Suku Dan Nggoleki Papan kanggo Manggon
Telik-teliké Dan sing ora duwé tanah nyuwun pangandika saka Rama kita marang imam sing disèwa Mikha lan olèh wangsulan sing nyenengaké. Nem atus wong bersenjata bali, nyikat pasujudan iku, lan nawani imam iku pasamuwan sing luwih gedhé, lan dhèwèké mèlu kanthi bungah. Wong-wong mau numpes kutha sing tentrem nganggo pedhang lan ngadegaké reca iku.
18 1Ing jaman iku Israel durung duwe raja. Suku Dan lagi nggoleki wilayah kanggo papan padununganne, awit nganti wektu iku durung oleh panduman warisan ing antarane suku-suku Israel. 2Wong Dan padha ngutus wong lanang gagah prakosa lima saka golongane, saka Zora lan Esytaol, supaya ndeleng-deleng lan nliti tanah mau. Wong-wong mau dikandhani: “Lungaa, titenana tanah kuwi.” Banjur padha tekan ing pagunungan Efraim, ing omahe Mikha, lan nginep ing kono.
3Nalika cedhak omahe Mikha, wong-wong mau padha ngenali swarane wong anom Lewi mau, mula banjur padha mampir mrono lan kandha marang dheweke: “Sapa sing nggawa kowe mrene? Kowe lagi ngapa ing panggonan iki? Kowe duwe apa ing kene?”
4Wangsulane: “Mikha nindakake iki lan iku kanggo aku; aku dibayar, mula aku dadi imame.”
5Wong-wong mau banjur kandha: “Mbok nyuwun pirsa marang Rama kita, supaya aku kabeh ngerti apa lakuku iki bakal kasil apa ora.”
6Imam mau kandha: “Padha lungaa kanthi tentrem. Lakumu iku ana ing pangreksane Rama kita.”
7Wong lima mau banjur padha lunga menyang Lais lan weruh pendhudhuke manggon kanthi tentrem, kaya wong Sidon—ayem lan aman—ora kekurangan apa-apa ing tanah kono sarta sugih bandha. Wong-wong mau adoh saka wong Sidon lan ora sesrawungan karo sapa-sapa. 8Bareng padha bali menyang sanak sadulure ing Zora lan Esytaol, wong-wong mau padha ditakoni: “Apa sing padha koktemu?”
9Wangsulane: “Ayo padha nglurug nyerang wong-wong kuwi! Aku wis padha ndeleng tanahe—becik banget. Apa kowe arep meneng wae? Aja padha nunda-nunda arep mangkat ngejegi tanah mau. 10Satekamu, kowe bakal nemoni bangsa kang ora nyana apa-apa ing tanah kang jembar. Rama kita wis masrahake tanah iku marang kowe—papan kang ora kekurangan apa-apa ing salumahing bumi.”
11Wong nem atus saka golongan Dan, kang sikep gegaman perang, padha mangkat saka Zora lan Esytaol. 12Padha munggah lan makemah ing Kiryat-Yearim ing tanah Yehuda. Mulane panggonan iku diarani Mahane-Dan nganti saprene; dununge ana ing sakuloning Kiryat-Yearim. 13Saka kono wong-wong mau padha nerusake menyang pagunungan Efraim lan tekan ing omahe Mikha.
14Banjur wong lima kang wis niliki tanah Lais mau padha kandha marang sanak sadulure: “Apa kowe padha ngerti yen ing omah-omah iki ana efode, brahala pepundhen, reca ukiran, lan reca cithakan? Saiki pikiren apa kang kudu ditindakake.” 15Mula padha mampir mrono lan tekan ing omahe wong anom Lewi, yaiku omahe Mikha, banjur aweh salam marang dheweke. 16Wong Dan nem atus kang sikep gegaman mau padha ngadeg ing ngarep lawanging gapura. 17Wong lima kang wis niliki tanah mau padha mlebu lan njupuk reca ukiran, efod, brahala pepundhen, lan reca cithakan, dene imame ngadeg ing ngarep lawanging gapura karo wong nem atus kang sikep gegaman mau.
18Nalika wong-wong mau padha mlebu ing omahe Mikha lan njupuk reca ukiran, efod, brahala pepundhen, lan reca cithakan, imame takon: “Kowe padha nindakake apa?”
19Wangsulane: “Meneng! Tutupana cangkemmu nganggo tanganmu, melua aku. Dadia bapak lan imam kanggo aku kabeh. Luwih becik endi, kowe dadi imam kanggo omahe wong siji, apa dadi imam kanggo sawijining suku lan golongan ing Israel?”
20Atine imame dadi bungah. Dheweke njupuk efod, brahala pepundhen, lan reca ukiran, banjur lumebu ing tengahe wong-wong mau. 21Banjur wong-wong mau padha balik lan mangkat, karo nyelehake anak-anak, kewan ingon-ingon, lan barang-barange ana ing ngarep. 22Bareng wis adoh saka omahe Mikha, wong-wong kang manggon cedhak kono padha diundang lan padha ngoyak wong Dan nganti kecandhak. 23Wong-wong mau padha mbengok marang wong Dan, nanging wong Dan padha noleh lan kandha marang Mikha: “Ana apa kowe, dene ngundang-undang wong-wongmu?”
24Wangsulane: “Kowe wis njupuk allah-allah gaweanku lan imamku, banjur lunga. Aku isih duwe apa maneh? Kepriye dene kowe isih takon marang aku: ‘Ana apa kowe?’”
25Wong Dan padha kandha marang dheweke: “Aja nganti swaramu keprungu ing antaraku kabeh, mundhak wong-wong kang nepsu padha nyerang kowe, lan kowe bakal kelangan nyawamu lan nyawane brayatmu.”
26Wong Dan padha nerusake lakune; lan bareng Mikha weruh yen wong-wong mau luwih rosa tinimbang dheweke, banjur bali mulih. 27Wong-wong mau padha nggawa apa kang wis digawe Mikha, lan imame, banjur padha tekan ing Lais—bangsa kang ayem lan ora nyana apa-apa—nuli padha ditumpes nganggo landheping pedhang, sarta kuthane diobong nganggo geni. 28Ora ana wong kang bisa ngluwari wong-wong mau, awit kutha iku adoh saka Sidon lan ora sesambungan karo sapa-sapa. Kutha iku dununge ana ing lebak kang klebu wilayah Bet-Rehob. Wong Dan padha mbangun maneh kutha iku lan manggon ing kono. 29Kutha iku dijenengake Dan, miturut jenenge leluhure, yaiku Dan, anake Israel; nanging biyen kutha iku jenenge Lais. 30Wong Dan padha ngadegake reca ukiran mau kanggo awake dhewe. Yonatan, anake Gersom, anake Musa, lan anak-anake dadi imam kanggo suku Dan nganti tekan dina katawane wong ing tanah kono. 31Wong-wong mau padha ngadegake reca ukiran gaweane Mikha kanggo awake dhewe, salawase padalemane Rama kita ana ing Silo.