به شما بگوید: ‹بنگرید، مسیح اینجاست›، یا ‹آنجاست›، باور مکنید. ²⁴زیرا مسیحان دروغین و پیامبران دروغین برخواهند خاست و نشانه‌ها و شگفتی‌های بزرگ به‌ظهور خواهند رساند تا اگر ممکن باشد، حتی برگزیدگان را نیز فریب دهند. ²⁵بنگرید، من پیشاپیش به شما گفتم.

²⁶پس اگر به شما بگویند: ‹بنگرید، او در بیابان است›، بیرون مروید؛ یا ‹بنگرید، در اتاق‌های اندرونی است›، باور مکنید. ²⁷زیرا همان‌گونه که برق از مشرق می‌درخشد و تا مغرب نمایان می‌شود، آمدنِ پسرِ انسان نیز چنین خواهد بود. ²⁸هر جا که لاشه‌ای باشد، کرکس‌ها در آنجا گرد خواهند آمد.

²⁹بی‌درنگ پس از رنجِ آن روزها، خورشید تاریک خواهد شد، و ماه نور خود را نخواهد داد، و ستارگان از آسمان فرو خواهند افتاد، و نیروهای آسمان‌ها به لرزه در خواهند آمد. ³⁰آنگاه نشانهٔ پسرِ انسان در آسمان پدیدار خواهد شد، و همهٔ قوم‌های زمین سوگواری خواهند کرد، و پسرِ انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. ³¹و او فرشتگان خود را با نوای بلندِ شیپور خواهد فرستاد، و آنان برگزیدگانش را از چهار گوشهٔ باد، از یک کرانهٔ آسمان تا کرانهٔ دیگر، گرد خواهند آورد.

³²از درخت انجیر این درس را بیاموزید: به‌محض آنکه شاخه‌اش نرم شود و برگ بیرون آورَد، می‌دانید که تابستان نزدیک است. ³³همچنین شما نیز چون همهٔ این چیزها را ببینید، بدانید که او نزدیک، بلکه بر در است. ³⁴آمین، به شما می‌گویم، این نسل هرگز درنخواهد گذشت تا آنگاه که همهٔ این چیزها روی دهد. ³⁵آسمان و زمین درخواهند گذشت، اما سخنان من هرگز درنخواهد گذشت.

تنها پدر می‌داند

³⁶اما از آن روز و آن ساعت هیچ‌کس آگاه نیست ‑ نه فرشتگان آسمان، و نه پسر ‑ تنها پدر. ³⁷و همان‌گونه که در روزگار نوح بود، آمدنِ پسرِ انسان نیز چنین خواهد بود. ³⁸زیرا در روزهای پیش از طوفان، مردم می‌خوردند و می‌نوشیدند و زن می‌گرفتند و شوهر می‌کردند، تا آن روز که نوح به کشتی درآمد؛ ³⁹و چیزی درنیافتند تا آنکه طوفان آمد و همه را با خود برد. آمدنِ پسرِ انسان نیز چنین خواهد بود. ⁴⁰آنگاه دو مرد در مزرعه خواهند بود؛ یکی برداشته و دیگری واگذاشته خواهد شد. ⁴¹دو زن با دستاس آرد خواهند کرد؛ یکی برداشته و دیگری واگذاشته خواهد شد. ⁴²پس بیدار بمانید، زیرا نمی‌دانید خداوندتان در چه روزی می‌آید. ⁴³این را دریابید: اگر صاحب‌خانه می‌دانست که دزد در کدام پاس شب می‌آید، بیدار می‌ماند و نمی‌گذاشت به خانه‌اش نقب زنند. ⁴⁴پس شما نیز آماده باشید، زیرا پسرِ انسان در ساعتی که گمان نمی‌برید، خواهد آمد.

⁴⁵پس آن غلامِ امین و دانا کیست که اربابش او را بر اهل خانهٔ خود گماشته تا خوراک را به‌هنگام به آنان بدهد؟ ⁴⁶خوشا به حال آن غلام که چون اربابش بازگردد، او را در حال انجام همین کار بیابد. ⁴⁷آمین، به شما می‌گویم، او را بر همهٔ دارایی خود خواهد گماشت. ⁴⁸اما اگر آن غلامِ شریر در دل خود بگوید: ‹اربابم دیر خواهد آمد›، ⁴⁹و به زدنِ همقطارانِ خود آغاز کند و با میگساران بخورد و بنوشد، ⁵⁰اربابِ آن غلام در روزی که انتظارش را ندارد و در ساعتی که نمی‌داند، خواهد آمد. ⁵¹و او را پاره‌پاره خواهد کرد و نصیبش را با ریاکاران قرار خواهد داد، جایی که گریه و دندان بر دندان ساییدن است.»