ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်း တစ်စိတ်တစ်ဝတ်တည်း စုဝေးခြင်း

ဣသရေလသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့၌ စုဝေး၍ ဤအမှု မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်းဟု မေးကြ၏။ သို့သော် ဗင်္ယာမိန်သည် ဂိဘာမြို့သားတို့ကို အပ်နှံရန် ငြင်းဆန်၍ မိမိညီအစ်ကိုတို့ကို တိုက်ခိုက်၏။ ဣသရေလသည် မေးလျှောက်၍ တက်သွားရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသော်လည်း နှစ်ရက်အတွင်း လူလေးသောင်း ဆုံးရှုံးရ၏။ တတိယနေ့၌ သူတို့သည် ငိုကြွေး၍ အစာရှောင်ပြီး အောင်မြင်ကြ၏— ထို့နောက် မြို့တိုင်းကို မီးရှို့ကြ၏။

အခန်း 20။

ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် ဒန်မြို့မှ ဗေရရှေဘမြို့တိုင်အောင်၎င်း၊ ဂိလဒ်ပြည်မှ၎င်း ထွက်လာ၍ မိဇပါမြို့၌ ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်တွင် လူတစ်ဦးတည်းကဲ့သို့ စည်းဝေးကြ၏။ လူအပေါင်းတို့၏ခေါင်းဆောင်များ၊ ဣသရေလအမျိုးအနွယ်အပေါင်းတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်၏လူစုအစည်းအဝေး၌ မိမိတို့နေရာ၌ ရပ်နေကြ၏။ ခြေလျင်တပ်သား ဓားစွဲကိုင်သူ လေးသိန်းရှိ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ မိဇပါမြို့သို့ တက်သွားကြောင်းကို ကြားသိကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့က “ဤဒုစရိုက်သည် အဘယ်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း၊ ငါတို့အား ပြောကြလော့” ဟု ဆိုကြ၏။

အသတ်ခံရသောမိန်းမ၏ခင်ပွန်း လေဝိအမျိုးသားက “ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏မယားငယ်သည် ညအိပ်ရန် ဗင်္ယာမိန်ခရိုင်ရှိ ဂိဘာမြို့သို့ ရောက်လာကြ၏။ ဂိဘာမြို့သားတို့သည် ကျွန်ုပ်ကိုလိုက်လာ၍ ညအချိန်၌ အိမ်ကို ဝိုင်းရံကြ၏။ ကျွန်ုပ်ကိုသတ်ရန် ကြံစည်ကြ၏။ ကျွန်ုပ်၏မယားငယ်ကို အဓမ္မပြုကျင့်သဖြင့် သူမသေဆုံးရ၏။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်သည် မယားငယ်ကိုယူ၍ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီးလျှင် ဣသရေလအမွေခံနယ်မြေအနှံ့ ပေးပို့၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ဣသရေလအမျိုး၌ ရှက်ဖွယ်သောအဓမ္မအမှုကို ပြုကြသောကြောင့်တည်း။ ကြည့်ကြလော့၊ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့၊ ယခုအခါ ဤအရပ်၌ သင်တို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အကြံဉာဏ်ကို ပေးကြလော့” ဟု ဖြေကြားလေ၏။

လူအပေါင်းတို့သည် တစ်ဦးတည်းသဖွယ် ထ၍ “ငါတို့တွင် မည်သူမျှ မိမိတဲသို့ မပြန်ရ၊ မည်သူမျှ မိမိအိမ်သို့ မပြန်ရ။ ယခု ဂိဘာမြို့အား ငါတို့ပြုမည့်အမှုဟူမူကား၊ စာရေးတံချ၍ ထိုမြို့ကို တိုက်ခိုက်ကြမည်။ ဗင်္ယာမိန်ပြည် ဂိဘာမြို့သို့ ချီသွားသောတပ်သားတို့အတွက် ရိက္ခာရှာဆောင်ရန်၊ ဣသရေလအမျိုးအနွယ်အသီးသီးမှ လူတစ်ရာလျှင် ဆယ်ယောက်၊ တစ်ထောင်လျှင် တစ်ရာ၊ တစ်သောင်းလျှင် တစ်ထောင်ကို ရွေးယူကြမည်။ ထိုမြို့သည် ဣသရေလအမျိုး၌ ပြုခဲ့သော အဓမ္မအမှုအလုံးစုံအတွက် ပေးဆပ်စေရန်တည်း။” ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် တစ်စိတ်တစ်ဝတ်တည်း စည်းလုံး၍ ထိုမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စုဝေးကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးအနွယ်တို့သည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးအနွယ်တစ်လျှောက်လုံးသို့ စေတမန်များကို စေလွှတ်၍ “သင်တို့အထဲ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဤဒုစရိုက်ကား အဘယ်နည်း။ ယခု ဂိဘာမြို့ရှိ အဓမ္မလူတို့ကို အပ်ကြလော့။ သို့မှသာ ငါတို့သည် သူတို့ကို သေဒဏ်စီရင်၍ ဣသရေလအမျိုးထဲမှ ဒုစရိုက်ကို ပယ်ရှားနိုင်ကြမည်။” ဟု ဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် မိမိတို့ညီအစ်ကို ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏စကားကို နားမထောင်ကြ။

ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို စစ်တိုက်ရန် မိမိတို့မြို့များမှ ဂိဘာမြို့သို့ စုဝေးကြ၏။ ထိုနေ့၌ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် မိမိတို့မြို့များမှ ဓားစွဲကိုင်သူ နှစ်သောင်းခြောက်ထောင်နှင့် ဂိဘာမြို့သားတို့အထဲမှ ရွေးချယ်ထားသောသူ ခုနစ်ရာကို စုရုံးကြ၏။ ထိုတပ်သားအပေါင်းတို့အထဲတွင် ရွေးချယ်ထားသော လက်ဝဲသန်သူ ခုနစ်ရာရှိ၍၊ ထိုသူအသီးသီးသည် ဆံခြည်တစ်ပင်ကိုမျှ လွဲချော်ခြင်းမရှိဘဲ လောက်လွှဲဖြင့် ကျောက်ခဲပစ်နိုင်ကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးမှလွဲ၍ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဓားစွဲကိုင်သူ လေးသိန်းကို စုရုံးကြ၏။ ထိုသူတိုင်းသည် စစ်သူရဲ ဖြစ်၏။

ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ထွက်ခွာ၍ ဗေသလမြို့သို့ တက်သွားပြီးလျှင် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံတော်၌ “ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို စစ်တိုက်ရန် အကျွန်ုပ်တို့တွင် မည်သူသည် ဦးစွာ တက်သွားရပါမည်နည်း” ဟု မေးလျှောက်ကြ၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်က “ယုဒသည် ဦးစွာ တက်သွားရမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထို့ကြောင့် ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် နံနက်စောစော ထ၍ ဂိဘာမြို့အနီး၌ တပ်ချကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးကို စစ်တိုက်ရန် ထွက်သွား၍ ဂိဘာမြို့၌ သူတို့ကိုဆီးတားရန် စစ်ခင်းကျင်းကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် ဂိဘာမြို့မှ ထွက်လာ၍ ထိုနေ့၌ စစ်မြေပြင်တွင် ဣသရေလအမျိုးသား နှစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို လုပ်ကြံကြ၏။ သို့ရာတွင် ဣသရေလတပ်သားတို့သည် ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြန်ရ၍ ပထမနေ့က မိမိတို့နေရာယူခဲ့သောအရပ်၌ တစ်ဖန် စစ်ခင်းကျင်းကြ၏။

ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် တက်သွား၍ ညဦးတိုင်အောင် ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ ငိုကြွေးကြ၏။ ထို့နောက် “အကျွန်ုပ်တို့၏ညီအစ်ကို ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို တစ်ဖန် စစ်တိုက်ရပါမည်လော” ဟု မေးလျှောက်ကြ၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်က “သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် တက်သွားကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

ထို့ကြောင့် ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဒုတိယနေ့၌ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို ချီတက်တိုက်ခိုက်ကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသည် ဒုတိယနေ့၌ ဂိဘာမြို့မှ ထွက်လာ၍ သူတို့ကို ဆီးတိုက်လျက် ဣသရေလအမျိုးသား နောက်ထပ် တစ်သောင်းရှစ်ထောင်ကို လုပ်ကြံကြ၏။ ထိုသူအပေါင်းသည် ဓားစွဲကိုင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

ထိုအခါ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်း၊ တပ်သားအလုံးအရင်းသည် ဗေသလမြို့သို့ တက်သွား၍ ငါတို့၏ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ ထိုင်လျက် ငိုကြွေးကြ၏။ ထိုနေ့ ညဦးတိုင်အောင် အစာရှောင်ကြ၍ ရှေ့တော်၌ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် မိဿဟာယယဇ်တို့ကို ပူဇော်ကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံတော်၌ မေးလျှောက်ကြ၏။ (ထိုကာလ၌ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် ထိုအရပ်၌ ရှိ၏။

အာရုန်၏မြေး၊ ဧလာဇာ၏သား ဖိနဟတ်သည် ထိုသေတ္တာတော်ရှေ့၌ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်လျက် ရှိ၏။) သူတို့က “အကျွန်ုပ်တို့၏ညီအစ်ကို ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို စစ်တိုက်ရန် တစ်ဖန် ထွက်သွားရပါမည်လော၊ သို့မဟုတ် ရပ်တန့်ရပါမည်လော” ဟု မေးလျှောက်ကြ၏။ ငါတို့၏ခမည်းတော်က “တက်သွားကြလော့၊ အကြောင်းမူကား နက်ဖြန်၌ သူတို့ကို သင်တို့၏လက်သို့ ငါအပ်မည်” ဟု ဖြေကြားတော်မူ၏။

ထိုအခါ ဣသရေလအမျိုးသည် ဂိဘာမြို့ပတ်လည်၌ ချုံခိုတပ်များကို ချထားကြ၏။ တတိယနေ့၌ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို ချီတက်၍ ယခင်ကဲ့သို့ ဂိဘာမြို့ကို ဆီးတားရန် နေရာယူကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် သူတို့ကိုဆီးကြိုရန် ထွက်လာ၍ မြို့မှ ဝေးစွာ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံရကြ၏။ ယခင်ကဲ့သို့ပင် လူတို့ကို လုပ်ကြံစပြုကြ၍၊ ဗေသလမြို့သို့ တက်သွားသောလမ်းနှင့် ဂိဘာမြို့သို့ သွားသောလမ်းတို့ရှိ လွင်ပြင်နှင့် လမ်းများ၌ ဣသရေလအမျိုးသား သုံးဆယ်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ကြ၏။

ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့က “ငါတို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် သူတို့ကို အရေးရှုံးနိမ့်စေလျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် ဣသရေလအမျိုးသားတို့က “ငါတို့ ပြေးကြစို့၊ သူတို့ကို မြို့မှ လမ်းများသို့ ဆွဲဆောင်ကြစို့” ဟု ဆိုနှင့်ပြီ။

ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် မိမိတို့နေရာမှ ထ၍ ဗာလတာမာအရပ်၌ စစ်ခင်းကျင်းကြ၏။ ထိုအတောအတွင်း ဂေဘမြို့အနောက်ဘက်၌ ချုံခိုနေသော ဣသရေလတပ်သည် မိမိနေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဣသရေလအမျိုး၏ လက်ရွေးစင် တစ်သောင်းသည် ဂိဘာမြို့ကို ချီတက်တိုက်ခိုက်ကြ၍ တိုက်ပွဲသည် ပြင်းထန်လှ၏။ သို့ရာတွင် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် ဘေးဒုက္ခ မိမိတို့အပေါ်သို့ နီးကပ်လာကြောင်းကို မသိကြ။ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ဣသရေလအမျိုးရှေ့တွင် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးကို အရေးရှုံးနိမ့်စေတော်မူ၏။ ထိုနေ့၌ ဣသရေလအမျိုးသည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသား နှစ်သောင်းငါးထောင်တစ်ရာကို လုပ်ကြံကြ၏။ ထိုသူအပေါင်းသည် ဓားစွဲကိုင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် မိမိတို့ ရှုံးနိမ့်ကြောင်းကို မြင်ကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဂိဘာမြို့ကို ဆီးတားရန် ချထားသော ချုံခိုတပ်ကို ယုံကြည်အားကိုးသဖြင့် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးအား နေရာဖယ်ပေးကြ၏။ ချုံခိုတပ်သည် ဂိဘာမြို့ကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်၍ ပြန့်နှံ့သွားပြီးလျှင် တစ်မြို့လုံးကို ဓားဖြင့် လုပ်ကြံ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ချုံခိုတပ်နှင့်အတူ အချက်ပြနိမိတ်တစ်ခုကို စီစဉ်ထားကြ၏။ ယင်းကား မြို့ထဲမှ မီးခိုးလုံးကြီး တက်လာခြင်းဖြစ်၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် တိုက်ပွဲတွင် လှည့်ပြန်ကြမည်။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသည် သူတို့ကို လုပ်ကြံစပြု၍ သုံးဆယ်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးလျှင် “အကယ်စင်စစ် ပထမတိုက်ပွဲကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ငါတို့ရှေ့တွင် ရှုံးနိမ့်ကြပြီ” ဟု အောက်မေ့ကြ၏။ မြို့ထဲမှ မီးခိုးတိုင် တက်စပြုသောအခါ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြ၏။ တစ်မြို့လုံးသည် မိုးကောင်းကင်သို့ မီးခိုးလုံးလျက်ရှိသည်ကို တွေ့မြင်ကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် လှည့်ပြန်ကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့သည် ဘေးဒုက္ခ မိမိတို့အပေါ်သို့ ရောက်လာကြောင်းကို မြင်သဖြင့် ထိတ်လန့်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ရှေ့မှ တောကန္တာရဘက်သို့ လှည့်ပြေးကြ၏။ သို့ရာတွင် တိုက်ပွဲသည် သူတို့ကို မီလိုက်၍၊ မြို့များမှ ထွက်လာသောသူတို့သည် တိုက်ပွဲအလယ်၌ သူတို့ကို လုပ်ကြံကြ၏။ သူတို့သည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို ဝိုင်းရံ၍ လိုက်လံကြပြီးလျှင် ဂိဘာမြို့အရှေ့ဘက် သူတို့၏နားနေရာ၌ မီကြ၏။ ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသား တစ်သောင်းရှစ်ထောင် ကျဆုံးကြ၏။ ထိုသူအပေါင်းသည် ရဲရင့်သောသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ကျန်ရှိသောသူတို့သည် တောကန္တာရဘက် ရိမ္မုန်ကျောက်ဆောင်သို့ ပြေးကြ၏။ သို့ရာတွင် ဣသရေလအမျိုးသည် လမ်းများပေါ်၌ ငါးထောင်ကို လုပ်ကြံ၍ ဂိဒုံအရပ်တိုင်အောင် လိုက်လံပြီးလျှင် နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ကို သတ်ဖြတ်ကြ၏။ ထိုနေ့၌ ကျဆုံးသော ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားအပေါင်းသည် ဓားစွဲကိုင်သူ နှစ်သောင်းငါးထောင်ဖြစ်၍ ထိုသူအပေါင်းသည် ရဲရင့်သောသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သို့ရာတွင် လူခြောက်ရာသည် တောကန္တာရထဲ ရိမ္မုန်ကျောက်ဆောင်သို့ ပြေး၍ ထိုအရပ်၌ လေးလကြာ နေကြ၏။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးသားတို့ကို ပြန်လှည့်တိုက်ခိုက်၍၊ တစ်မြို့လုံး၊ လူများ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ တွေ့သမျှအလုံးစုံတို့ကို ဓားဖြင့် လုပ်ကြံကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့သမျှသောမြို့တိုင်းကိုလည်း မီးရှို့ကြ၏။