Mateus 24 FHB Father's Heart Bible™

24 ¹Nalika Gusti Yesus tindak metu saka Padaleman Suci, para sakabate padha sowan arep ngaturi mirsani bangunan-bangunane Padaleman Suci mau marang Panjenengane.

²“Apa kowe padha ndeleng kabeh iki?” pangandikane. “Satemene Aku pitutur marang kowe: ora bakal ana watu siji bae ing kene kang lestari tumumpang ing watu liyane; kabeh bakal dirubuhake.”

³Nalika Gusti Yesus lenggah ing Gunung Zaitun, para sakabate padha sowan marang Panjenengane kanthi dhewekan, ature: “Mugi Paduka karsaa paring pirsa dhateng kawula, benjing punapa prakawis-prakawis punika badhe kelampahan, saha punapa ingkang dados pratandhaning rawuh Paduka sarta pungkasaning jaman?”

⁴Paring wangsulane Gusti Yesus: “Padha diawas, aja nganti ana wong kang nasarake kowe.

⁵“Awit bakal akeh wong kang teka ngaku nganggo jenengKu, kandhane: ‘Aku iki Sang Kristus,’ sarta bakal nasarake wong akeh. ⁶Kowe bakal padha krungu bab peperangan lan pawarta bab peperangan—aja padha kuwatir. Iki kudu kelakon, nanging pungkasane durung teka. ⁷Bangsa bakal nglawan bangsa, lan kraton nglawan kraton, kanthi pailan lan lindhu ing endi-endi. ⁸Kabeh iku mau mung wiwitaning rasa lara nalika arep nglairake.

⁹Banjur kowe bakal padha dipasrahake supaya nandhang sangsara lan dipateni, sarta disengiti dening sakabehing bangsa marga saka jenengKu. ¹⁰Ing wektu iku akeh wong kang bakal padha murtad, sarta padha ngianati lan sengit-sinengitan, ¹¹lan bakal akeh nabi palsu kang padha ngatingal sarta nasarake wong akeh. ¹²Marga saya ngrembakane duraka, katresnane wong akeh bakal dadi atis, ¹³nanging sapa kang mantep tekan pungkasan, iku bakal kaslametake. ¹⁴Kabar Becik bab Kratone Rama kita iki bakal kawartakake ing saindhenging jagad minangka paseksi tumrap sakabehing bangsa, nuli pungkasane bakal teka.

¹⁵Mulane samangsa kowe padha ndeleng pepundhen nistha kang njalari sepining papan, kaya kang wis dingandikakake dening Nabi Dhaniel, ngadeg ing papan suci—kang maca ngreti-ngertenana— ¹⁶nuli wong-wong kang ana ing tanah Yudea padha ngungsia menyang pagunungan.

¹⁷“Wong kang ana ing payon aja mudhun arep njupuk barang saka ing omah, ¹⁸lan wong kang ana ing pategalan aja bali arep njupuk jubahe. ¹⁹Bilai temen wong wadon kang padha ngandheg lan kang padha nyusoni ing dina-dina iku! ²⁰Padha nyenyuwuna supaya enggonmu padha ngungsi iku aja nganti pinuju mangsa bedhidhing utawa ing dina Sabat. ²¹Awit nalika iku bakal ana sangsara gedhe, kang durung tau kelakon wiwit tumitahe jagad nganti saiki, lan ora bakal kelakon maneh. ²²Saupama dina-dina iku ora dicendhakake, mesthi ora ana wong siji bae kang bakal slamet; nanging marga saka wong-wong pilihan, dina-dina iku bakal dicendhakake.

²³Ing nalika iku manawa ana wong kang kandha marang kowe: ‘Delengen, Sang Kristus ana ing kene,’ utawa ‘Panjenengane ana ing kana,’ aja kokpracaya. ²⁴Awit bakal ana Kristus-kristus palsu lan nabi-nabi palsu kang padha ngatingal, sarta padha nindakake pratandha-pratandha kang nggegirisi lan mukjijat-mukjijat, supaya, manawa bisa, nasarake uga para wong pilihan. ²⁵Delengen, Aku wis ngandhani kowe sadurunge kelakon.

²⁶Mulane manawa wong-wong padha kandha marang kowe: ‘Delengen, Panjenengane ana ing ara-ara samun,’ aja kokparani; utawa: ‘Delengen, Panjenengane ana ing kamar-kamar njero,’ aja kokpracaya. ²⁷Awit kayadene kilat kang mencorong saka ing wetan katon tekan ing kulon, kaya mangkono uga rawuhe Putraning Manungsa. ²⁸Ing ngendi anane bathang, ing kono bakal nglumpuke manuk wulung.

²⁹Sawise liwat sangsarane dina-dina iku, srengenge bakal dadi peteng, rembulan ora bakal sumunar, lintang-lintang bakal padha runtuh saka ing langit, lan pangwasa-pangwasa ing langit bakal padha gonjang-ganjing. ³⁰Nuli bakal ngatingal pratandhane Putraning Manungsa ing langit, sarta sakabehing bangsa ing bumi bakal padha ngadhuh-adhuh, bakal padha ndeleng Putraning Manungsa rawuh nitih megane langit kanthi panguwasa lan kamulyan kang agung. ³¹Panjenengane bakal ngutus para malaekate kanthi swaraning kalasangka kang seru, sarta bakal padha nglumpukake para pilihane saka keblat papat, saka pungkasaning langit kang siji tekan sijine.

³²Padha nggatekna pasemon saka wit anjir: samangsa pange wis wiwit ngrembuyung lan metu godhonge, kowe padha ngreti yen mangsa panas wis cedhak. ³³Mangkono uga, samangsa kowe padha ndeleng kabeh iku mau, padha ngretia yen wektune wis cedhak, wis ana ing ngarep lawang. ³⁴Satemene Aku pitutur marang kowe, golongan iki ora bakal sirna sadurunge kabeh iku mau kelakon. ³⁵Langit lan bumi bakal sirna, nanging pangandikaKu ora bakal sirna ing salawase.

Mung Sang Rama Kang Pirsa

³⁶“Bab dina lan wayah iku ora ana wong siji-sijia kang ngreti—dalasan para malaekat ing swarga, uga Sang Putra ora pirsa—mung Sang Rama piyambak kang pirsa. ³⁷Kayadene ing jamane Nuh, kaya mangkono uga rawuhe Putraning Manungsa. ³⁸Awit kaya ing dina-dina sadurunge banjir gedhe, wong-wong padha mangan lan ngombe, padha omah-omah lan ngomah-omahake anake, nganti tekan dinane Nuh lumebu ing prau; ³⁹sarta padha ora ngreti apa-apa nganti tekane banjir gedhe kang nglelepake wong kabeh. Kaya mangkono uga bakal kelakone rawuhe Putraning Manungsa. ⁴⁰Wong lanang loro bakal ana ing pategalan; kang siji bakal kapulung lan sijine ditinggal. ⁴¹Wong wadon loro bakal padha nggiling nganggo gilingan tangan; kang siji bakal kapulung lan sijine ditinggal. ⁴²Mulane padha meleka, awit kowe padha ora ngreti ing dina apa Gustimu bakal rawuh. ⁴³Mangertia iki: saupama kang duwe omah ngreti ing wayah ngendi maling bakal teka, mesthi dheweke bakal melek lan ora bakal ngejarake omahe dibabah maling. ⁴⁴Mulane kowe uga kudu padha tansah siaga, awit Putraning Manungsa bakal rawuh ing wayah kang ora kokkira.

⁴⁵Sapa ta abdi kang setya lan wicaksana, kang dipasrahi dening bendarane ngurus brayate, supaya menehi pangan ing wektu kang mathuk? ⁴⁶Rahayu abdi iku, kang samangsa bendarane mulih tinemu lagi nindakake kang kaya mangkono. ⁴⁷Satemene Aku pitutur marang kowe, abdi iku bakal dipasrahi ngurus saindhenging darbeke. ⁴⁸Nanging saupama abdi kang ala iku mau mikir ing sajroning atine: ‘Bendaraku isih suwe anggone lelungan,’ ⁴⁹banjur wiwit nggebugi kanca-kancane sapangabdian, lan mangan ngombe karo wong-wong kang padha mendem, ⁵⁰bendarane abdi iku bakal rawuh ing dina kang ora dikira-kira lan ing wayah kang ora disumurupi. ⁵¹Abdi mau bakal diketok-ketok lan dipapanake ing panggonane wong-wong lamis, ing kono bakal padha nangis lan keroti untu.”