متی 25

25 ¹«آنگاه پادشاهی پدر ما مانند ده باکره خواهد بود که چراغ‌های خود را برداشتند و به استقبال داماد بیرون رفتند. ²پنج تن از آنان نادان بودند و پنج تن دانا. ³نادانان چراغ‌های خود را برداشتند، اما هیچ روغنی با خود برنداشتند. ⁴ولی دانایان همراه با چراغ‌هایشان، روغن در ظرف‌ها برداشتند. ⁵چون آمدن داماد به تأخیر افتاد، همگی چرت زدند و به خواب رفتند. ⁶اما نیمه‌شب فریادی برخاست: ‹بنگرید، داماد آمد! به استقبالش بیرون آیید!› ⁷آنگاه همهٔ آن دختران جوان بیدار شدند و چراغ‌های خود را آماده کردند. ⁸نادانان به دانایان گفتند: ‹کمی از روغن خود به ما بدهید، زیرا چراغ‌هایمان در حال خاموش شدن است.› ⁹اما دانایان پاسخ دادند: ‹نه، مبادا برای ما و شما کافی نباشد. بهتر است نزد فروشندگان بروید و برای خود بخرید.› ¹⁰و هنگامی که برای خرید رفتند، داماد فرا رسید. آنان که آماده بودند، همراه او به جشن عروسی داخل شدند و در بسته شد. ¹¹بعدتر، دختران جوان دیگر نیز آمدند و گفتند: ‹سرور ما، سرور ما، در را به روی ما بگشا!› ¹²اما او پاسخ داد: ‹براستی به شما می‌گویم، شما را نمی‌شناسم.› ¹³پس بیدار بمانید، زیرا نه از آن روز آگاهید و نه از آن ساعت.

امین در هر عطای سپرده‌شده

¹⁴«زیرا همچون مردی خواهد بود که عازم سفری به دیار دیگر شد و خادمان خود را فرا خواند و دارایی‌اش را به آنان سپرد. ¹⁵به یکی پنج کیسه نقره داد، به دیگری دو، و به دیگری یک—هر یک را به فراخور توانایی‌اش—سپس رهسپار سفر شد. ¹⁶آن که پنج کیسه نقره گرفته بود، بی‌درنگ رفت و آنها را به کار انداخت و پنج کیسهٔ دیگر به دست آورد. ¹⁷به همین‌سان، آن که دو کیسه نقره داشت، دو کیسهٔ دیگر به دست آورد. ¹⁸اما آن که یک کیسه نقره گرفته بود، رفت و زمین را کند و پول ارباب خود را پنهان کرد.

¹⁹«پس از مدتی دراز، ارباب آن خادمان بازگشت و با آنان به تسویهٔ حساب پرداخت. ²⁰آن مرد که پنج کیسه نقره گرفته بود، آمد و پنج کیسهٔ دیگر افزود و گفت: ‹ارباب، تو پنج کیسه نقره به من سپردی؛ بنگر، پنج کیسهٔ دیگر به دست آورده‌ام.›

²¹«اربابش به او گفت: ‹آفرین، ای خادم نیک و امین! در چیز اندک امین بودی؛ تو را بر چیزهای بسیار خواهم گماشت. به شادی اربابت داخل شو!›

²²«آن که دو کیسه نقره داشت نیز آمد و گفت: ‹ارباب، تو دو کیسه نقره به من دادی؛ بنگر، دو کیسهٔ دیگر به دست آورده‌ام.›

²³«اربابش به او گفت: ‹آفرین، ای خادم نیک و امین! در چیز اندک امین بودی؛ تو را بر چیزهای بسیار خواهم گماشت. به شادی اربابت داخل شو!›

²⁴«آنگاه آن که یک کیسه نقره گرفته بود، آمد و گفت: ‹ارباب، می‌دانستم که تو مردی سخت‌گیری، که در جایی که نکاشته‌ای درو می‌کنی و در جایی که بذر نپاشیده‌ای گرد می‌آوری.› ²⁵پس ترسیدم و رفتم و نقرهٔ تو را در زمین پنهان کردم. اینک آنچه از آنِ توست.

²⁶«اربابش پاسخ داد: ‹ای خادم شریر و تنبل! می‌دانستی که در جایی که نکاشته‌ام درو می‌کنم و در جایی که بذر نپاشیده‌ام گرد می‌آورم؟

²⁷«پس می‌بایست پول مرا به صرافان می‌سپردی تا در بازگشت، آن را با سود بازپس گیرم. ²⁸پس آن کیسه نقره را از او بگیرید و به آن که ده کیسه نقره دارد بدهید. ²⁹زیرا به هر که دارد، بیشتر داده خواهد شد و لبریز خواهد گشت؛ اما آن که چیزی ندارد، همان را نیز که دارد از او گرفته خواهد شد. ³⁰و آن خادم بی‌ارزش را به تاریکی بیرونی افکنید، جایی که گریه و دندان‌بر‌هم‌ساییدن خواهد بود.›

پسرِ انسان قوم‌ها را داوری می‌کند

³¹«چون پسرِ انسان در جلال خود، با همهٔ فرشتگانش بیاید، بر تخت پرجلال خود خواهد نشست. ³²همهٔ قوم‌ها در برابر او گرد خواهند آمد و او آنان را از یکدیگر جدا خواهد کرد، همان‌گونه که شبان گوسفندان را از بزها جدا می‌کند. ³³گوسفندان را به دست راست خود و بزها را به دست چپ خود قرار خواهد داد. ³⁴آنگاه پادشاه به آنان که به دست راست او هستند خواهد گفت: ‹بیایید، ای برکت‌یافتگان پدر من؛ آن پادشاهی را که از بنیاد جهان برایتان آماده شده است، به میراث برید.

³⁵«زیرا گرسنه بودم و مرا خوراک دادید؛ تشنه بودم و مرا نوشاندید؛ غریب بودم و مرا پذیرفتید، ³⁶برهنه بودم و مرا پوشاندید، بیمار بودم و از من پرستاری کردید، در زندان بودم و به دیدارم آمدید.›»

³⁷«آنگاه پارسایان به او پاسخ خواهند داد: ‹سرور ما، کِی تو را گرسنه دیدیم و خوراکت دادیم، یا تشنه و نوشاندیمت؟

³⁸«کِی تو را غریب دیدیم و پناهت دادیم، یا برهنه و پوشاندیمت؟ ³⁹کِی تو را بیمار یا در زندان دیدیم و به دیدارت آمدیم؟›»

⁴⁰«و پادشاه پاسخ خواهد داد: ‹براستی به شما می‌گویم، آنچه برای یکی از این کوچک‌ترین برادران و خواهران من کردید، برای من کردید.› ⁴¹آنگاه به آنان که به دست چپ او هستند خواهد گفت: ‹از من دور شوید، ای لعنت‌شدگان، به آتش جاودانی که برای ابلیس و فرشتگانش آماده شده است. ⁴²زیرا گرسنه بودم و مرا خوراک ندادید، تشنه بودم و مرا ننوشاندید، ⁴³غریب بودم و مرا نپذیرفتید؛ برهنه بودم و مرا نپوشاندید؛ بیمار و در زندان بودم و به دیدارم نیامدید.›»

⁴⁴«آنگاه آنان نیز پاسخ خواهند داد: ‹سرور ما، کِی تو را گرسنه یا تشنه یا غریب یا برهنه یا بیمار یا در زندان دیدیم و خدمتت نکردیم؟›

⁴⁵«او پاسخ خواهد داد: ‹براستی به شما می‌گویم: آنچه برای یکی از این کوچک‌ترینان نکردید، برای من نکردید.› ⁴⁶آنگاه اینان به مجازات جاودانی خواهند رفت، اما پارسایان به حیاتِ جاودان.»