Piwelas pikeun Nu Salamet ti Benyamin

Sanggeus sumpah moal aya anak awewe anu bakal dikawinkeun ka urang Binyamin, urang Israil careurik di payuneun Rama urang sabab hiji kaom keur musna, sarta ngalereskeunana ku kekerasan anu leuwih loba: Yabés-Gilad dibasmi pikeun meunangkeun opat ratus parawanna, sarta anu sesa dititah ngarebut mojang-mojang Silo anu keur ngigel.

Pasal 21.

Urang Israil geus sarumpah di Mispa, “Ti antara urang moal aya saurang ogé anu rék méré anak awéwéna ka urang Benyamin pikeun jadi pamajikan.” Jalma-jalma tuluy daratang ka Bétel, terus dariuk di dinya di payuneun Rama urang nepi ka soré, bari ceurik gogorowokan jeung midangdam. Maranéhna unjukan, “Nun Ama, Allah Israil, naha bet kajadian kieu di Israil, nepi ka poé ieu aya hiji kaom nu leungit ti Israil?”

Isukna jalma-jalma harudang isuk-isuk kénéh, tuluy nyarieun hiji altar di dinya, sarta ngahaturkeun kurban beuleuman jeung kurban karapihan. Tuluy urang Israil nanya, “Ti sakabéh kaom Israil, kaom mana nu teu daratang kana pakumpulan, ka payuneun Rama urang?” Sabab maranéhna geus sarumpah gede yén saha baé nu teu datang ka payuneun Rama urang di Mispa, tangtu kudu dipaéhan. Urang Israil ngarasa sedih ku lantaran dulurna, nya éta Benyamin. Maranéhna ngaromong, “Poé ieu aya hiji kaom nu dipegatkeun ti Israil. Kumaha urang bisa néangan pamajikan pikeun nu karari salamet, sabab urang geus sarumpah demi Rama urang yén moal méré anak awéwé ka maranéhna?” Tuluy maranéhna nanya, “Ti kaom-kaom Israil, kaom mana nu teu datang ka payuneun Rama urang di Mispa?” Geuning taya saurang ogé ti Yabés-Gilad nu datang ka pasanggrahan, kana pakumpulan. Sabab waktu jalma-jalma dietang, taya saurang ogé ti pangeusi Yabés-Gilad nu aya di dinya. Pakumpulan tuluy ngutus 12.000 prajurit nu panggagahna ka ditu, bari maréntahkeun, “Jung geura paéhan pangeusi Yabés-Gilad ku pedang, kaasup awéwé jeung barudak. Kieu lampahna: beunangkeun sina binasa saban lalaki, jeung saban awéwé nu geus kungsi saré jeung lalaki.” Ti antara pangeusi Yabés-Gilad maranéhna manggih 400 parawan ngora nu tacan kungsi saré jeung lalaki, tuluy dibawa ka pasanggrahan di Silo, di tanah Kanaan.

Tuluy sakumna jamaah ngirim béja ka urang Benyamin nu aya di batu karang Rimon, sarta ngawartakeun karapihan ka maranéhna. Harita urang Benyamin mararulang; tuluy maranéhna dibéré awéwé-awéwé nu dihirupan ti Yabés-Gilad—tapi angger teu cukup pikeun maranéhna kabéh. Jalma-jalma ngarasa sedih ku Benyamin, lantaran Rama urang geus nyieun bolongan di antara kaom-kaom Israil. Para kokolot pakumpulan ngaromong, “Kumaha urang bisa néangan pamajikan pikeun nu karari salamet, sabab awéwé-awéwé Benyamin geus béak dibasmi?” Maranéhna ngaromong, “Nu karari salamet ti Benyamin kudu boga warisan, supaya ulah aya kaom nu leungit ti Israil. Tapi urang teu meunang méré anak awéwé ka maranéhna pikeun pamajikan, sabab urang Israil geus sarumpah, ‘Sing disapa saha baé nu méré pamajikan ka urang Benyamin.’” Tuluy maranéhna ngaromong, “Aya pésta taunan pikeun Rama urang di Silo, di kalér Bétel, di wétaneun jalan nu naék ti Bétel ka Sikem, di kiduleun Lebona.” Tuluy maranéhna maréntahkeun ka urang Benyamin, “Jung geura nyarumput di kebon anggur. Awaskeun—ari mojang-mojang Silo geus karaluar rék ngarigel, geura kalaluar ti kebon anggur, masing-masing nyekel saurang pamajikan ti mojang-mojang Silo, tuluy indit ka tanah Benyamin. Ari bapa-bapana atawa dulur-dulurna daratang ka kami rék ngadu, kami bakal nyarita kieu ka maranéhna, Sing marawelas ka maranéhna demi kami, sabab kami henteu meunang pamajikan séwang-séwangan dina perang, jeung aranjeun ogé henteu méré pamajikan ka maranéhna—ari henteu kitu mah ayeuna aranjeun geus jadi salah.”

Nya urang Benyamin ngalampahkeun kitu: maranéhna nyokot pamajikan, saurang séwang, ti mojang-mojang nu ngarigel nu geus dicarekel, tuluy marulang ka warisanana, ngawangun deui kota-kota, sarta maratuh di dinya. Harita urang Israil marulang ti dinya, masing-masing ka kaom jeung kulawargana; saban jalma indit ti dinya ka warisanana. Dina jaman harita taya raja di Israil; unggal jalma milampah sakarep-karepna nu dianggap bener ku manéhna.