قاضيانو 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹هغه وختونه داسې وُو چې په اِسرائيل کښې بادشاه نۀ وو. يو لاوى چې د اِفرائيم په لرې غرنۍ علاقه کښې اوسېدو، د يهوداه د بيت لحم نه يوه داشته راوسته. ²د هغۀ داشتې ورسره بې‌وفائى وکړه او هغه يې پرېښودو او د يهوداه بيت لحم ته د خپل پلار کور ته لاړه او څلور مياشتې هلته پاتې شوه. ³د هغې خاوند د خپل نوکر او دوو خرو سره د هغې پسې روان شو، چې د هغې زړۀ ونيسى او بيرته يې راولى. هغې هغه خپل پلار کور ته بوتلو او د جينۍ پلار د هغۀ په ليدو خوشحاله شو. ⁴د هغۀ خسر، يعنې د جينۍ پلار، ورته ټينګار وکړو چې پاتې شى، نو هغه درې ورځې ورسره پاتې شو؛ هغوئ هلته خوراک او څښاک وکړو او ويده شول.

⁵په څلورمه ورځ هغوئ سحر وختى پاڅېدل او هغه د تلو دپاره راپاڅېدو. خو د جينۍ پلار خپل زوم ته ووئيل چې، ”لږه ډوډۍ وخوره، بيا لاړ شه.“ ⁶نو دواړه کښېناستل او يو ځائ يې خوراک او څښاک وکړو. د جينۍ پلار هغه سړى ته ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، نن شپه پاتې شه او زړۀ دې خوشحاله کړه.“ ⁷هغه سړے د تلو دپاره راپاڅېدو، خو خسر يې پرې ټينګار وکړو، نو هغه بيا هلته شپه تېره کړه. ⁸په پنځمه ورځ هغه د تلو دپاره سحر وختى راپاڅېدو؛ د جينۍ پلار ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، ځان تازه کړه او تر مازيګره پورې انتظار وکړه.“ نو دواړو خوراک وکړو. ⁹کله چې هغه سړے د خپلې داشتې او نوکر سره د تلو دپاره راپاڅېدو، نو د هغۀ خسر، يعنې د جينۍ پلار، ووئيل چې، ”ګوره، ورځ نژدې تمامه شوه؛ نن شپه پاتې شه. وګوره، ورځ خلاصيږى؛ دلته شپه تېره کړه او زړۀ دې خوش کړه. سبا سحر وختى پاڅېږه، په لاره روان شه او کور ته لاړ شه.“ ¹⁰خو هغه سړى د شپې تېرولو نه اِنکار وکړو؛ هغه راپاڅېدو، روان شو او د يبوس (يعنې يروشلم) مخامخ راغلو، او د هغۀ سره دوه پالان‌ور خرۀ او د هغۀ داشته وه. ¹¹کله چې هغوئ د يبوس سره نژدې وُو او ورځ نژدې تمامه شوې وه، نو نوکر خپل آقا ته ووئيل چې، ”راشه، مهربانى وکړه، چې د يبوسيانو دې ښار ته واوړو او شپه دلته تېره کړو.“

¹²د هغۀ آقا جواب ورکړو چې، ”مونږ به يو اجنبى ښار ته نۀ ورګرځو چې د اِسرائيليانو نۀ وى؛ مونږ به جبعه ته مخکښې ولاړ شو.“ ¹³هغۀ خپل نوکر ته ووئيل چې، ”راشه، چې دې ځايونو نه يو ته ورسيږو او په جبعه يا رامه کښې شپه تېره کړو.“ ¹⁴نو هغوئ خپله لاره ونيوله او هغوئ د بنيامين د جبعې سره نژدې وُو چې لمر پرېووت. ¹⁵هغوئ په جبعه کښې د شپې تېرولو دپاره واوختل. هغه ننوتو او د ښار په چوک کښې کښېناستو، خو هيچا هغوئ خپل کور ته وۀ نۀ بوتلل چې شپه تېره کړى.

¹⁶يو بوډا سړے د ماښام په وخت د پټى د کار نه راغلو. هغه د اِفرائيم د غرنۍ علاقې نه وو او په جبعه کښې د اجنبى په شان اوسېدو؛ د هغه ځائ خلق بنيامينيان وُو. ¹⁷بوډا سر پورته کړو او د ښار په چوک کښې يې هغه مسافر وليدو، نو تپوس يې وکړو چې، ”چرته ځې؟ د کوم ځائ نه راغلے يې؟“

¹⁸هغۀ ورته ووئيل چې، ”مونږ د يهوداه د بيت لحم نه د اِفرائيم لرې غرنۍ علاقې ته په سفر کښې يُو، چرته چې زما کور دے. زۀ د يهوداه بيت لحم ته تللے وم او اوس د زمونږ پلار کور ته ځم، خو هيڅوک ما خپل کور ته نۀ بوځى. ¹⁹زمونږ سره د خپلو خرو دپاره واښۀ او دانه دواړه شته، او زما، ستا وينځې او ستا د نوکرانو سره د دې ځوان دپاره هم ډوډۍ او مے شته. مونږ ته د هيڅ شى کمى نشته.“

²⁰بوډا ووئيل چې، ”په تا دې سلامتى وى. زۀ به ستا ټول ضرورت پوره کړم؛ خو په چوک کښې شپه مۀ تېروه.“ ²¹هغۀ هغه خپل کور ته بوتلو، خرو ته يې واښۀ ورکړل، او هغوئ خپلې پښې ومينځلې، خوراک يې وکړو او څښاک يې وکړو.

²²کله چې هغوئ خوشحالى کوله، نو ناڅاپه د ښار څو بدکاره سړو کور راګېر کړو او په دروازه يې ټکونه کول. هغوئ هغه بوډا ته چې د کور خاوند وو، چغې وهلې چې، ”هغه سړے راوباسه چې ستا کور ته راغلے دے، چې مونږ ورسره بدکارى وکړو!“

²³د کور خاوند هغوئ ته دباندې راووت او ووئيل چې، ”نه، زما وروڼو، مهربانى وکړئ، بدى مۀ کوئ، ځکه چې دا سړے زما کور ته راغلے دے؛ دا شرمناک کار مۀ کوئ. ²⁴دا زما کنوارې لور او د هغۀ داشته دى — پرېږدئ چې زۀ يې راوباسم. د دوئ عزت خراب کړئ او څۀ چې ستاسو خوښه وى هغه ورسره وکړئ، خو د دې سړى سره دا شرمناک کار مۀ کوئ.“

²⁵خو هغه سړو خبره ونۀ منله. نو هغه سړى خپله داشته ونيوله او هغوئ ته يې دباندې وشاړله؛ هغوئ ورسره ټوله شپه تر سحره پورې زنا وکړه او تکليف يې ورکړو، بيا يې پرېښوده. ²⁶د سحر په وخت هغه ښځه راغله او د هغه سړى د کور په دروازه راوغورځېده، چرته چې د هغې آقا وو، تر دې چې ورځ راخته شوه. ²⁷سحر وختى د هغې آقا راپاڅېدو، د کور دروازې يې خلاصې کړې او د خپلې لارې دپاره دباندې راووت — نو وې کتل چې د هغۀ داشته د کور د دروازې خوا ته پرته ده او لاسونه يې د چوکاټ باندې دى. ²⁸هغۀ ورته ووئيل چې، ”پاڅه، چې لاړ شو.“ خو هيڅ جواب نۀ وو. نو هغۀ هغه په خر باندې کښېښوده او خپل کور ته روان شو.

²⁹کله چې کور ته ورسېدو، نو يوه چاړه يې راواخسته، خپله داشته يې ونيوله، غړے غړے يې دولس ټوټې کړه، او د اِسرائيل په ټوله علاقه کښې يې ولېږله. ³⁰هر چا چې دا وليدل، هغوئ ووئيل چې، ”کله چې اِسرائيل د مصر نه راووتو، تر نن ورځې پورې داسې خبره نۀ ده پېښه شوې او نۀ ده ليدلے شوې. په دې فکر وکړئ، مشوره وکړئ او خبره وکړئ.“