Nalika Ora Ana Raja ing Israel

Wong Lèwi sing lagi lumaku menyang padalemané Rama kita mapag gundhiké sing minggat lan mung nemokaké wong tuwa manca sing gelem nampa dhèwèké. Wong-wong lanang ing kutha iku ngepung omah iku; wong Lèwi iku nyurung gundhiké metu. Ing wayah bangun ésuk wong wadon iku nggléthak ing lawang. Dhèwèké ngethok-ethok wong wadon iku dadi rolas.

Pasal 19.

Ing jaman iku Israel ora duwe raja. Ana sawijining wong Lewi kang manggon ing tanah pagunungan Efraim kang sepi, njupuk selir saka Betlehem ing tanah Yehuda. Selire iku ora setya marang dheweke, banjur ninggal dheweke lan bali menyang omahe bapakne ing Betlehem, Yehuda, sarta manggon ing kono patang sasi. Bojone banjur mangkat nututi dheweke, arep ngarih-arih atine supaya gelem bali, karo abdine lan kuldi loro. Wong wadon mau nuli ngajak dheweke menyang omahe bapakne, lan bapakne prawan mau bungah nalika kepethuk dheweke. Maratuwane, yaiku bapakne prawan mau, meksa supaya dheweke tetep ana ing kono, mula dheweke manggon karo wong iku telung dina; padha mangan, ngombe, lan turu ana ing kono.

Ing dina kang kaping papat padha tangi esuk-esuk, lan wong Lewi mau tangi arep lunga. Nanging bapakne prawan mau kandha marang mantune: “Mangana roti sethithik dhisik, nuli lunga.” Wong loro mau banjur padha lungguh, mangan lan ngombe bebarengan. Bapakne prawan mau kandha marang wong Lewi iku: “Mangga, nginepa ing wengi iki, supaya atimu bungah.” Wong iku tangi arep lunga, nanging maratuwane meksa dheweke, mula dheweke nginep maneh ana ing kono. Ing dina kang kaping lima dheweke tangi esuk-esuk arep lunga; bapakne prawan mau kandha: “Mangga, kuwatna awakmu dhisik, lan ngentenana nganti wayah sore.” Mula wong loro mau padha mangan. Nalika wong iku tangi arep mangkat, karo selire lan abdine, maratuwane, yaiku bapakne prawan mau, kandha: “Delengen, srengenge wis arep angslup; nginepa dhisik. Delengen, dina wis arep entek; nginepa ing kene lan seneng-senenga. Sesuk tangia esuk-esuk, bacutna lakumu, lan muliha.” Nanging wong iku emoh nginep; dheweke tangi, mangkat, lan tekan ngarepe Yebus (yaiku Yerusalem), karo kuldine loro kang wis dilapaki lan selire. Bareng cedhak Yebus, nalika wis arep peteng, abdine matur marang bendarane: “Sumangga, kula aturi mlebet dhateng kitha tiyang Yebus punika, lan nyipeng ing ngriki.”

Bendarane mangsuli: “Awake dhewe ora bakal mlebu menyang kutha manca, kang dudu kuthane wong Israel; awake dhewe bakal nerusake laku menyang Gibea.” Dheweke kandha marang abdine: “Ayo, awake dhewe tekana ing salah sawijining panggonan iki, lan nginep ing Gibea utawa Rama.” Mula padha nerusake laku, lan srengenge angslup nalika padha cedhak Gibea ing tanah Benyamin. Banjur padha mlipir arep nginep ing Gibea. Dheweke mlebu lan lungguh ing alun-alun kutha, nanging ora ana wong siji-sijia kang gelem nampa dheweke ana ing omahe kanggo nginep.

Ana wong tuwa teka saka pagaweyan ing pategalan nalika wayah sore. Wong iku asale saka tanah pagunungan Efraim, kang manggon ing Gibea minangka wong manca; dene wong-wong ing kono iku wong Benyamin. Wong tuwa mau ndhangak, weruh wong kang lagi lelungan ana ing alun-alun kutha, banjur takon: “Kowe arep menyang ngendi? Lan saka ngendi?”

Wong iku mangsuli: “Kula sami lelungan saking Betlehem ing Yehuda dhateng tanah pagunungan Efraim ingkang tebih—inggih punika griya kula. Kula saking Betlehem ing Yehuda, lan sapunika kula badhe dhateng padalemanipun Rama kita, nanging boten wonten tiyang ingkang nampi kula wonten ing griyanipun. Kula sampun gadhah damen lan pakan kangge kuldi-kuldi kula, saha roti lan anggur kangge kula, kangge abdi panjenengan estri punika, lan kangge jaka ingkang ndherek abdi panjenengan. Kula boten kekirangan punapa-punapa.”

Wong tuwa mau kandha: “Tentrem rahayu anaa ing kowe. Aku bakal nyukupi sakabehing butuhmu; nanging aja nganti nginep ana ing alun-alun.” Dheweke banjur nggawa wong iku menyang omahe, menehi pakan marang kuldi-kuldine, lan padha wisuh sikile, mangan, sarta ngombe.

Nalika padha lagi seneng-seneng, dumadakan wong-wong ala ing kutha iku ngepung omah mau, padha nggedhor-nggedhor lawang. Wong-wong iku bengok-bengok marang wong tuwa kang duwe omah mau: “Wetokna wong lanang kang mlebu menyang omahmu iku, supaya bisa dakcampuri!”

Kang duwe omah mau banjur metu marani wong-wong iku lan kandha: “Aja, para sedulurku, aja padha nindakake piala, awit wong iki wis mlebu menyang omahku; aja padha nindakake prakara kang nistha iki. Iki anakku wadon kang isih prawan lan selire wong iku—dakwetokake. Rudapaksanen, tumindaka marang wong-wong wadon iku apa kang kokanggep becik, nanging aja nindakake prakara kang nistha iki marang wong lanang iki.”

Nanging wong-wong iku ora gelem ngrungokake. Mula wong Lewi mau nyekel selire banjur disurung metu marang wong-wong iku; wong-wong mau ngrudapeksa lan nganiaya wong wadon iku sawengi muput nganti esuk, nuli diculake. Nalika wiwit esuk, wong wadon mau teka lan ambruk ing ngarep lawang omahe wong lanang kang dadi bendarane, lan ana ing kono nganti padhang. Nalika esuk bendarane tangi, mbukak lawang-lawang omah, banjur metu arep nerusake laku—lah selire gumlethak ana ing ngarep lawang omah, tangane ana ing ambang lawang. Dheweke kandha marang wong wadon mau: “Tangia, ayo mangkat.” Nanging ora ana wangsulan. Mula wong iku ngunggahake selire menyang kuldi, banjur mangkat mulih.

Satekane ing omah, dheweke njupuk lading, nyekel selire, ngethreki awake sendi-sinendi dadi rolas iris, banjur dikirimake menyang satlatahe Israel kabeh. Saben wong kang weruh prakara iku padha kandha: “Prakara kang kaya mangkono iki durung tau kelakon utawa katon, wiwit wong Israel metu saka tanah Mesir nganti saiki. Padha gatekna, padha rembugen, lan padha ngucapa.”