Sakabeh Israil Ngumpul Jadi Hiji

Urang Israil ngumpul di payuneun Rama urang sarta nanya kumaha ieu bisa kajadian, tapi urang Binyamin nolak nyerenkeun lalaki-lalaki Gibea sarta merangan dulur-dulurna sorangan. Urang Israil naros, dititah maju, sarta kaleungitan opat puluh rebu jalma dina dua poe. Dina poe katilu maranehna careurik, puasa, meunang—tuluy ngaduruk unggal kota.

Pasal 20.

Sakabeh urang Israil kalaluar, jamaahna ngumpul jadi saurang, ti Dan nepi ka Bersyeba, kaasup tanah Gilead, di payuneun Rama urang di Mispa. Para pamingpin sakabeh rahayat, sakabeh kaom Israil, carengkat di jero pakumpulan umat Rama urang — 400.000 prajurit nu marawa pedang, maruru leumpang. Urang Binyamin ngadarenge yen urang Israil geus arunggah ka Mispa. Ceuk urang Israil, “Caritakeun ka kami, kumaha asal-muasal ieu kajahatan teh?”

Urang Lewi, salaki awewe nu dipaehan tea, ngawalon, “Kuring jeung gundik kuring datang ka Gibea di wewengkon Binyamin rek nginep di dinya. Peuting-peuting urang Gibea nyampeurkeun kuring tuluy ngepung imah, maksudna rek maehan kuring. Gundik kuring dirogahala ku maranehna nepi ka maot. Geus kitu gundik kuring teh ku kuring dicokot, dipotong-potong, tuluy dikirimkeun ka sakuliah tanah pusaka Israil, sabab maranehna geus milampah kajahatan nu matak era di Israil. Ayeuna, he sakabeh urang Israil — pek tangtukeun kaputusan jeung tetimbangan aranjeun di dieu ayeuna.”

Sakabeh rahayat ngadareg jadi hiji bari ngaromong, “Taya saurang ti urang nu rek balik ka kemahna; taya saurang nu rek mulang ka imahna. Ayeuna kieu nu bakal dipilampah ku urang ka Gibea: eta kota bakal diserang ku urang nurutkeun undian. Ti unggal kaom Israil urang bakal nyokot sapuluh urang ti unggal saratus, saratus ti unggal sarebu, sarebu ti unggal salaksa, pikeun nyadiakeun bekel keur prajurit anu rek ka Gibea di Binyamin, pikeun males sakabeh kajahatan nu geus dilampahkeun maranehna di Israil.” Nya kitu sakabeh urang Israil ngariung ngalawan kota eta, ngahiji jadi saurang. Kaom-kaom Israil ngirimkeun utusan ka sakuliah kaom Binyamin, sarta naranya, “Kajahatan naon ieu anu geus kajadian di aranjeun teh? Ayeuna sraahkeun jelema-jelema laip nu aya di Gibea, supaya ku kami dihukum paeh jeung kajahatan teh bisa disingkahkeun ti Israil.” Tapi urang Binyamin teu daraek ngadengekeun omongan dulur-dulurna, nya eta urang Israil.

Sabalikna urang Binyamin ngariung ti kota-kotana ka Gibea, rek merangan urang Israil. Poe eta urang Binyamin ngerahkeun 26.000 prajurit nu marawa pedang ti kota-kotana, ditambah 700 jelema pilihan ti pangeusi Gibea. Di antara sakabeh prajurit eta aya 700 jelema pilihan nu kerewed, unggal-unggal bisa ngabandring batu ka salambar buuk tanpa luput. Urang Israil, salian ti Binyamin, ngerahkeun 400.000 prajurit nu marawa pedang, kabehanana jalma-jalma gagah perang.

Urang Israil arindit tuluy arunggah ka Betel, seug naranyakeun ka Rama urang, “Saha ti antara abdi sadaya anu kedah unggah pangheulana pikeun merangan urang Binyamin?” Waler Rama urang, “Yuda anu kudu unggah pangheulana.”

Isukna urang Israil harudang isuk-isuk tuluy masanggrahan deukeut Gibea. Urang Israil arindit rek merangan Binyamin, tuluy nyusun barisanna ngalawan maranehna di Gibea. Urang Binyamin kalaluar ti Gibea tuluy numpes 22.000 urang Israil di medan perang poe eta. Tapi balad Israil ngumpulkeun kawani, tuluy nyusun deui barisan perangna di tempat anu geus dipake maranehna dina poe kahiji.

Urang Israil arunggah, careurik di payuneun Rama urang nepi ka sore, tuluy naranya, “Naha abdi sadaya kedah merangan deui dulur-dulur abdi, urang Binyamin teh?” Waler Rama urang, “Maraneh kudu maju ngalawan maranehna.”

Nya urang Israil maju ngalawan urang Binyamin dina poe kadua. Urang Binyamin kalaluar ti Gibea ngalawan maranehna dina poe kadua, tuluy numpes deui 18.000 urang Israil, kabeh marawa pedang.

Geus kitu sakabeh urang Israil, saluruh balad, arunggah ka Betel tuluy dariuk bari careurik di payuneun Rama urang. Poe eta maranehna puasa nepi ka sore, sarta ngahaturkeun kurban beuleuman jeung kurban karapihan di payuneun Mantenna. Urang Israil tumaros ka Rama urang. (Dina mangsa harita Peti Perjangjian Rama urang aya di dinya,

jeung Pinehas bin Eleasar bin Harun ngabakti di hareupeunana.) Maranehna naranya, “Naha abdi sadaya kedah maju deui merangan dulur-dulur abdi, urang Binyamin, atanapi kedah eureun?” Waler Rama urang, “Maju, sabab isukan maranehna ku Kami rek diselehkeun kana leungeun maraneh.”

Geus kitu Israil masang pasukan panyegat di saurilingeun Gibea. Dina poe katilu urang Israil maju ngalawan urang Binyamin, tuluy nyokot posisi ngalawan Gibea cara nu enggeus-enggeus. Urang Binyamin kalaluar rek nyampak maranehna, tuluy katarik ngajauhan kota. Cara nu enggeus-enggeus, maranehna mimiti numpes jelema, maehan kira-kira tilu puluh urang Israil di tegalan jeung di jalan-jalan, nu saurang nanjak ka Betel, nu saurang deui ka Gibea.

Ceuk urang Binyamin, “Urang keur ngaelehkeun maranehna cara nu enggeus-enggeus.” Tapi urang Israil geus ngaromong, “Hayu urang kabur sangkan maranehna katarik ngajauhan kota ka jalan-jalan.”

Sakabeh urang Israil narangtung ti tempatna tuluy nyusun barisan di Baal-tamar, sedengkeun pasukan panyegat Israil norobos ti tempatna di beulah kulon Geba. 10.000 prajurit pangalusna Israil maju ngalawan Gibea, tuluy perangna jadi sengit pisan; tapi urang Binyamin teu naryahoeun yen balahi geus ngadeukeutan maranehna. Rama urang ngelehkeun Binyamin di hareupeun Israil; poe eta Israil numpes 25.100 urang Binyamin, kabeh marawa pedang. Urang Binyamin ngarasa yen maranehna geus eleh. Urang Israil ngejat mundur ti Binyamin, sabab percaya ka pasukan panyegat anu geus dipasang ngalawan Gibea. Pasukan panyegat ngagidig ngadadak nyerang Gibea; maranehna sumebar tuluy numpes sakuliah kota ku pedang. Urang Israil geus nyieun tanda jeung pasukan panyegat: haseup ngagebur gede nu naek ti jero kota. Urang Israil tuluy marigkor dina perang. Binyamin geus mimiti numpes maranehna, maehan kira-kira tilu puluh urang, bari ngira, “Tangtu maranehna geus eleh di hareupeun urang cara dina perang nu kahiji.” Waktu tihang haseup mimiti naek ti jero kota, urang Binyamin tingparelong ka tukang — torojol sakuliah kota geus ngelun haseup ka langit. Urang Israil marigkor deui, ari urang Binyamin jadi geumpeur, barang nyaho yen balahi geus nepi ka maranehna. Nya maranehna malik ti hareupeun urang Israil muru ka gurun keusik, tapi perang ngudag nepi ka maranehna, sarta jelema-jelema ti kota-kota numpes maranehna di tengah-tengah paperangan. Maranehna ngepung urang Binyamin, ngudag, tuluy ngahontal maranehna di tempat reureuhna di beulah wetan Gibea. 18.000 urang Binyamin tiwas, kabeh jalma-jalma gagah perkasa. Nu sesana kalabur muru ka gurun keusik ka batu karang Rimon, tapi urang Israil numpes 5.000 di jalan-jalan sarta ngudag maranehna nepi ka Gidom, numpes deui 2.000 urang. Jadi sakabeh urang Binyamin nu tiwas poe eta aya 25.000 prajurit nu marawa pedang, kabeh jalma-jalma gagah perkasa. Tapi 600 jelema kalabur ka gurun keusik ka batu karang Rimon, cicing di dinya opat bulan. Urang Israil malik deui ka urang Binyamin tuluy numpes maranehna ku pedang — sakuliah kota, jelemana, sasatoanana, sagala rupa anu kapanggih. Tur maranehna ngaduruk unggal kota anu kaliwatan.