ഇസ്രായേലിൽ രാജാവ് ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ

നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ആലയത്തിലേക്കു പോകുന്ന ഒരു ലേവ്യൻ ഓടിപ്പോയ തന്റെ വെപ്പാട്ടിയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു; അവനെ വീട്ടിൽ കൈക്കൊള്ളാൻ മനസ്സുള്ളവനായി അവൻ കണ്ടെത്തുന്നത് വൃദ്ധനായ ഒരു പരദേശിയെ മാത്രമാണ്. പട്ടണത്തിലെ പുരുഷന്മാർ വീടു വളയുന്നു; ലേവ്യൻ അവളെ പുറത്തേക്കു തള്ളിവിടുന്നു. പുലർച്ചെ അവൾ വാതിൽക്കൽ കിടക്കുന്നു. അവൻ അവളെ പന്ത്രണ്ടു കഷണങ്ങളായി മുറിക്കുന്നു.

അധ്യായം 19.

ആ കാലത്ത് ഇസ്രായേലിൽ രാജാവ് ഇല്ലായിരുന്നു. എഫ്രയീമിലെ വിദൂര മലനാട്ടിൽ പാർത്തിരുന്ന ഒരു ലേവ്യൻ യെഹൂദയിലെ ബേത്ലഹേമിൽനിന്ന് ഒരു വെപ്പാട്ടിയെ സ്വീകരിച്ചു. അവന്റെ വെപ്പാട്ടി അവനോട് അവിശ്വസ്തത കാട്ടി, യെഹൂദയിലെ ബേത്ലഹേമിലുള്ള തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് അവനെ വിട്ടുപോയി, നാലു മാസം അവിടെ പാർത്തു. അവളുടെ ഹൃദയത്തോടു സംസാരിച്ച് അവളെ മടക്കിക്കൊണ്ടുവരാൻ അവളുടെ ഭർത്താവ് തന്റെ ഭൃത്യനെയും രണ്ടു കഴുതകളെയും കൂട്ടി അവളുടെ പിന്നാലെ പുറപ്പെട്ടു. അവൾ അവനെ തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി; യുവതിയുടെ പിതാവ് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷിച്ചു. അവന്റെ അമ്മായിയപ്പൻ, യുവതിയുടെ പിതാവ്, അവനെ താമസിക്കാൻ നിർബന്ധിച്ചു; അവൻ മൂന്നു ദിവസം അവനോടുകൂടെ താമസിച്ചു; അവർ അവിടെ തിന്നുകുടിച്ച് ഉറങ്ങി.

നാലാം ദിവസം അവർ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു; അവൻ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. എന്നാൽ യുവതിയുടെ പിതാവ് തന്റെ മരുമകനോട്, “അല്പം ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടു പോകുക” എന്നു പറഞ്ഞു. അവർ ഇരുവരും ഒന്നിച്ചിരുന്നു തിന്നുകുടിച്ചു. യുവതിയുടെ പിതാവ് ആ മനുഷ്യനോട്, “ദയവായി ഈ രാത്രി താമസിച്ച് നിന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷിക്കട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞു. ആ മനുഷ്യൻ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു; എന്നാൽ അമ്മായിയപ്പൻ നിർബന്ധിച്ചതിനാൽ അവൻ വീണ്ടും അന്നു രാത്രി അവിടെ താമസിച്ചു. അഞ്ചാം ദിവസം അവൻ പോകാനായി അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു; യുവതിയുടെ പിതാവ്, “ദയവായി അല്പം ക്ഷീണം തീർത്ത് ഉച്ചവരെ താമസിക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ ഇരുവരും ഭക്ഷിച്ചു. ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ വെപ്പാട്ടിയോടും ഭൃത്യനോടുംകൂടെ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, അവന്റെ അമ്മായിയപ്പൻ, യുവതിയുടെ പിതാവ്, “നോക്കൂ, നേരം ഏതാണ്ട് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഈ രാത്രി താമസിക്കുക. ഇതാ, പകൽ അവസാനിക്കുന്നു; ഇവിടെ രാപാർത്ത് ആനന്ദിക്കുക. നാളെ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് യാത്ര ചെയ്ത് വീട്ടിലേക്കു പോകുക” എന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ മനുഷ്യൻ അന്നു രാത്രി താമസിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല; അവൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറപ്പെട്ട്, ജീനിവച്ച തന്റെ രണ്ടു കഴുതകളോടും വെപ്പാട്ടിയോടുംകൂടെ യെബൂസിന് (യെരൂശലേം) എതിരേ എത്തി. അവർ യെബൂസിനു സമീപം എത്തിയപ്പോൾ നേരം ഏതാണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു; ഭൃത്യൻ തന്റെ യജമാനനോട്, “വരൂ, ദയവായി നമുക്ക് ഈ യെബൂസ്യനഗരത്തിൽ കയറി രാത്രി കഴിക്കാം” എന്നു പറഞ്ഞു.

അവന്റെ യജമാനൻ, “ഇസ്രായേല്യരുടേതല്ലാത്ത ഒരു അന്യനഗരത്തിൽ നാം കയറുകയില്ല; നമുക്കു ഗിബെയാവരെ മുന്നോട്ടുപോകാം” എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ ഭൃത്യനോട്, “വരൂ, നമുക്ക് ഈ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ എത്തി ഗിബെയയിലോ രാമയിലോ രാപാർക്കാം” എന്നു പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ തങ്ങളുടെ വഴിക്കു പോയി; ബെന്യാമീനിലെ ഗിബെയയ്ക്കു സമീപം എത്തിയപ്പോൾ അവർക്കു സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചു. ഗിബെയയിൽ രാപാർക്കാൻ അവർ വഴിമാറിക്കയറി. അവൻ അകത്തുചെന്ന് നഗരത്തിന്റെ തുറസ്സായ സ്ഥലത്ത് ഇരുന്നു; എന്നാൽ രാപാർക്കാൻ ആരും അവരെ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയില്ല.

വൈകുന്നേരം ഒരു വൃദ്ധൻ വയലിലെ പണികഴിഞ്ഞു വന്നു. അവൻ എഫ്രയീം മലനാട്ടുകാരനായിരുന്നു, ഗിബെയയിൽ പരദേശിയായി പാർത്തുവന്നു; ആ സ്ഥലത്തെ ആളുകൾ ബെന്യാമീന്യരായിരുന്നു. വൃദ്ധൻ തലയുയർത്തി നോക്കി നഗരവീഥിയിൽ ആ വഴിയാത്രക്കാരനെ കണ്ടപ്പോൾ, “നീ എവിടേക്കു പോകുന്നു? എവിടെനിന്നു വരുന്നു?” എന്നു ചോദിച്ചു.

അവൻ അവനോട്, “ഞങ്ങൾ യെഹൂദയിലെ ബേത്ലഹേമിൽനിന്ന് എഫ്രയീമിന്റെ വിദൂര മലനാട്ടിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്—അതാണ് എന്റെ വീട്. ഞാൻ യെഹൂദയിലെ ബേത്ലഹേമിൽ പോയിരുന്നു, ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്കു പോകുന്നു; എന്നാൽ ആരും എന്നെ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കഴുതകൾക്കു വൈക്കോലും തീറ്റയും ഉണ്ട്; എനിക്കും നിന്റെ ദാസിക്കും നിന്റെ ദാസന്മാരോടുകൂടെയുള്ള യുവാവിനും അപ്പവും വീഞ്ഞും ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നിനും കുറവില്ല.”

വൃദ്ധൻ, “നിനക്കു സമാധാനം. നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ളതെല്ലാം ഞാൻ തരാം; വീഥിയിൽ മാത്രം രാപാർക്കരുത്” എന്നു പറഞ്ഞു. അവൻ അവനെ തന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി കഴുതകൾക്കു തീറ്റകൊടുത്തു; അവർ കാലു കഴുകി തിന്നുകുടിച്ചു.

അവർ ആനന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, പെട്ടെന്നു നഗരത്തിലെ ചില നീചന്മാർ വീടു വളഞ്ഞ് വാതിലിൽ ഇടിച്ചു. വീട്ടുടമയായ വൃദ്ധനോട് അവർ, “നിന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയ മനുഷ്യനെ പുറത്തു കൊണ്ടുവരിക; ഞങ്ങൾക്ക് അവനുമായി ബന്ധപ്പെടേണ്ടതിന്” എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

വീട്ടുടമ അവരുടെ അടുക്കൽ പുറത്തുചെന്ന്, “അരുത്, എന്റെ സഹോദരന്മാരേ, ദയവായി ദോഷം ചെയ്യരുത്; ഈ മനുഷ്യൻ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്നിരിക്കുന്നതിനാൽ ഈ നീചകൃത്യം ചെയ്യരുത്. ഇതാ, എന്റെ കന്യകയായ മകളും അവന്റെ വെപ്പാട്ടിയും; ഞാൻ അവരെ പുറത്തു കൊണ്ടുവരാം. അവരെ അപമാനിക്കുവിൻ, നിങ്ങൾക്കു ബോധിച്ചതുപോലെ അവരോടു ചെയ്യുവിൻ; എന്നാൽ ഈ മനുഷ്യനോട് ഈ നീചകൃത്യം ചെയ്യരുത്” എന്നു പറഞ്ഞു.

എന്നാൽ ആ മനുഷ്യർ കേൾക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ വെപ്പാട്ടിയെ പിടിച്ച് അവരുടെ അടുക്കൽ പുറത്താക്കി; അവർ രാത്രി മുഴുവൻ പ്രഭാതംവരെ അവളെ ബലാത്കാരം ചെയ്ത് ഉപദ്രവിച്ചു, പിന്നെ അവളെ വിട്ടയച്ചു. പുലർച്ചെ ആ സ്ത്രീ വന്ന് തന്റെ യജമാനൻ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വീണു, നേരം വെളുക്കുംവരെ അവിടെ കിടന്നു. പ്രഭാതത്തിൽ അവളുടെ യജമാനൻ എഴുന്നേറ്റ് വീട്ടുവാതിലുകൾ തുറന്ന് തന്റെ വഴിക്കു പുറത്തുചെന്നപ്പോൾ—ഇതാ, അവന്റെ വെപ്പാട്ടി കൈകൾ ഉമ്മറപ്പടിയിൽവച്ച് വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വീണുകിടക്കുന്നു. അവൻ അവളോട്, “എഴുന്നേൽക്കുക, നമുക്കു പോകാം” എന്നു പറഞ്ഞു. മറുപടിയൊന്നും ഉണ്ടായില്ല. അപ്പോൾ അവൻ അവളെ കഴുതപ്പുറത്തു കയറ്റി വീട്ടിലേക്കു യാത്രയായി.

വീട്ടിൽ എത്തിയ അവൻ ഒരു കത്തി എടുത്ത് തന്റെ വെപ്പാട്ടിയെ പിടിച്ച്, അവളെ അവയവംതോറും പന്ത്രണ്ടു കഷണങ്ങളായി മുറിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ ദേശത്തെല്ലാം അയച്ചു. അതു കണ്ടവരെല്ലാം, “ഇസ്രായേൽ ഈജിപ്തിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ടുവന്ന നാൾമുതൽ ഇന്നുവരെ ഇങ്ങനെയൊന്നു സംഭവിക്കുകയോ കാണുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുവിൻ, കൂടിയാലോചിക്കുവിൻ, സംസാരിക്കുവിൻ” എന്നു പറഞ്ഞു.