Hakim-Hakim 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹Orang lelaki Israel telah bersumpah di Mizpa, “Tiada seorang pun daripada kita akan memberikan anak perempuannya kepada orang Benyamin sebagai isteri.” ²Lalu datanglah umat itu ke Betel dan duduk di sana di hadapan Bapa kita sehingga petang, berseru-seru dan menangis dengan pilu. ³Mereka berkata, “Ya Bapa kami, Allah Israel, mengapakah hal ini berlaku di Israel, sehingga satu suku hilang daripada Israel pada hari ini?”

⁴Keesokan harinya umat itu bangun pagi-pagi, lalu membina sebuah mazbah di sana dan mempersembahkan korban bakaran serta korban kedamaian. ⁵Kemudian umat Israel bertanya, “Antara segala suku Israel, suku manakah yang tidak datang ke perhimpunan, menghadap Bapa kita?” Kerana mereka telah bersumpah dengan sumpah yang khidmat bahawa sesiapa yang tidak datang menghadap Bapa kita di Mizpa mesti dihukum mati. ⁶Umat Israel berdukacita kerana saudara mereka, Benyamin. Mereka berkata, “Pada hari ini satu suku telah terputus daripada Israel. ⁷Bagaimanakah kita dapat memperoleh isteri bagi mereka yang terselamat itu, sedangkan kita telah bersumpah demi Bapa kita bahawa kita tidak akan memberikan anak-anak perempuan kita kepada mereka?” ⁸Lalu mereka bertanya, “Antara suku-suku Israel, suku manakah yang tidak datang menghadap Bapa kita di Mizpa?” Ternyata tiada seorang pun dari Yabesh-Gilead yang datang ke perkhemahan, ke perhimpunan itu. ⁹Kerana ketika umat itu dihitung, tiada seorang pun daripada penduduk Yabesh-Gilead yang ada di sana. ¹⁰Lalu perhimpunan itu mengutus 12,000 orang daripada pahlawan mereka yang paling berani ke sana, dengan perintah, “Pergilah, bunuhlah penduduk Yabesh-Gilead dengan mata pedang, termasuk kaum perempuan dan kanak-kanak. ¹¹Lakukanlah perkara ini: tumpaskanlah setiap lelaki dan setiap perempuan yang pernah berhubungan dengan lelaki.” ¹²Antara penduduk Yabesh-Gilead mereka mendapati 400 orang anak dara muda yang belum pernah tidur dengan lelaki, lalu membawa mereka ke perkhemahan di Silo, di Tanah Kanaan.

¹³Kemudian seluruh jemaah itu menghantar utusan kepada orang Benyamin di batu karang Rimon dan mengisytiharkan kedamaian kepada mereka. ¹⁴Benyamin kembali pada masa itu; mereka memberikan kepada orang itu kaum perempuan yang dibiarkan hidup dari Yabesh-Gilead, namun masih belum cukup untuk mereka semua. ¹⁵Umat itu berdukacita kerana Benyamin, sebab Bapa kita telah menjadikan suatu kerekahan dalam suku-suku Israel. ¹⁶Para tua-tua perhimpunan itu berkata, “Bagaimanakah kita dapat memperoleh isteri bagi mereka yang terselamat itu, sedangkan kaum perempuan Benyamin telah dihapuskan?” ¹⁷Mereka berkata, “Mereka yang terselamat daripada Benyamin memerlukan warisan, supaya satu suku tidak terhapus daripada Israel. ¹⁸Kita tidak boleh memberikan anak-anak perempuan kita kepada mereka sebagai isteri, kerana Israel telah bersumpah, ‘Terkutuklah sesiapa yang memberikan isteri kepada Benyamin.’” ¹⁹Mereka berkata, “Ada perayaan tahunan Bapa kita di Silo, di sebelah utara Betel, di sebelah timur jalan yang menuju dari Betel ke Sikhem, di sebelah selatan Lebona.” ²⁰Lalu mereka mengarahkan orang Benyamin, “Pergilah dan bersembunyilah di kebun-kebun anggur. ²¹Perhatikanlah, apabila gadis-gadis Silo keluar untuk menari, luru keluarlah dari kebun-kebun anggur, dan setiap orang hendaklah menangkap seorang isteri daripada gadis-gadis Silo, lalu pergilah ke tanah Benyamin. ²²Apabila bapa atau saudara lelaki mereka datang kepada kami untuk membuat aduan, kami akan berkata kepada mereka, Tunjukkanlah belas kepada mereka demi kami, kerana kami tidak menangkap seorang isteri bagi setiap orang dalam peperangan, dan kamu pun tidak memberikan isteri kepada mereka, jika tidak, kamu akan bersalah sekarang.”

²³Maka orang Benyamin melakukan perkara ini: mereka mengambil isteri, seorang bagi setiap orang, daripada penari-penari yang mereka tangkap itu, lalu kembali ke warisan mereka, membina semula kota-kota itu, dan tinggal di sana. ²⁴Pada masa itu umat Israel pergi dari sana, setiap orang kepada sukunya dan kaumnya; setiap orang keluar dari sana ke warisannya. ²⁵Pada zaman itu tiada raja di Israel; setiap orang melakukan apa yang benar pada pandangannya sendiri.