Isroilda podshoh boʻlmagan kezlarda

Otamizning uyiga yoʻl olgan levi qochib ketgan choʻrisini qaytarib oladi va uni qabul qilishga faqat bir keksa musofir rozi boʻladi. Shahar erkaklari uyni oʻrab oladilar; levi ayolni tashqariga itarib chiqaradi. Tongda ayol eshik oldida yotadi. U uni oʻn ikki boʻlakka boʻladi.

19-bob.

Oʻsha kunlarda Isroilda podshoh yoʻq edi. Efrayimning olis togʻ oʻlkasida yashovchi bir levizoda Yahudodagi Baytlahmdan oʻziga bir joriya oldi. Bu joriya unga xiyonat qildi va uni tashlab, Yahudodagi Baytlahmga, otasining uyiga ketdi. U yerda toʻrt oy turdi. Eri xizmatkori va ikki eshagini olib, joriyasini yupatib, koʻnglini olib qaytarmoqchi boʻlib, uning ortidan yoʻlga chiqdi. Joriya uni otasining uyiga olib keldi. Qizning otasi uni koʻrib, xursand boʻldi. Qaynatasi, yaʼni qizning otasi, uni qolishga koʻndirdi. U qaynatasinikida uch kun qoldi; ular yeb-ichib, oʻsha yerda tunab qolishdi.

Toʻrtinchi kuni ular erta turishdi. Kuyov ketmoqchi boʻlib oʻrnidan turganda, qizning otasi unga: “Avval bir burda non yeb ol, keyin ketasan”, dedi. Ikkovlari oʻtirib, birga yeb-ichishdi. Qizning otasi haligi odamga: “Iltimos, bu kecha ham qolgin, dilingni xushnud qilgin”, dedi. Haligi odam ketmoqchi boʻlib oʻrnidan turdi, lekin qaynatasi uni qistayvergach, u oʻsha kecha yana tunab qoldi. Beshinchi kuni u ketish uchun erta turdi. Qizning otasi: “Iltimos, avval bir quvvatga kir, kun oqqunicha shoshma”, dedi. Shunday qilib, ikkovlari yana ovqatlanishdi. Haligi odam joriyasi va xizmatkori bilan ketmoqchi boʻlib oʻrnidan turganda, qaynatasi, yaʼni qizning otasi: “Qara, kun kech boʻlib qoldi; bu kecha ham qolgin. Mana, kun botay deyapti; shu yerda tunab, koʻnglingni yozgin. Ertaga erta turib, yoʻlga tushasan-da, uyingga ketasan”, dedi. Lekin haligi odam tunab qolishni istamadi. U oʻrnidan turib, egarlangan ikki eshagi va joriyasini olib yoʻlga chiqdi va Yabus — yaʼni Quddusning roʻparasiga yetib keldi. Ular Yabusga yaqinlashganda, kun deyarli botib qolgan edi. Xizmatkor xoʻjayiniga: “Qani, iltimos, shu yabusiylar shahriga kiraylik-da, tunab qolaylik”, dedi.

Xoʻjayini unga javob berdi: “Yoʻq, biz isroilliklarniki boʻlmagan begona shaharga kirmaymiz. Gibaga qadar yoʻl bosamiz”. U xizmatkoriga: “Qani, mana shu joylardan biriga yetib boraylik, Gibada yoki Ramada tunab qolaylik”, dedi. Shunday qilib, ular yoʻllarida davom etishdi. Benyamin yurtidagi Gibaga yaqinlashganda, ustlariga quyosh botdi. Ular Gibada tunash uchun yoʻldan burilishdi. Levizoda shaharga kirib, maydonga oʻtirdi, lekin hech kim ularni tunash uchun uyiga taklif qilmadi.

Kechqurun bir chol dala ishidan qaytib kelayotgan edi. U Efrayim togʻ oʻlkasidan boʻlib, Gibada musofir sifatida yashardi; u yerning aholisi esa benyaminliklar edi. Chol boshini koʻtarib, shahar maydonidagi yoʻlovchini koʻrdi-da: “Qayerga ketyapsan? Qayerdan kelyapsan?” deb soʻradi.

Yoʻlovchi unga dedi: “Biz Yahudodagi Baytlahmdan Efrayimning olis togʻ oʻlkasiga ketyapmiz — mening uyim oʻsha yerda. Men Yahudodagi Baytlahmga borgan edim, endi esa Otamizning uyiga ketyapman, lekin hech kim meni uyiga taklif qilmayapti. Eshaklarimiz uchun somon ham, yem ham bor; men, choringiz hamda qullaringiz bilan boʻlgan yigit uchun non va may ham bor. Bizda hech narsa kam emas”.

Chol dedi: “Senga tinchlik boʻlsin! Barcha ehtiyojingni oʻzim taʼminlayman; faqat maydonda tunab qolmagin”. U yoʻlovchini uyiga olib keldi, eshaklarga yem berdi. Ular oyoqlarini yuvib, yeb-ichishdi.

Ular koʻnglini yozib oʻtirganlarida, birdan shaharning buzuq kimsalari uyni oʻrab olib, eshikni taqillata boshlashdi. Ular uy egasi boʻlgan cholga baqirib: “Uyingga kirgan haligi odamni tashqariga chiqar, biz u bilan jinsiy aloqa qilaylik!” deyishdi.

Uy egasi ularning oldiga chiqib dedi: “Yoʻq, birodarlarim, iltimos, yomonlik qilmanglar! Axir bu odam mening uyimga mehmon boʻlib kirgan; bunday sharmandali ishni qilmanglar. Mana, mening bokira qizim bilan uning joriyasi — men ularni tashqariga chiqaray. Ularni zoʻrlab, koʻzingizga nima maʼqul koʻrinsa, shuni qilaveringlar; faqat bu odamga bunday sharmandali ishni qilmanglar”.

Lekin ular quloq solishmadi. Shunda haligi odam joriyasini ushlab, ularga tomon tashqariga itarib chiqardi. Ular tun boʻyi, tong otguncha uni zoʻrlab, haqorat qilishdi, soʻng qoʻyib yuborishdi. Tong yorishayotganda ayol kelib, xoʻjayini boʻlgan odamning uyi eshigi oldiga yiqildi va kun yorishguncha shu yerda yotdi. Tongda xoʻjayini oʻrnidan turib, uy eshiklarini ochdi-da, yoʻlga chiqmoqchi boʻldi. Qarasa, joriyasi uy ostonasida, qoʻllarini boʻsagʻaga qoʻygan koʻyi yiqilib yotardi. U ayolga: “Tur, ketaylik”, dedi. Ammo javob boʻlmadi. Shunda u ayolni eshakka ortib, oʻz uyiga joʻnadi.

Uyiga yetib kelgach, u pichoq olib, joriyasini ushladi-da, uni aʼzolarga boʻlib, oʻn ikki boʻlakka kesdi va butun Isroil hududiga yubordi. Buni koʻrgan har bir kishi dedi: “Isroil xalqi Misrdan chiqib kelgandan buyon shu kungacha bunday ish na boʻlgan, na koʻrilgan. Buni yaxshilab oʻylab koʻringlar, maslahatlashinglar va fikr bildiringlar”.