ବରଙ୍କ ପୁନରାଗମନ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ

ପାଞ୍ଚ ଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କ ତେଲ ସରିଯାଏ ଏବଂ ସେମାନେ ଦ୍ୱାର ପୂର୍ବରୁ ବନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି। ଜଣେ ଭୟଭୀତ ଦାସ ତାହାର ମାଲିକଙ୍କ ରୂପା ପୋତିଦିଏ ଏବଂ ତାହା ହରାଏ। ତାʼପରେ ଜାତିମାନଙ୍କୁ ଏହା ଦ୍ୱାରା ପୃଥକ କରାଯାଏ ଯେ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲେ ଓ ଦେଖା କଲେ କି ନାହିଁ, କେବେ ନ ଜାଣି ଯେ ସେ ସେହି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତମାନେ ଅଧିକାର ପାଆନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 25।

“ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଏପରି ଦଶ ଜଣ କନ୍ୟାଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ନେଇ ବରଙ୍କୁ ଭେଟିବା ନିମନ୍ତେ ବାହାରିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ନିର୍ବୋଧ ଓ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଥିଲେ। ନିର୍ବୋଧମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ନେଲେ, ମାତ୍ର ସାଙ୍ଗରେ ତୈଳ ନେଲେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ସହିତ ପାତ୍ରରେ ତୈଳ ନେଲେ। ବର ବିଳମ୍ବ କରିବାରୁ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଢୁଳାଇ ନିଦ୍ରିତ ହେଲେ। ମାତ୍ର ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଡାକ ପଡ଼ିଲା, ‘ଦେଖ, ବର! ତାହାଙ୍କୁ ଭେଟିବା ନିମନ୍ତେ ବାହାରି ଆସ!’ ସେତେବେଳେ ସେହି ସମସ୍ତ ଯୁବତୀ ଉଠି ଆପଣା ଆପଣା ପ୍ରଦୀପ ସଜାଡ଼ିଲେ। ନିର୍ବୋଧମାନେ ବୁଦ୍ଧିମତୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ତୈଳରୁ କିଛି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଦିଅ, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରଦୀପ ଲିଭିଯାଉଅଛି।’ କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମତୀମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ନା, କେଜାଣି ତାହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ। ବରଂ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଣି ଆଣ।’ ସେମାନେ କିଣିବାକୁ ଯାଇଥିବା ସମୟରେ ବର ଆସିଲେ, ଆଉ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ବିବାହଭୋଜକୁ ଭିତରକୁ ଗଲେ, ପୁଣି ଦ୍ଵାର ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ପରେ ଅନ୍ୟ ଯୁବତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସି କହିଲେ, ‘ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ଵାର ଫିଟାଅ!’ କିନ୍ତୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ।’ ଅତଏବ ସତର୍କ ହୋଇ ରୁହ, କାରଣ ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେହି ଦିନ କି ଦଣ୍ଡ ଜାଣ ନାହିଁ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମର୍ପିତ ଦାନରେ ବିଶ୍ଵସ୍ତ

“କାରଣ ଏହା ଏପରି ଜଣେ ଲୋକର ସଦୃଶ, ଯେ ବିଦେଶଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ ଆପଣା ଦାସମାନଙ୍କୁ ଡାକି ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଆପଣା ସମ୍ପତ୍ତି ସମର୍ପଣ କଲା। ସେ ଜଣକୁ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ରୂପା, ଅନ୍ୟ ଜଣକୁ ଦୁଇ ଥଳି, ପୁଣି ଆଉ ଜଣକୁ ଗୋଟିଏ ଥଳି—ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ତାହାର ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ—ଦେଇ ଯାତ୍ରା କଲା। ଯେ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ରୂପା ପାଇଥିଲା, ସେ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ତାହା ବ୍ୟବସାୟରେ ଖଟାଇ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ଲାଭ କଲା। ସେହିପରି ଯେ ଦୁଇ ଥଳି ରୂପା ପାଇଥିଲା, ସେ ମଧ୍ୟ ଆଉ ଦୁଇ ଥଳି ଲାଭ କଲା। କିନ୍ତୁ ଯେ ଗୋଟିଏ ଥଳି ରୂପା ପାଇଥିଲା, ସେ ଯାଇ ଭୂମିରେ ଗାତ ଖୋଳି ଆପଣା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅର୍ଥ ଲୁଚାଇ ରଖିଲା।

“ବହୁ କାଳ ପରେ ସେହି ଦାସମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଫେରିଆସି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ହିସାବ ନିକାଶ କଲେ। ଯେ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ରୂପା ପାଇଥିଲା, ସେ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ଆଣି କହିଲା, ‘ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ରୂପା ସମର୍ପଣ କରିଥିଲେ; ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ଥଳି ଲାଭ କରିଅଛି।’

“ତାହାର ପ୍ରଭୁ ତାହାକୁ କହିଲେ, ‘ଉତ୍ତମ, ହେ ଉତ୍ତମ ଓ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ଦାସ! ତୁ ଅଳ୍ପ ବିଷୟରେ ବିଶ୍ଵସ୍ତ ହେଲୁ; ମୁଁ ତୋତେ ଅନେକ ବିଷୟ ଉପରେ ନିଯୁକ୍ତ କରିବି। ତୁ ଆପଣା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର!’

“ଯେ ଦୁଇ ଥଳି ରୂପା ପାଇଥିଲା, ସେ ମଧ୍ୟ ଆସି କହିଲା, ‘ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଦୁଇ ଥଳି ରୂପା ଦେଇଥିଲେ; ଦେଖନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆଉ ଦୁଇ ଥଳି ଲାଭ କରିଅଛି।’

“ତାହା ପରେ ଯେ ଗୋଟିଏ ଥଳି ରୂପା ପାଇଥିଲା, ସେ ଆସି କହିଲା, ‘ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ଯେ ଆପଣ ଜଣେ କଠୋର ଲୋକ, ଯାହା ବୁଣି ନାହାନ୍ତି ତାହା କାଟନ୍ତି, ପୁଣି ଯାହା ବିଞ୍ଚି ନାହାନ୍ତି ତାହା ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି।’ ମୁଁ ଭୟ କରି ଯାଇ ଆପଣଙ୍କ ରୂପା ଭୂମିରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଲି। ଏହି ନିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଆପଣଙ୍କର।

“ତାହାର ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ରେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଳସ ଦାସ! ମୁଁ ଯାହା ବୁଣି ନାହିଁ ତାହା କାଟେ, ପୁଣି ଯାହା ବିଞ୍ଚି ନାହିଁ ତାହା ସଂଗ୍ରହ କରେ ବୋଲି ତୁ ଜାଣିଥିଲୁ?

“ତେବେ ତୁ ମୋʼ ଅର୍ଥ ମହାଜନମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଜମା କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା, ତାହାହେଲେ ମୁଁ ଫେରିଆସି ତାହା ସୁଧ ସହିତ ଫେରିପାଇଥାନ୍ତି। ଅତଏବ ତାହାଠାରୁ ସେହି ଥଳି ରୂପା ନେଇ ଯାହା ପାଖରେ ଦଶ ଥଳି ରୂପା ଅଛି, ତାହାକୁ ଦିଅ। କାରଣ ଯାହାର ଅଛି, ତାହାକୁ ଅଧିକ ଦିଆଯିବ, ଆଉ ତାହାର ପ୍ରଚୁର ହେବ; କିନ୍ତୁ ଯାହାର କିଛି ନାହିଁ, ତାହାଠାରୁ ଯାହା ଅଛି ତାହା ମଧ୍ୟ ନିଆଯିବ। ସେହି ଅଦରକାରୀ ଦାସକୁ ବାହାରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦିଅ, ଯେଉଁଠାରେ ରୋଦନ ଓ ଦନ୍ତର କିଡ଼ିମିଡ଼ି ହେବ।’

ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ଜାତିସମୂହର ବିଚାର କରନ୍ତି

“ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ଆପଣା ମହିମାରେ ଆପଣା ସମସ୍ତ ଦୂତଙ୍କ ସହିତ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଆପଣା ମହିମାର ସିଂହାସନରେ ଉପବେଶନ କରିବେ। ଆଉ ସମସ୍ତ ଜାତି ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକତ୍ର କରାଯିବେ, ପୁଣି ମେଷପାଳକ ଯେପରି ମେଷଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଗଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ଅଲଗା କରେ, ସେହିପରି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଅଲଗା କରିବେ। ଆଉ ସେ ମେଷଗୁଡ଼ିକୁ ଆପଣା ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଓ ଛାଗଗୁଡ଼ିକୁ ଆପଣା ବାମ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ରଖିବେ। ସେତେବେଳେ ରାଜା ଆପଣା ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିବେ, ‘ହେ ମୋʼ ପିତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକମାନେ, ଆସ; ଜଗତର ପତ୍ତନ ସମୟଠାରୁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କର।

“କାରଣ ମୁଁ କ୍ଷୁଧିତ ଥିଲି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ଭୋଜନ ଦେଲ; ତୃଷିତ ଥିଲି, ଆଉ ମୋତେ ପାନ କରାଇଲ; ପ୍ରବାସୀ ଥିଲି, ଆଉ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କଲ, ମୁଁ ଉଲଙ୍ଗ ଥିଲି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲ, ପୀଡ଼ିତ ଥିଲି, ଆଉ ମୋହର ଯତ୍ନ ନେଲ, କାରାଗାରରେ ଥିଲି, ଆଉ ମୋʼ ନିକଟକୁ ଆସିଲ।’”

“ସେତେବେଳେ ଧାର୍ମିକମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବେ, ‘ପ୍ରଭୁ, କେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷୁଧିତ ଦେଖି ଭୋଜନ ଦେଲୁ, କିମ୍ବା ତୃଷିତ ଦେଖି ପାନ କରାଇଲୁ?

“ଆଉ କେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରବାସୀ ଦେଖି ଆଶ୍ରୟ ଦେଲୁ, କିମ୍ବା ଉଲଙ୍ଗ ଦେଖି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲୁ? ଆଉ କେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୀଡ଼ିତ କିମ୍ବା କାରାଗାରରେ ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲୁ?’”

“ଆଉ ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେବେ, ‘ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହି ମୋହର କ୍ଷୁଦ୍ରତମ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକ ପ୍ରତି ଯାହା କଲ, ତାହା ମୋʼ ପ୍ରତି କଲ।’ ସେତେବେଳେ ସେ ଆପଣା ବାମ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହିବେ, ‘ହେ ଅଭିଶପ୍ତ ଲୋକମାନେ, ମୋʼ ନିକଟରୁ ଦୂର ହୁଅ, ଶୟତାନ ଓ ତାହାର ଦୂତମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ଅନନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ଯାଅ। କାରଣ ମୁଁ କ୍ଷୁଧିତ ଥିଲି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ଭୋଜନ ଦେଲ ନାହିଁ, ତୃଷିତ ଥିଲି, ଆଉ ମୋତେ ପାନ କରାଇଲ ନାହିଁ, ମୁଁ ପ୍ରବାସୀ ଥିଲି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କଲ ନାହିଁ; ଉଲଙ୍ଗ ଥିଲି, ଆଉ ମୋତେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲ ନାହିଁ; ପୀଡ଼ିତ ଓ କାରାଗାରରେ ଥିଲି, ଆଉ ମୋʼ ଯତ୍ନ ନେଲ ନାହିଁ।’”

“ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେବେ, ‘ପ୍ରଭୁ, କେବେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ଷୁଧିତ, ତୃଷିତ, ପ୍ରବାସୀ, ଉଲଙ୍ଗ, ପୀଡ଼ିତ କିମ୍ବା କାରାଗାରରେ ଦେଖି ଆପଣଙ୍କ ସେବା କଲୁ ନାହିଁ?’

“ସେତେବେଳେ ସେ ଉତ୍ତର ଦେବେ, ‘ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହି କ୍ଷୁଦ୍ରତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣକ ପ୍ରତି ଯାହା କଲ ନାହିଁ, ତାହା ମୋʼ ପ୍ରତି କଲ ନାହିଁ।’ ଆଉ ଏମାନେ ଅନନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯିବେ, କିନ୍ତୁ ଧାର୍ମିକମାନେ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପାଇଁ ଯିବେ।”