جڏهن اسرائيل ۾ ڪو بادشاهه نہ هو

هڪ لاوي، اسان جي پيءُ جي گهر ڏانهن وڃي رهيو هو، پنهنجي ڀڄي ويل ٻانهيءَ زال کي موٽائي ٿو ۽ رڳو هڪ پوڙهو پرديسي ڏسي ٿو جيڪو کيس پناهه ڏيڻ تي راضي آهي. شهر جا ماڻهو گهر کي گهيري وٺن ٿا؛ لاوي کيس ٻاهر ڌڪي ٿو. صبح جو هوءَ دروازي تي پئي آهي. هو کيس ٻارهن ٽڪرن ۾ ڪٽي ٿو.

باب 19.

انهن ڏينهن ۾ اسرائيل ۾ ڪو بادشاهه نہ هو. افرائيم جي پري وارن جبلن ۾ رهندڙ هڪ لاوي يهودا جي بيت لحم مان هڪ سريت ورتي. سندس سريت ساڻس بيوفائي ڪئي ۽ کيس ڇڏي يهودا جي بيت لحم ۾ پنهنجي پيءُ جي گھر هلي وئي ۽ اتي چار مهينا رهي. سندس مڙس اٿي سندس پٺيان ويو، تہ جيئن ساڻس دل جون ڳالهيون ڪري کيس موٽائي اچي. ساڻس گڏ سندس نوڪر ۽ ٻه گڏھ هئا. ڇوڪريءَ کيس پنهنجي پيءُ جي گھر ۾ آندو، ۽ ڇوڪريءَ جو پيءُ کيس ڏسي خوش ٿيو. سندس سهري، يعني ڇوڪريءَ جي پيءُ، کيس زور ڀري روڪي ڇڏيو، تنهنڪري هو ساڻس ٽي ڏينهن رهيو؛ اتي کائيندا، پيئندا ۽ سمهندا رهيا.

چوٿين ڏينهن سوير اٿيا، ۽ هو وڃڻ لاءِ اٿيو. پر ڇوڪريءَ جي پيءُ پنهنجي ڌيءَ جي مڙس کي چيو تہ ”ٿوري ماني کائي وٺ، پوءِ هل.“ ٻئي گڏجي ويٺا، کاڌائون ۽ پيتائون. ڇوڪريءَ جي پيءُ ان ماڻهوءَ کي چيو تہ ”مهرباني ڪري اڄ رات رهي پؤ ۽ پنهنجي دل خوش ڪر.“ ماڻهو وڃڻ لاءِ اٿيو، پر سندس سهري زور ڀريو، تنهنڪري هو وري اتي ئي رات رهيو. پنجين ڏينهن هو وڃڻ لاءِ سوير اٿيو؛ ڇوڪريءَ جي پيءُ چيو تہ ”مهرباني ڪري ڪجهه کائي تازو ٿي وٺ، ۽ منجهند ڍرڻ تائين ترسي پؤ.“ پوءِ ٻنهي ماني کاڌي. جڏهن ماڻهو پنهنجي سريت ۽ نوڪر سان گڏ وڃڻ لاءِ اٿيو، تڏهن سندس سهري، يعني ڇوڪريءَ جي پيءُ چيو تہ ”ڏس، ڏينهن ڍرڻ تي آهي؛ رات رهي پؤ. ڏس، ڏينهن ختم ٿيڻ وارو آهي؛ هتي ئي ترسي دل خوش ڪر. سڀاڻي سوير اٿي سفر ڪج ۽ گھر هلي وڃ.“ پر ماڻهو رات رهڻ لاءِ راضي نہ ٿيو؛ اٿي روانو ٿيو ۽ پنهنجن ٻن زين ڪيل گڏھن ۽ سريت سان گڏ يبوس (يروشلم) جي سامهون پهتو. جڏهن اهي يبوس جي ويجهو پهتا ۽ ڏينهن ۾ ٿورو ئي وقت بچيو هو، تڏهن نوڪر پنهنجي مالڪ کي چيو تہ ”اچ، مهرباني ڪري، هن يبوسين جي شهر ڏانهن مڙي رات گذاريون.“

سندس مالڪ وراڻيو تہ ”اسين ڪنهن پرڏيهي شهر ڏانهن نہ مڙنداسين، جيڪو اسرائيلين جو ناهي؛ اسين اڳتي جبعه تائين هلنداسين.“ نوڪر کي چيائين تہ ”اچ، انهن جڳهن مان هڪ تائين پهچون ۽ جبعه يا رامه ۾ رات گذاريون.“ تنهنڪري اهي اڳتي هليا، ۽ بنيمين جي جبعه جي ويجهو سندن مٿان سج لهي ويو. اهي جبعه ۾ رات رهڻ لاءِ مڙيا. هو اندر وڃي شهر جي چوڪ ۾ ويٺو، پر ڪنهن بہ کين پنهنجي گھر ۾ رات رهڻ لاءِ نہ ورتو.

شام جو هڪ پوڙهو ماڻهو پنهنجي پوک جي ڪم تان آيو. اهو افرائيم جي جبلن جو رهاڪو هو ۽ جبعه ۾ پرڏيهيءَ وانگر رهندو هو؛ اتان جا ماڻهو بنيمين جا هئا. پوڙهي مٿي نهاري شهر جي چوڪ ۾ مسافر کي ڏٺو ۽ پڇيائينس تہ ”ڪيڏانهن ٿو وڃين؟ ڪٿان آيو آهين؟“

هن کيس چيو تہ ”اسين يهودا جي بيت لحم کان افرائيم جي پري وارن جبلن ڏانهن سفر ڪري رهيا آهيون— اهو منهنجو وطن آهي. آءٌ يهودا جي بيت لحم ويو هوس، ۽ هاڻي اسان جي پيءُ جي گھر ٿو وڃان، پر ڪو بہ مون کي پنهنجي گھر ۾ نہ ٿو وٺي. اسان وٽ پنهنجن گڏھن لاءِ ڀوسو ۽ چارو بہ آهي، ۽ مون، تنهنجي ٻانهيءَ ۽ تنهنجن نوڪرن سان گڏ ڇوڪري لاءِ ماني ۽ ڏاکرس بہ آهي. اسان کي ڪنهن شيءِ جي کوٽ ناهي.“

پوڙهي چيو تہ ”تو تي سلامتي هجي. تنهنجون سڀ ضرورتون آءٌ پوريون ڪندس؛ رڳو چوڪ ۾ رات نہ گذار.“ کيس گھر وٺي آيو، گڏھن کي چارو ڏنائين، پوءِ هنن پير ڌوتا، کاڌائون ۽ پيتائون.

جڏهن اهي دل خوش ڪري رهيا هئا، تڏهن اوچتو شهر جي ڪجهه نڪمن ماڻهن گھر کي گھيرو ڪيو ۽ دروازو ڌڪڻ لڳا. اهي گھر جي مالڪ پوڙهي کي واڪو ڪري چوڻ لڳا تہ ”جيڪو ماڻهو تنهنجي گھر ۾ آيو آهي، تنهن کي ٻاهر ڪڍي آڻ، تہ جيئن اسين ساڻس جنسي تعلق قائم ڪريون!“

گھر جو مالڪ ٻاهر نڪري کين چيو تہ ”نہ، اي منهنجا ڀائرو، مهرباني ڪري بڇڙائي نہ ڪريو، ڇاڪاڻ تہ هي ماڻهو منهنجي گھر ۾ آيو آهي؛ هي شرمناڪ ڪم نہ ڪريو. هي منهنجي ڪنواري ڌيءَ ۽ هن ماڻهوءَ جي سريت آهن— مان کين ٻاهر ٿو آڻيان. انهن جي بيحرمتي ڪريو، ۽ جيڪو اوهان کي ٺيڪ لڳي سو ساڻن ڪريو، پر هن ماڻهوءَ سان هي شرمناڪ ڪم نہ ڪريو.“

پر ماڻهن ٻڌڻ نہ چاهيو. تنهنڪري ماڻهوءَ پنهنجي سريت کي پڪڙي ٻاهر انهن ڏانهن ڌڪي ڏنو؛ هنن سڄي رات صبح تائين ساڻس زيادتي ۽ ظلم ڪيو، پوءِ کيس ڇڏي ڏنائون. پو ڦٽيءَ مهل عورت آئي ۽ ان ماڻهوءَ جي گھر جي دروازي تي ڪري پئي، جتي سندس مالڪ هو، ۽ ڏينهن نڪرڻ تائين اتي ئي پئي رهي. صبح جو سندس مالڪ اٿيو، گھر جا دروازا کوليائين ۽ پنهنجي واٽ تي وڃڻ لاءِ ٻاهر نڪتو— اتي سندس سريت گھر جي دروازي وٽ ڪريل پئي هئي، سندس هٿ چانئٺ تي هئا. کيس چيائين تہ ”اٿ، هلون.“ پر ڪو جواب نہ آيو. تنهنڪري کيس گڏھ تي رکي گھر ڏانهن روانو ٿيو.

گھر پهچي ڇُري کنئائين، پنهنجي سريت کي پڪڙي عضوو عضوو ڪري ٻارنهن ٽڪرا ڪيائينس، ۽ اسرائيل جي سڀني علائقن ۾ موڪليائينس. جن بہ اهو ڏٺو، تن چيو تہ ”جڏهن کان اسرائيل مصر مان نڪتا آهن، تڏهن کان اڄ تائين اهڙو ڪم نہ ٿيو آهي ۽ نہ ڏٺو ويو آهي. ان تي غور ڪريو، گڏجي صلاح ڪريو ۽ ڳالهايو.“