ବିନ୍ୟାମୀନର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା

କୌଣସି କନ୍ୟା ଜଣେ ବିନ୍ୟାମୀନୀୟକୁ ବିବାହ କରିବ ନାହିଁ ବୋଲି ଶପଥ କରିଥିବା ଇସ୍ରାଏଲ ଗୋଟିଏ ବଂଶ ଲୋପ ପାଉଛି ବୋଲି ଆମ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୋଦନ କରେ ଏବଂ ଅଧିକ ହିଂସା ଦ୍ୱାରା ତାହା ମରାମତି କରେ: ଚାରି ଶହ କୁମାରୀ ପାଇଁ ଯାବେଶ-ଗିଲୀୟଦର ସଂହାର, ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଶୀଲୋର ନାଚୁଥିବା କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଲୁଚି ଅପେକ୍ଷା କରି ଧରିବାକୁ କୁହାଯାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 21।

ଇସ୍ରାଏଲର ଲୋକମାନେ ମିସ୍ପାରେ ଶପଥ କରିଥିଲେ, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବିନ୍ୟାମୀନକୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣା କନ୍ୟା ଦେବ ନାହିଁ।” ଲୋକମାନେ ବେଥେଲକୁ ଆସି ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଠାରେ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି ଉଚ୍ଚସ୍ଵରରେ କାନ୍ଦି ଅତିଶୟ ରୋଦନ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଇସ୍ରାଏଲର ପରମେଶ୍ଵର, ଇସ୍ରାଏଲ ମଧ୍ୟରେ ଏହା କାହିଁକି ଘଟିଲା—ଆଜି ଇସ୍ରାଏଲରୁ ଗୋଟିଏ ବଂଶ କାହିଁକି ଲୋପ ପାଇଲା?”

ତହିଁ ଆରଦିନ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ସେଠାରେ ଏକ ଯଜ୍ଞବେଦି ନିର୍ମାଣ କରି ହୋମବଳି ଓ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥକ ବଳି ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ଏଥିଉତ୍ତାରେ ଇସ୍ରାଏଲ ଲୋକମାନେ ପଚାରିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲର ସମସ୍ତ ବଂଶ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁ ବଂଶ ସମାଜକୁ, ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ନ ଥିଲା?” କାରଣ ଯେକେହି ମିସ୍ପାରେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବ ନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ହତ ହେବ ବୋଲି ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଶପଥ କରିଥିଲେ। ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନେ ଆପଣା ଭ୍ରାତା ବିନ୍ୟାମୀନ ନିମନ୍ତେ ଅନୁଶୋଚନା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆଜି ଇସ୍ରାଏଲରୁ ଗୋଟିଏ ବଂଶ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଅଛି। ଆମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣା କନ୍ୟା ନ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ପିତାଙ୍କ ନାମରେ ଶପଥ କରିଅଛୁ, ଏଣୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭେମାନେ କିପରି ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯୋଗାଡ଼ କରିବା?” ତେବେ ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲର ବଂଶ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁ ବଂଶ ମିସ୍ପାରେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ନ ଥିଲା?” ଆଉ ଯାବେଶ-ଗିଲୀୟଦରୁ କେହି ଛାଉଣିକୁ, ସମାଜକୁ ଆସି ନ ଥିଲା। କାରଣ ଲୋକମାନଙ୍କ ଗଣନା କରାଯିବା ସମୟରେ, ଯାବେଶ-ଗିଲୀୟଦ ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହେଁ ସେଠାରେ ନ ଥିଲା। ସମାଜ ଆପଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାର ହଜାର ମହାବୀର ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ପଠାଇ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାଇ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ବାଳକମାନଙ୍କ ସମେତ ଯାବେଶ-ଗିଲୀୟଦ ନିବାସୀମାନଙ୍କୁ ଖଡ୍ଗ ଦ୍ଵାରା ଆଘାତ କର। ତୁମ୍ଭେମାନେ ଏହା କର: ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷକୁ ଓ ପୁରୁଷ-ସହବାସ କରିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବିନାଶ କର।” ଯାବେଶ-ଗିଲୀୟଦ ନିବାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ କେବେ ପୁରୁଷ ସହିତ ଶୟନ ନ କରିଥିବା ଚାରି ଶହ ଯୁବତୀ କୁମାରୀ ପାଇଲେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ କିଣାନ ଦେଶସ୍ଥ ଶୀଲୋ ଛାଉଣିକୁ ଆଣିଲେ।

ତହିଁରେ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ ରିମ୍ମୋନ ଶୈଳରେ ଥିବା ବିନ୍ୟାମୀନ-ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତି ଘୋଷଣା କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ବିନ୍ୟାମୀନୀୟମାନେ ଫେରିଆସିଲେ; ସେମାନେ ଯାବେଶ-ଗିଲୀୟଦରୁ ଜୀବିତ ରଖାଯାଇଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ—ତଥାପି ସେସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ହେଲା ନାହିଁ। ଲୋକମାନେ ବିନ୍ୟାମୀନ ନିମନ୍ତେ ଅନୁଶୋଚନା କଲେ, କାରଣ ପିତା ଇସ୍ରାଏଲ ବଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସମାଜର ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗ କହିଲେ, “ବିନ୍ୟାମୀନର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିବାରୁ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭେମାନେ କିପରି ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯୋଗାଡ଼ କରିବା?” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଇସ୍ରାଏଲରୁ ଗୋଟିଏ ବଂଶ ଯେପରି ଲୁପ୍ତ ନ ହୁଏ, ଏଥିପାଇଁ ବିନ୍ୟାମୀନର ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଆବଶ୍ୟକ। ତଥାପି ଆମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣା କନ୍ୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ରୂପେ ଦେଇ ପାରିବୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଇସ୍ରାଏଲ ଶପଥ କରିଥିଲା, ‘ଯେକେହି ବିନ୍ୟାମୀନକୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେବ, ସେ ଶାପଗ୍ରସ୍ତ।’” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଦେଖ, ବେଥେଲର ଉତ୍ତରରେ, ବେଥେଲଠାରୁ ଶିଖିମକୁ ଯିବା ରାଜପଥର ପୂର୍ବରେ ଓ ଲବୋନାର ଦକ୍ଷିଣରେ ଥିବା ଶୀଲୋରେ ପ୍ରତିବର୍ଷ ପିତାଙ୍କ ଏକ ପର୍ବ ହୁଏ।” ଆଉ ସେମାନେ ବିନ୍ୟାମୀନ-ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାଇ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରେ ଲୁଚି ରୁହ। ଦେଖ—ଯେତେବେଳେ ଶୀଲୋର ଯୁବତୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ବାହାରି ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦୌଡ଼ିଯାଇ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଶୀଲୋର ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଧରି ବିନ୍ୟାମୀନ ଦେଶକୁ ଯାଅ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପିତା କି ଭ୍ରାତାମାନେ ଅଭିଯୋଗ କରିବାକୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବୁ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସକାଶେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ କର, କାରଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିମନ୍ତେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଧରି ଆଣି ନ ଥିଲୁ, ପୁଣି ତୁମ୍ଭେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେଇ ନ ଥିଲ—ତାʼ ନ ହେଲେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୋଷୀ ହୁଅନ୍ତ।”

ଏଣୁ ବିନ୍ୟାମୀନ-ସନ୍ତାନମାନେ ଏହା କଲେ: ସେମାନେ ନୃତ୍ୟକାରିଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଧରିଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଭାର୍ଯ୍ୟା କରି ନେଲେ, ପୁଣି ଆପଣା ଉତ୍ତରାଧିକାରକୁ ଫେରିଯାଇ ନଗରସମୂହ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରି ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ ସନ୍ତାନମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆପଣା ବଂଶ ଓ ଆପଣା ଗୋଷ୍ଠୀ ନିକଟକୁ ସେଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକେ ସେଠାରୁ ଆପଣା ଉତ୍ତରାଧିକାରକୁ ବାହାରିଗଲେ। ସେସମୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ରାଜା ନ ଥିଲା; ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ଆପଣା ଆପଣା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯାହା ଯଥାର୍ଥ, ତାହା କରୁଥିଲା।