Wong Israel Kabeh Padha Nglumpuk Dadi Siji

Israèl nglumpuk ana ing ngarsané Rama kita lan takon kepriyé kok bisa kedadéan kaya mangkono, nanging Benyamin ora gelem masrahaké wong-wong Gibea lan perang nglawan sedulur-seduluré dhéwé. Israèl nyuwun pitedah, dikongkon maju, lan kélangan patang puluh èwu wong sajroné rong dina. Ing dina katelu padha nangis, pasa, menang — banjur ngobong saben kutha.

Pasal 20.

Kabeh wong Israel padha metu, pasamuwan nglumpuk dadi siji, saka Dhan nganti tekan Bersyeba, karo tanah Gilead, ana ing ngarsane Rama kita ing Mizpa. Para panggedhening sakehing bangsa, sakehing taler Israel, padha ngadeg ing pasamuwane umate Rama kita — wong lanang patang atus ewu kang padha nyandhang pedhang lan mlaku dharat. Wong Benyamin padha krungu yen wong Israel wis munggah menyang Mizpa. Wong Israel padha kandha: “Critakna marang aku kabeh, kepriye kalakone piala iki?”

Wong Lewi, bojone wong wadon kang dipateni mau, mangsuli: “Aku lan seliriku teka ing Gibea ing tanah Benyamin arep nginep. Wong-wong Gibea padha nututi aku lan ngepung omah ing wayah bengi, karepe arep mateni aku. Seliriku dirudapeksa, nganti mati. Banjur seliriku dakjupuk, dakkethok-kethok, lan dakkirimake menyang sakehing panduman warisane Israel, amarga wong-wong mau wis nindakake panggawe nistha lan keji ing Israel. Lah, kowe kabeh wong Israel — padha mutusna lan menehana rembug ing kene saiki uga.”

Sakehing bangsa padha ngadeg dadi siji, kandhane: “Ora ana siji-sijia ing antarane aku kabeh kang bakal bali menyang tarube; ora ana siji-sijia kang bakal mulih menyang omahe. Saiki iki kang bakal daklakoni marang Gibea: kutha iku bakal dakserang manut undhi. Saka saben taler Israel bakal dakjupuk wong sepuluh saka saben satus, satus saka saben sewu, sewu saka saben sepuluh ewu, supaya nyedhiyakake sangu kanggo bala kang bakal lunga menyang Gibea ing tanah Benyamin, kanggo males sakehing panggawe keji kang ditindakake ing Israel.” Dadi kabeh wong lanang Israel padha nglumpuk nglawan kutha iku, manunggal dadi siji. Taler-taler Israel banjur padha ngutus wong menyang saindenging taler Benyamin, pitakone: “Piala apa iki kang kalakon ing antaramu? Saiki pasrahna wong-wong kang ora aji ing Gibea, supaya padha dakpatenane lan piala iku bisa dakbirat saka Israel.” Nanging wong Benyamin padha ora gelem ngrungokake swarane para sedulure, yaiku wong Israel.

Malah wong Benyamin padha nglumpuk saka kutha-kuthane menyang Gibea, arep padha perang nglawan wong Israel. Ing dina iku wong Benyamin nglumpukake wong rong puluh nem ewu kang nyandhang pedhang saka kutha-kuthane, kejaba isih ana wong pethingan pitung atus saka panduduk Gibea. Ing antarane sakehing bala iku ana wong pethingan pitung atus kang kabeh kidhal, siji-sijine bisa mbandhil watu marang sawijining rambut lan ora bakal luput. Wong Israel, kejaba Benyamin, nglumpukake wong patang atus ewu kang nyandhang pedhang, kabeh padha prajurit.

Wong Israel padha mangkat lan munggah menyang Betel, nyuwun pirsa marang Rama kita: “Sapa ing antara aku kabeh kang kudu munggah dhisik perang nglawan wong Benyamin?” Rama kita ngandika: “Yehuda kang bakal munggah dhisik.”

Wong Israel banjur padha tangi esuk-esuk lan masang tarub ing sacedhake Gibea. Wong Israel padha maju perang nglawan Benyamin lan nata barisane ngadhepi wong-wong mau ing Gibea. Wong Benyamin padha metu saka Gibea lan numpes wong Israel rong puluh loro ewu ana ing palagan ing dina iku. Nanging balane Israel padha nguwatake atine lan maneh nata barisan perang ana ing panggonan kang dienggoni ing dina kang kapisan.

Wong Israel padha munggah lan nangis ana ing ngarsane Rama kita nganti sore, sarta nyuwun pirsa: “Apa aku kabeh kudu perang maneh nglawan para sedulurku wong Benyamin?” Rama kita ngandika: “Padha majua nglawan wong-wong iku.”

Wong Israel banjur padha maju nglawan wong Benyamin ing dina kang kapindho. Wong Benyamin padha metu saka Gibea nglawan wong-wong mau ing dina kang kapindho lan numpes maneh wong Israel wolulas ewu, kabeh padha nyandhang pedhang.

Banjur kabeh wong Israel, sabalane kabeh, padha munggah menyang Betel lan lungguh ana ing kono karo nangis ing ngarsane Rama kita. Ing dina iku padha pasa nganti sore sarta padha nyaosake kurban obaran lan kurban kaslametan ana ing ngarsane. Wong Israel padha nyuwun pirsa marang Rama kita. (Ing nalika iku pethi prajanjiane Rama kita ana ing kono,

lan Pinehas anake Eleazar, putune Harun, ngladeni ana ing ngarepe.) Padha nyuwun pirsa: “Apa aku kabeh kudu maju perang maneh nglawan para sedulurku wong Benyamin, apa mandheg?” Rama kita paring wangsulan: “Padha majua, awit sesuk wong-wong iku bakal Dakulungake marang tanganmu.”

Israel banjur masang wong pandhelikan ngubengi Gibea. Ing dina kang katelu wong Israel padha maju nglawan wong Benyamin lan nata barisan ngadhepi Gibea kaya sadurunge. Wong Benyamin padha metu methukake wong-wong mau lan kepancing adoh saka kutha. Kaya sadurunge, wong-wong mau wiwit numpes bangsa iku, mateni wong Israel watara telung puluh ing ara-ara lan ing dalan-dalan, siji munggah menyang Betel, sijine menyang Gibea.

Wong Benyamin padha kandha: “Wong-wong iku padha dakkalahake kaya sadurunge.” Nanging wong Israel wis padha kandha: “Ayo padha mlayu lan mancing wong-wong iku metu saka kutha menyang dalan-dalan.”

Kabeh wong Israel padha ngadeg saka panggonane lan nata barisan ana ing Baal-Tamar, dene wong pandhelikane Israel padha mbledhos metu saka panggonane ing sakuloning Geba. Wong sepuluh ewu pethingane Israel padha maju nglawan Gibea, lan perange rame banget; nanging wong Benyamin padha ora ngerti yen bebaya wis cedhak banget karo wong-wong mau. Rama kita ngawonake Benyamin ana ing ngarepe Israel; ing dina iku wong Israel numpes wong Benyamin selawe ewu satus, kabeh padha nyandhang pedhang. Wong Benyamin padha weruh yen awake wis kalah. Wong Israel padha mundur ngedohi Benyamin, awit padha ngendelake wong pandhelikan kang wis dipasang nglawan Gibea. Wong pandhelikan mau padha gancang nyerbu Gibea; banjur padha sumebar lan numpes sakutha kabeh kalawan pedhang. Wong Israel wis padha gawe tandha karo wong pandhelikan mau, yaiku kumelun gedhe kang mumbul saka kutha. Wong Israel banjur padha mbalik ing paprangan. Wong Benyamin wis wiwit numpes wong-wong mau, mateni watara telung puluh, lan padha ngira: “Mesthi wong-wong iku wis kalah ana ing ngarep kita kaya ing paprangan kang kapisan.” Nalika tugu kumelun wiwit mumbul saka kutha, wong Benyamin padha noleh — lah sakutha kabeh kumelun mumbul menyang langit. Wong Israel banjur padha mbalik, lan wong Benyamin padha gugup, awit weruh yen bebaya wis tekan marang wong-wong mau. Mulane padha mlayu ana ing ngarepe wong Israel menyang ara-ara samun, nanging paprangan iku nututi wong-wong mau, lan wong kang saka kutha-kutha padha numpes wong-wong mau ana ing satengahe paprangan. Wong-wong mau padha ngepung wong Benyamin, padha dibujung, lan kasusul ana ing panggonan ngasone ing sawetane Gibea. Wong Benyamin wolulas ewu padha tumpes, kabeh padha prajurit kang gagah prakosa. Kang isih kari padha mlayu menyang ara-ara samun tumuju ing watu karang Rimon, nanging wong Israel numpes limang ewu ana ing dalan-dalan lan mbujung wong-wong mau nganti tekan Gidom, sarta numpes rong ewu maneh. Dadi kabeh wong Benyamin kang tumpes ing dina iku ana selawe ewu kang nyandhang pedhang, kabeh padha prajurit kang gagah prakosa. Nanging wong nem atus padha mlayu menyang ara-ara samun tumuju ing watu karang Rimon, lan manggon ana ing kono patang sasi. Wong Israel banjur padha mbalik nglawan wong Benyamin lan numpes wong-wong mau kalawan pedhang — sakutha kabeh, wonge, kewane, sakabehe kang ketemu. Uga padha ngobong saben kutha kang diliwati.