داوران 20

20 ¹آنگاه همهٔ بنی‌اسرائیل بیرون آمدند و جماعت چون یک تن، از دان تا بئرشِبَع، با سرزمین جِلعاد، در حضور پدر ما در مِصفَه گرد آمدند. ²و رهبران تمامی قوم، یعنی همهٔ قبایل اسرائیل، در مجمع قوم پدر ما حاضر شدند؛ چهارصد هزار مرد پیادهٔ شمشیرزن. ³و بنیامینیان شنیدند که بنی‌اسرائیل به مِصفَه برآمده‌اند. بنی‌اسرائیل گفتند: «به ما بگویید، این شرارت چگونه واقع شد؟»

⁴آن مرد لاوی، شوهر آن زن به‌قتل‌رسیده، در جواب گفت: «من و کنیزم به جِبعَه در بنیامین آمدیم تا شب را در آنجا به سر بریم. ⁵و مردان جِبعَه بر من برخاستند و شبانگاه خانه را گرد من احاطه کردند و قصد کشتن مرا داشتند. کنیزم را به زور بی‌عصمت کردند و او مرد. ⁶پس کنیزم را گرفتم و او را پاره‌پاره کردم و به سراسر میراث اسرائیل فرستادم، زیرا در اسرائیل مرتکب عملی شرم‌آور و ننگین شدند. ⁷اینک ای همگی شما بنی‌اسرائیل، همین‌جا و همین‌اکنون رأی و مشورت خود را بدهید.»

⁸آنگاه تمامی قوم چون یک تن برخاستند و گفتند: «هیچ‌یک از ما به خیمهٔ خود نخواهد رفت و هیچ‌یک از ما به خانهٔ خود بازنخواهد گشت. ⁹و کاری که با جِبعَه خواهیم کرد این است: به حکم قرعه بر آن هجوم خواهیم برد. ¹⁰از هر قبیلهٔ اسرائیل ده مرد از صد، و صد از هزار، و هزار از ده هزار خواهیم گرفت تا برای سپاهی که به جِبعَهٔ بنیامین می‌رود آذوقه فراهم آورند، تا سزای تمامی آن ننگی را که در اسرائیل کرده است بدهند.» ¹¹پس همهٔ مردان اسرائیل بر ضد آن شهر گرد آمدند و چون یک تن متحد شدند. ¹²و قبایل اسرائیل مردانی را به سراسر قبیلهٔ بنیامین فرستادند و گفتند: «این چه شرارتی است که در میان شما واقع شده است؟ ¹³اکنون آن مردان بی‌ارزش را که در جِبعَه‌اند تسلیم کنید تا آنان را بکشیم و این شرارت را از اسرائیل دور سازیم.» اما بنیامینیان نخواستند به صدای برادران خود، بنی‌اسرائیل، گوش دهند.

¹⁴بلکه بنیامینیان از شهرهای خود به جِبعَه گرد آمدند تا برای جنگ با بنی‌اسرائیل بیرون روند. ¹⁵در آن روز بنیامینیان از شهرهای خود بیست و شش هزار مرد شمشیرزن سان دیدند، به‌جز هفتصد مرد برگزیده از ساکنان جِبعَه. ¹⁶در میان تمامی این سپاه، هفتصد مرد برگزیدهٔ چپ‌دست بودند که هر یک می‌توانست سنگی را به مویی پرتاب کند و خطا نکند. ¹⁷و مردان اسرائیل، جدا از بنیامین، چهارصد هزار مرد شمشیرزن سان دیدند که هر یک مرد جنگی بود.

¹⁸بنی‌اسرائیل برخاسته، به بیت‌ئیل برآمدند و از پدر ما مشورت خواسته، گفتند: «کدام‌یک از ما نخست برای جنگ با بنیامینیان برآید؟» و پدر ما گفت: «یهودا نخست برآید.»

¹⁹پس بنی‌اسرائیل بامدادان برخاستند و نزدیک جِبعَه اردو زدند. ²⁰و مردان اسرائیل برای جنگ با بنیامین بیرون رفتند و در برابر ایشان نزد جِبعَه صف آراستند. ²¹و بنیامینیان از جِبعَه بیرون آمدند و در آن روز بیست و دو هزار تن از بنی‌اسرائیل را در آن میدان بر خاک افکندند. ²²اما لشکر اسرائیل دل قوی داشت و بار دیگر در همان جایی که روز اول صف آراسته بودند، صف بستند.

²³و بنی‌اسرائیل برآمدند و تا شامگاه در حضور پدر ما گریستند و پرسیدند: «آیا بار دیگر برای جنگ با برادران خود، بنیامینیان، پیش رویم؟» و پدر ما گفت: «بر ایشان برآیید.»

²⁴پس بنی‌اسرائیل در روز دوم به بنیامینیان نزدیک شدند. ²⁵و بنیامین در روز دوم از جِبعَه به مقابله ایشان بیرون آمد و باز هجده هزار تن از بنی‌اسرائیل را که همه شمشیرزن بودند بر خاک افکند.

²⁶آنگاه تمامی بنی‌اسرائیل، یعنی همهٔ لشکر، برآمده، به بیت‌ئیل رفتند و در آنجا در حضور پدر ما نشسته، گریستند. در آن روز تا شامگاه روزه گرفتند و قربانی‌های سوختنی و قربانی‌های سلامتی در حضور او تقدیم کردند. ²⁷و بنی‌اسرائیل از پدر ما مشورت خواستند. (در آن روزها صندوق عهد پدر ما در آنجا بود،

²⁸و فینِحاس، پسر اِلعازار، پسر هارون، در حضور آن خدمت می‌کرد.) و پرسیدند: «آیا بار دیگر برای جنگ با برادران خود، بنیامینیان، بیرون رویم یا بازایستیم؟» پدر ما گفت: «برآیید، زیرا فردا آنان را به دست شما تسلیم خواهم کرد.»

²⁹آنگاه اسرائیل مردانی را در کمین گرداگرد جِبعَه نهاد. ³⁰و بنی‌اسرائیل در روز سوم بر بنیامینیان تاختند و مانند دفعات پیش در برابر جِبعَه صف آراستند. ³¹و بنیامینیان به مقابلهٔ ایشان بیرون آمدند و از شهر کشیده شدند. و مانند دفعات پیش شروع به زدن قوم کردند و در صحرا و بر سر راه‌ها، که یکی به بیت‌ئیل و دیگری به جِبعَه می‌رفت، حدود سی تن از مردان اسرائیل را کشتند.

³²و بنیامینیان گفتند: «مانند پیش، آنان را شکست می‌دهیم.» اما بنی‌اسرائیل گفته بودند: «بگریزیم و آنان را از شهر به سوی راه‌ها بکشیم.»

³³پس همهٔ مردان اسرائیل از جای خود برخاستند و در بَعل‌تامار صف آراستند، و کمین اسرائیل از جای خود، از غرب جِبعَه، بیرون جهید. ³⁴و ده هزار تن از برگزیدگان تمامی اسرائیل بر جِبعَه پیش آمدند و جنگ سخت شد؛ اما بنیامینیان درنیافتند که بلا بر ایشان نزدیک شده است. ³⁵و پدر ما بنیامین را پیش روی اسرائیل شکست داد؛ و در آن روز بنی‌اسرائیل بیست و پنج هزار و صد تن از مردان بنیامین را که همه شمشیرزن بودند بر خاک افکندند. ³⁶پس بنیامینیان دیدند که شکست خورده‌اند. و مردان اسرائیل به بنیامین میدان دادند، زیرا بر کمینی که نزد جِبعَه نهاده بودند اعتماد داشتند. ³⁷و کمین به‌ناگاه بر جِبعَه هجوم آورد؛ ایشان پیش رفتند و تمامی شهر را به دم شمشیر زدند. ³⁸و مردان اسرائیل با کمین علامتی قرار داده بودند که ستون بزرگی از دود از شهر برخیزد. ³⁹پس مردان اسرائیل در جنگ روی برمی‌گرداندند. و بنیامین شروع به زدن ایشان کرده، حدود سی تن را کشته بود و می‌پنداشتند: «به‌یقین مانند جنگ نخستین پیش روی ما شکست خورده‌اند.» ⁴⁰اما چون ستون دود از شهر برخاستن گرفت، بنیامینیان به پشت سر نگریستند و اینک تمامی شهر به سوی آسمان در دود بالا می‌رفت. ⁴¹آنگاه مردان اسرائیل بازگشتند و مردان بنیامین هراسان شدند، زیرا دیدند که بلا بر ایشان رسیده است. ⁴²پس پیش روی مردان اسرائیل به سوی بیابان روی گرداندند، اما جنگ به ایشان رسید، و آنان که از شهرها بیرون آمده بودند ایشان را در میان معرکه از پای درآوردند. ⁴³بنیامینیان را احاطه کردند و تعقیب نمودند و در آسایشگاهشان، در شرق جِبعَه، بر ایشان دست یافتند. ⁴⁴و هجده هزار تن از بنیامینیان که همه مردان دلاور بودند بر خاک افتادند. ⁴⁵و باقی‌ماندگان به سوی بیابان، به صخرهٔ رِمّون گریختند؛ اما اسرائیل پنج هزار تن از ایشان را بر سر راه‌ها بر خاک افکند و تا جِدعوم ایشان را تعقیب کرده، دو هزار تن دیگر را نیز از پای درآورد. ⁴⁶پس تمامی بنیامینیانی که در آن روز افتادند بیست و پنج هزار مرد شمشیرزن بودند که همه مردان دلاور بودند. ⁴⁷اما ششصد مرد به سوی بیابان، به صخرهٔ رِمّون گریختند و چهار ماه در آنجا ماندند. ⁴⁸و مردان اسرائیل بر بنیامینیان بازگشتند و ایشان را به دم شمشیر زدند؛ تمامی شهر را، از مردمان تا بهایم، هر چه یافتند. و همچنین همهٔ شهرهایی را که بر سر راهشان بود به آتش کشیدند.