ଯେତେବେଳେ ଇସ୍ରାଏଲରେ କୌଣସି ରାଜା ନ ଥିଲେ

ଆମ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଥିବା ଜଣେ ଲେବୀୟ ନିଜ ପଳାତକା ଉପପତ୍ନୀକୁ ଫେରାଇଆଣେ ଏବଂ କେବଳ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ବିଦେଶୀଙ୍କୁ ପାଏ ଯିଏ ତାକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ। ନଗରର ଲୋକମାନେ ଘରଟିକୁ ଘେରିଯାଆନ୍ତି; ଲେବୀୟ ତାକୁ ବାହାରକୁ ଠେଲିଦିଏ। ପ୍ରଭାତରେ ସେ କବାଟ ପାଖରେ ପଡ଼ିଥାଏ। ସେ ତାକୁ ବାର ଖଣ୍ଡ କରି କାଟେ।

ଅଧ୍ୟାୟ 19।

ସେହି ସମୟରେ ଇସ୍ରାଏଲରେ କୌଣସି ରାଜା ନ ଥିଲେ। ଇଫ୍ରୟିମର ପର୍ବତମୟ ଦେଶର ପ୍ରାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜଣେ ଲେବୀୟ ଲୋକ ଯିହୂଦାର ବେଥଲିହିମରୁ ଗୋଟିଏ ଉପପତ୍ନୀ ଗ୍ରହଣ କଲା। ତାହାର ଉପପତ୍ନୀ ତାହା ପ୍ରତି ଅବିଶ୍ଵସ୍ତ ହୋଇ ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଯିହୂଦାର ବେଥଲିହିମସ୍ଥିତ ଆପଣା ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲା, ପୁଣି ସେଠାରେ ଚାରି ମାସ ରହିଲା। ତାହା ପରେ ତାହାର ସ୍ଵାମୀ ତାହାକୁ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦେଇ ଫେରାଇ ଆଣିବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ଦାସ ଓ ଦୁଇଟି ଗର୍ଦ୍ଦଭ ସଙ୍ଗରେ ଘେନି ତାହାର ପଛେ ପଛେ ଯାତ୍ରା କଲା। ସେ ତାକୁ ଆପଣା ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେଇଗଲା, ଆଉ ଯୁବତୀର ପିତା ତାକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ତାହାର ଶ୍ଵଶୁର, ଅର୍ଥାତ୍ ସେହି ଯୁବତୀର ପିତା, ତାକୁ ରହିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲା; ତେଣୁ ସେ ତାହା ସଙ୍ଗରେ ତିନି ଦିନ ରହିଲା; ସେମାନେ ଭୋଜନ ପାନ କଲେ ଓ ସେଠାରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କଲେ।

ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ସେମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠିଲେ, ଆଉ ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପାଇଁ ଉଠିଲା। କିନ୍ତୁ ଯୁବତୀର ପିତା ଆପଣା ଜ୍ଵାଇଁକୁ କହିଲା, “ଅଳ୍ପ ଅନ୍ନ ଭୋଜନ କରି ତୁମ୍ଭ ପ୍ରାଣ ସୁସ୍ଥ କର, ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ଯାଅ।” ଏଥିରେ ସେ ଦୁହେଁ ବସି ଏକତ୍ର ଭୋଜନ ପାନ କଲେ। ପୁଣି ଯୁବତୀର ପିତା ସେହି ଲୋକକୁ କହିଲା, “ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଆଜି ରାତ୍ରି ରହି ତୁମ୍ଭ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କର।” ପୁଣି ସେ ଲୋକ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପାଇଁ ଉଠନ୍ତେ, ତାହାର ଶ୍ଵଶୁର ତାକୁ ବହୁତ ଅନୁରୋଧ କଲା, ତେଣୁ ସେ ପୁନର୍ବାର ସେଠାରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କଲା। ପଞ୍ଚମ ଦିନ ସେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠିଲା; ଯୁବତୀର ପିତା କହିଲା, “ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଆପଣା ପ୍ରାଣକୁ ସୁସ୍ଥ କର ଓ ଅପରାହ୍ନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର।” ତେଣୁ ସେ ଦୁହେଁ ଭୋଜନ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଲୋକ ଆପଣା ଉପପତ୍ନୀ ଓ ଆପଣା ଦାସ ସଙ୍ଗରେ ଯିବା ପାଇଁ ଉଠିଲା, ସେତେବେଳେ ତାହାର ଶ୍ଵଶୁର, ଅର୍ଥାତ୍ ଯୁବତୀର ପିତା, ତାକୁ କହିଲା, “ଦେଖ, ଦିନ ପ୍ରାୟ ଅବସାନ ହେଲାଣି; ରାତ୍ରି ଯାପନ କର। ଦେଖ, ଦିବସ ସମାପ୍ତ ହେଉଅଛି; ଏଠାରେ ବାସ କରି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କର। କାଲି ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଯାତ୍ରା କରି ଆପଣା ଗୃହକୁ ଯିବ।” କିନ୍ତୁ ସେ ଲୋକ ରାତ୍ରି ଯାପନ କରିବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲା ନାହିଁ; ସେ ଉଠି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା ଓ ଆପଣାର ଦୁଇଟି ସଜ୍ଜିତ ଗର୍ଦ୍ଦଭ ଓ ଉପପତ୍ନୀ ସଙ୍ଗରେ ଘେନି ଯିବୂଷର (ଅର୍ଥାତ୍ ଯିରୂଶାଲମର) ସମ୍ମୁଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯିବୂଷ ନିକଟରେ ଥିଲେ ଓ ଦିନ ପ୍ରାୟ ଗତ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଦାସ ଆପଣା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲା, “ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଆସନ୍ତୁ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ଯିବୂଷୀୟମାନଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କରୁ।”

ତାହାର ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ବିଦେଶୀୟ ନଗରକୁ ଯିବା ନାହିଁ, ଯାହା ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ନୁହେଁ; ବରଂ ଆମ୍ଭେମାନେ ଗିବୀୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ରସର ହେବା।” ପୁଣି ସେ ଆପଣା ଦାସକୁ କହିଲା, “ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଗିବୀୟାରେ କିମ୍ବା ରାମାରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କରୁ।” ତେଣୁ ସେମାନେ ଆପଣା ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଆଉ ବିନ୍ୟାମୀନ୍‌ର ଗିବୀୟା ନିକଟରେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା। ସେମାନେ ଗିବୀୟାରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କରିବା ପାଇଁ ସେଆଡ଼କୁ ଗଲେ। ସେ ଭିତରକୁ ଯାଇ ନଗରର ଛକ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲା, କିନ୍ତୁ କେହି ସେମାନଙ୍କୁ ରାତ୍ରି ଯାପନ ନିମନ୍ତେ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଘେନିଗଲା ନାହିଁ।

ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ କ୍ଷେତ୍ରର କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଆସୁଥିଲା। ସେ ଲୋକ ଇଫ୍ରୟିମର ପର୍ବତମୟ ଦେଶର ଥିଲା ଓ ଗିବୀୟାରେ ବିଦେଶୀ ରୂପେ ବାସ କରୁଥିଲା; ମାତ୍ର ସେହି ସ୍ଥାନର ଲୋକମାନେ ବିନ୍ୟାମୀନୀୟ ଥିଲେ। ପୁଣି ସେହି ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵକୁ ଚାହିଁ ନଗରର ଛକ ସ୍ଥାନରେ ସେହି ପଥିକକୁ ଦେଖି ପଚାରିଲା, “ତୁମ୍ଭେ କେଉଁଠାକୁ ଯାଉଅଛ? କେଉଁଠାରୁ ଆସିଅଛ?”

ସେ ତାହାକୁ କହିଲା, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଯିହୂଦାର ବେଥଲିହିମରୁ ଇଫ୍ରୟିମର ପର୍ବତମୟ ଦେଶର ପ୍ରାନ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯାତ୍ରା କରୁଅଛୁ—ତାହା ମୋହର ବାସସ୍ଥାନ। ମୁଁ ଯିହୂଦାର ବେଥଲିହିମକୁ ଯାଇଥିଲି, ଆଉ ଏବେ ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଉଅଛି, କିନ୍ତୁ କେହି ମୋତେ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଘେନି ଯାଉ ନାହିଁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଗର୍ଦ୍ଦଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପାଳ ଓ ଦାନା ଦୁହିଁ ଅଛି, ପୁଣି ମୋʼ ପାଇଁ, ତୁମ୍ଭ ଦାସୀ ପାଇଁ ଓ ତୁମ୍ଭ ଦାସମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ଯୁବକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ନ ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଅଛି। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅଭାବ ନାହିଁ।”

ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ କହିଲା, “ତୁମ୍ଭର ଶାନ୍ତି ହେଉ। ତୁମ୍ଭର ଯାହା ଯାହା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହାସବୁ ମୁଁ ଯୋଗାଇବି; କେବଳ ଛକ ସ୍ଥାନରେ ରାତ୍ରି ଯାପନ କର ନାହିଁ।” ତେଣୁ ସେ ତାହାକୁ ଆପଣା ଗୃହକୁ ଘେନିଯାଇ ଗର୍ଦ୍ଦଭମାନଙ୍କୁ ଦାନା ଦେଲା; ଆଉ ସେମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ପାଦ ଧୋଇ ଭୋଜନ ପାନ କଲେ।

ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ କାଳ କ୍ଷେପଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ହଠାତ୍ ନଗରର ପାପାଧମ ଲୋକମାନେ ଗୃହ ଚାରିଆଡ଼େ ଘେରି କବାଟରେ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଗୃହର ସ୍ଵାମୀ ସେହି ବୃଦ୍ଧ ଲୋକକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭ ଗୃହକୁ ଆସିଥିବା ସେହି ଲୋକକୁ ବାହାର କରି ଆଣ, ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ସଙ୍ଗରେ ସହବାସ କରିବୁ!”

ତହିଁରେ ଗୃହର ସ୍ଵାମୀ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ବାହାରିଯାଇ କହିଲା, “ନା, ହେ ମୋʼ ଭାଇମାନେ, ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଏପରି କୁକର୍ମ କର ନାହିଁ, ଯେହେତୁ ଏହି ଲୋକ ମୋʼ ଗୃହକୁ ଆସିଅଛି; ଏ ଲଜ୍ଜାଜନକ କର୍ମ କର ନାହିଁ। ଏଠାରେ ମୋହର କୁମାରୀ କନ୍ୟା ଓ ତାହାର ଉପପତ୍ନୀ ଅଛନ୍ତି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରି ଆଣୁ। ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ବଳାତ୍କାର କର, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଯାହା ଭଲ ବୋଧ ହୁଏ ତାହା କର, କିନ୍ତୁ ଏହି ଲୋକ ପ୍ରତି ଏ ଲଜ୍ଜାଜନକ କର୍ମ କର ନାହିଁ।”

କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୋକମାନେ ତାହାର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ସମ୍ମତ ହେଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେ ଲୋକ ଆପଣା ଉପପତ୍ନୀକୁ ଧରି ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ବାହାର କରିଦେଲା; ତହିଁରେ ସେମାନେ ସାରା ରାତି ପ୍ରଭାତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାହା ପ୍ରତି ବଳାତ୍କାର ଓ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର କଲେ, ତହିଁ ଉତ୍ତାରେ ପ୍ରାତଃକାଳ ହେବା ବେଳେ ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ବେଳେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ଆସି, ଯେଉଁ ଗୃହରେ ତାହାର ପ୍ରଭୁ ଥିଲା, ସେହି ଗୃହର କବାଟ ନିକଟରେ ଦିବାଲୋକ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଡ଼ିରହିଲା। ପ୍ରଭାତରେ ତାହାର ପ୍ରଭୁ ଉଠି ଗୃହର କବାଟ ଫିଟାଇ ଆପଣା ପଥରେ ଯିବା ପାଇଁ ବାହାରକୁ ଗଲା—ଆଉ ଦେଖ, ତାହାର ଉପପତ୍ନୀ ଗୃହ-ପ୍ରବେଶ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଅଛି, ତାହାର ହାତ ଦ୍ଵାର-ଦେଶ ଉପରେ ଅଛି। ସେ ତାହାକୁ କହିଲା, “ଉଠ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଯିବା।” କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଉତ୍ତର ନ ଥିଲା। ତେଣୁ ସେ ତାହାକୁ ଗର୍ଦ୍ଦଭ ଉପରେ ଥୋଇ ଆପଣା ଗୃହ ଆଡ଼କୁ ଯାତ୍ରା କଲା।

ଗୃହରେ ପହଞ୍ଚି ସେ ଗୋଟିଏ ଛୁରୀ ନେଇ ଆପଣା ଉପପତ୍ନୀକୁ ଧରି ତାହାର ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଅଙ୍ଗ ବାରି ବାର ଖଣ୍ଡ କରି କାଟିଲା, ପୁଣି ସମୁଦାୟ ଇସ୍ରାଏଲ ସୀମା ମଧ୍ୟରେ ତାହା ପଠାଇଦେଲା। ଯେଉଁମାନେ ତାହା ଦେଖିଲେ, ସେସମସ୍ତେ କହିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲ-ସନ୍ତାନମାନେ ମିସର ଦେଶରୁ ବାହାରି ଆସିବା ଦିନଠାରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏପରି କର୍ମ କେବେ ହୋଇ ନାହିଁ କିମ୍ବା ଦେଖାଯାଇ ନାହିଁ। ଏ ବିଷୟ ବିବେଚନା କର, ପରାମର୍ଶ କର ଓ ଆପଣା ମନ କଥା କୁହ।”