Nalika Israil Teu Boga Raja

Saurang urang Lewi anu keur dina jalan ka bumi Rama urang mapag deui selirna anu kabur, sarta ngan manggihan saurang aki-aki urang asing anu daek narima anjeunna. Lalaki-lalaki di eta kota ngepung imahna; urang Lewi eta ngadorong selirna ka luar. Isukna selirna ngagolepak di lawang panto. Anjeunna motong-motong awakna jadi dua welas potong.

Pasal 19.

Dina jaman harita Israil teu boga raja. Aya hiji urang Lewi anu matuh di wewengkon pagunungan Epraim nu suni, nyokot hiji gundik ti Betlehem di tanah Yuda. Eta gundik teh teu satia, tuluy ninggalkeun salakina balik ka imah bapana di Betlehem, tanah Yuda, sarta cicing di dinya opat bulan. Salakina indit nyusul, rek nyarita nu hade ngarah hatena luntur sarta rek mawa balik deui, dibarengan ku bujangna jeung dua kalde. Eta awewe mawa manehna ka imah bapana, sarta bapa eta awewe teh bungah tepung jeung manehna. Mertuana, bapa eta awewe, maksa sangkan manehna cicing heula, nepi ka manehna tetep di dinya tilu poe; maranehna darahar, nginum, jeung sarare di dinya.

Dina poe kaopat maranehna harudang isuk-isuk, sarta manehna geus rek indit. Tapi bapa eta awewe ngomong ka minantuna, “Dahar heula roti saeutik, kakara indit.” Tuluy duanana dariuk, darahar jeung nginum babarengan. Bapa eta awewe ngomong ka lalaki tea, “Mangga, sare heula peuting ieu sangkan hatena senang.” Lalaki tea geus rek indit, tapi mertuana ngadesek, nepi ka manehna sare deui peuting eta di dinya. Dina poe kalima manehna harudang isuk-isuk rek indit; bapa eta awewe ngomong, “Mangga seger-segerkeun heula awak, dagoan nepi ka soré.” Tuluy duanana darahar. Waktu lalaki tea geus rek indit, jeung gundikna katut bujangna, mertuana, bapa eta awewe, ngomong, “Tuh, poe geus meh burit; sare heula peuting ieu. Tuh, poe geus rek beak; nganjrek di dieu sarta suka-suka. Isukan harudang isuk-isuk, tuluy indit, mulang ka imah.” Tapi lalaki tea embung nganjrek peuting; manehna cengkat, indit, nepi ka hareupeun Yebus (nya eta Yerusalem), dibarengan ku dua kaldena nu geus dipalanaan jeung gundikna. Deukeut Yebus, bari poe geus meh peuting, bujangna ngomong ka dununganana, “Hayu urang nyimpang ka ieu kota urang Yebus sarta nganjrek peuting di dinya.”

Waler dununganana, “Urang moal nyimpang ka kota nu lain urang Israil; urang neruskeun lampah ka Gibea.” Pokna ka bujangna, “Hayu urang nepi ka salah sahiji tempat ieu, nganjrek peuting di Gibea atawa di Rama.” Tuluy maranehna neruskeun lampah, sarta srangenge surup waktu maranehna deukeut ka Gibea di tanah Binyamin. Maranehna nyimpang rek nganjrek peuting di Gibea. Manehna asup tuluy diuk di tanah lapang kota, tapi teu aya nu ngajak ka imahna pikeun nganjrek peuting.

Sanggeus kitu aya hiji aki-aki datang ti lahanna waktu sore. Manehna urang pagunungan Epraim, anu matuh di Gibea salaku urang asing; ari urang dinyana mah urang Binyamin. Eta aki-aki neuteup ka luhur, nenjo aya nu ngumbara diuk di tanah lapang kota, tuluy nanya, “Bade ka mana, sarta ti mana asalna?”

Tuluy jawabna ka manehna, “Abdi sadaya ngumbara ti Betlehem di Yuda rek ka pagunungan Epraim nu jauh — nya di dinya imah abdi. Abdi geus ka Betlehem di Yuda, ari ayeuna rek ka bumi Rama urang, tapi teu aya nu ngajak abdi ka imahna. Abdi sadaya aya jarami jeung parab pikeun kalde, kitu deui roti jeung anggur pikeun abdi, pikeun abdi istri batur abdi, sarta pikeun budak ngora anu marengan abdi sadaya. Teu kakirangan naon-naon.”

Ceuk aki-aki tea, “Mugia salamet. Sagala kabutuh anjeun ku kuring disadiakeun; ngan ulah nganjrek peuting di tanah lapang.” Tuluy manehna mawa tamuna ka imahna, mere parab ka kalde, sarta maranehna karumbah suku, tuluy darahar jeung nginum.

Sabot maranehna keur suka-suka, ujug-ujug aya jalma-jalma bangsat di eta kota ngepung imah, barangkelak kana panto. Maranehna gogorowokan ka aki-aki nu boga imah tea, “Kaluarkeun lalaki anu asup ka imah maneh, rek dipaen ku kuring sarerea!”

Nu boga imah tea kaluar nepungan maranehna, pokna, “Ulah, dulur-dulur, ulah milampah jahat, da ieu jalma geus asup ka imah kami; ulah migawe perkara nu matak era ieu. Ieu aya anak awewe kami, parawan, jeung gundik manehna — ku kami rek dikaluarkeun. Perkosa bae, rogahalakeun sakahayang maraneh, ngan ulah migawe perkara nu matak era ka ieu jalma.”

Tapi jalma-jalma tea embung ngadenge. Tungtungna lalaki tea nyekel gundikna tuluy didorong ka luar ka maranehna; sapeupeuting diperkosa jeung disiksa nepi ka balebat, kakara dileupaskeun. Barang balebat eta awewe datang tuluy ngagoler hareupeun panto imah tempat dununganana, nepi ka bray beurang. Barang isuk-isuk dununganana cengkat, muka panto imah, tuluy kaluar rek neruskeun lampah — breh gundikna ngagoler di lawang imah, leungeunna dina bangbarung. Pokna ka eta awewe, “Geura hudang, urang indit.” Tapi teu aya jawaban. Tuluy awewe tea ditumpakkeun kana kalde, sarta manehna mulang ka imahna.

Sanggeus nepi ka imah, manehna nyokot peso, nyekel gundikna, dikerat sendi-sendina jadi dua welas potong, tuluy dikirimkeun ka sakuliah wewengkon Israil. Sakur nu nenjo kajadian eta ngaromong, “Can kungsi aya atawa katenjo perkara saperti kieu ti barang urang Israil kaluar ti tanah Mesir nepi ka kiwari. Pikirkeun, badantenkeun, tuluy ucapkeun.”