Mga Maghuhukom 19

19 ¹Niadtong mga adlawa walay hari ang Israel. Dihay usa ka Levita nga nagpuyo sa halayong kabungtoran sa Efraim nga mikuha ug puyopuyo gikan sa Betlehem sa Juda. ²Ang iyang puyopuyo wala magmatinud-anon kaniya, mibiya kaniya paingon sa balay sa iyang amahan sa Betlehem, Juda, ug nagpabilin didto sulod sa upat ka bulan. ³Ang iyang bana milakaw sa pagsunod kaniya, aron sa pagsulti sa iyang kasingkasing ug sa pagdala kaniya pagbalik, uban ang iyang sulugoon ug duha ka asno. Gidala siya sa babaye ngadto sa balay sa iyang amahan, ug ang amahan sa dalaga nalipay sa pagkakita kaniya. ⁴Ang iyang ugangan, ang amahan sa dalaga, mihangyo kaniya nga magpabilin, ug nagpabilin siya uban kaniya sulod sa tulo ka adlaw; sila nangaon, nanginom, ug nanulog didto.

⁵Sa ikaupat ka adlaw mibangon sila og sayo, ug mitindog siya aron sa paglakaw. Apan ang amahan sa dalaga miingon sa iyang umagad, “Pagkaon una ug diyutayng tinapay, dayon lakaw.” ⁶Nanglingkod ang duha, nangaon, nanginom nga magkauban. Ang amahan sa dalaga miingon sa lalaki, “Palihog, pabilin karong gabii ug tugoti nga malipay ang imong kasingkasing.” ⁷Mitindog ang lalaki aron sa paglakaw, apan giawhag siya sa iyang ugangan, busa mipabilin siya pag-usab didto nianang gabhiona. ⁸Sa ikalima ka adlaw mibangon siya og sayo aron sa paglakaw; ang amahan sa dalaga miingon, “Palihog, pagpakusog una sa imong kaugalingon, ug paghulat hangtod sa hapon.” Busa nangaon silang duha. ⁹Samtang mitindog ang lalaki aron sa pagpanaw, uban sa iyang puyopuyo ug sulugoon, ang iyang ugangan, ang amahan sa dalaga, miingon, “Tan-awa, hapit na mahuman ang adlaw; pabilin karong gabii. Tan-awa, nagkatapos na kini; dinhi lamang pangatulog ug paglipay. Ugma mobangon ka og sayo, magpanaw, ug mopauli.” ¹⁰Apan ang lalaki midumili sa pagpabilin nianang gabhiona; mitindog siya, milakaw, ug miabot atbang sa Jebus (Jerusalem), uban ang iyang duha ka asno nga siniyahan ug ang iyang puyopuyo. ¹¹Duol sa Jebus, hapit na mawala ang kahayag sa adlaw, ang sulugoon miingon sa iyang agalon, “Dali, palihog, mohapit kita niining siyudad sa mga Jebusihanon ug mangatulog didto.”

¹²Ang iyang agalon mitubag, “Dili kita mohapit sa usa ka langyaw nga siyudad, nga dili iya sa mga Israelita; magpadayon kita ngadto sa Gibea.” ¹³Miingon siya sa iyang sulugoon, “Dali, abuton nato ang usa niining mga dapit ug mangatulog sa Gibea o sa Rama.” ¹⁴Busa nagpadayon sila sa ilang panaw, ug misalop ang adlaw kanila duol sa Gibea sa Benjamin. ¹⁵Mihapit sila aron mangatulog sa Gibea. Misulod siya ug milingkod sa plasa sa siyudad, apan walay bisan kinsa nga midala kanila sa iyang balay aron mangatulog.

¹⁶Dihay usa ka tigulang nga lalaki nga mipauli gikan sa iyang buluhaton sa uma sa pagkagabii. Siya gikan sa kabungtoran sa Efraim, nga nagpuyo sa Gibea ingon nga langyaw; ang mga lumulupyo didto mga Benjaminhon. ¹⁷Ang tigulang mihangad, nakakita sa magpapanaw sa plasa sa siyudad, ug nangutana, “Asa ka paingon? Diin ka gikan?”

¹⁸Miingon siya kaniya, “Nagapanaw kami gikan sa Betlehem sa Juda paingon sa halayong kabungtoran sa Efraim—didto ang akong puloy-anan. Miadto ako sa Betlehem sa Juda, ug karon paingon ako sa balay sa atong Amahan, apan walay bisan kinsa nga modawat kanako sa iyang balay. ¹⁹Aduna kamiy dagami ug kompay alang sa among mga asno, ug usab tinapay ug bino alang kanako, sa imong sulugoong babaye, ug sa batan-ong lalaki nga kauban sa imong mga sulugoon. Wala kamiy kakulangan.”

²⁰Ang tigulang miingon, “Ang kalinaw maanaa kanimo. Ako nay mohatag sa tanan nimong gikinahanglan; ayaw lamang pagpangatulog sa plasa.” ²¹Gidala niya siya sa iyang balay, gipakaon ang mga asno, ug nanghimasa sila sa ilang mga tiil, nangaon, ug nanginom.

²²Samtang nalipay sila, sa kalit dihay mga tawong walay pulos sa siyudad nga milibot sa balay, nga nagdukdok sa pultahan. Misinggit sila sa tigulang nga tag-iya sa balay, “Pagawsa ang lalaki nga misulod sa imong balay, aron makighilawas kami kaniya!”

²³Ang tag-iya sa balay migawas ngadto kanila ug miingon, “Ayaw, mga igsoon ko, palihog ayaw pagbuhat ug daotan sanglit kining tawhana misulod sa akong balay; ayaw buhata kining makauulaw nga butang. ²⁴Ania ang akong anak nga ulay ug ang iyang puyopuyo—akong pagawson sila. Pasiphagi sila, buhata kanila ang bisan unsa nga maayo sa inyong panan-aw, apan ayaw buhata kining makauulaw nga butang niining tawhana.”

²⁵Apan ang mga tawo dili mamati. Busa gidakop sa lalaki ang iyang puyopuyo ug giduso siya ngadto kanila; gilugos ug gipasipad-an nila siya sa tibuok gabii hangtod sa kaadlawon, dayon gibuhian siya. ²⁶Sa pagbanagbanag sa adlaw mibalik ang babaye ug natumba sa pultahan sa balay sa lalaki, diin atua ang iyang agalon, hangtod nga mihayag na ang adlaw. ²⁷Sa kaadlawon mibangon ang iyang agalon, giablihan ang mga pultahan sa balay, ug migawas aron sa pagpadayon sa iyang panaw—ug didto nagbuy-od ang iyang puyopuyo, natumba sa agianan sa balay, nga ang iyang mga kamot anaa sa bakanan sa pultahan. ²⁸Miingon siya kaniya, “Bangon, molakaw na kita.” Apan walay tubag. Busa gipasakay niya siya sa asno ug mipauli.

²⁹Pag-abot sa iyang balay mikuha siya ug kutsilyo, gikuptan ang iyang puyopuyo, giputol-putol siya sumala sa iyang mga bahin ngadto sa napulog duha ka bahin, ug gipadala siya sa tibuok teritoryo sa Israel. ³⁰Ang tanan nga nakakita niini miingon, “Wala pa gayoy ingon niini nga nahitabo o nakita sukad nga mitungas ang Israel gikan sa Ehipto hangtod karong adlawa. Palandonga kini, hisguti kini, ug pamulong.”