داوران 18

18 ¹در آن روزها اسرائیل پادشاهی نداشت. قبیلهٔ دان در جستجوی سرزمینی بود تا در آن ساکن شود، زیرا تا آن زمان میراثی در میان قبایل اسرائیل به آنان نرسیده بود. ²پس دانیان پنج مرد دلاور از طایفهٔ خود، از صُرعه و اِشتاوُل، فرستادند تا سرزمین را جاسوسی و کاوش کنند. به آنان گفتند: «بروید و سرزمین را کاوش کنید.» ایشان به کوهستان اِفرایِم، به خانهٔ میخا رسیدند و شب را آنجا ماندند.

³چون نزدیک خانهٔ میخا بودند، صدای آن مرد جوان لاوی را شناختند، پس به آنجا روی آورده، به او گفتند: «چه کسی تو را به اینجا آورد؟ در این مکان چه می‌کنی؟ اینجا چه داری؟»

⁴به آنان گفت: «میخا با من چنین و چنان کرد؛ مرا اجیر گرفت و من کاهن او شدم.»

⁵به او گفتند: «تمنّا اینکه از پدر ما بپرس تا بدانیم آیا سفری که در پیش داریم کامیاب خواهد شد.»

⁶کاهن به آنان گفت: «به سلامتی بروید. سفر شما زیر نظر پدر ما است.»

⁷پس آن پنج مرد به لایِش رفتند و دیدند که مردمش در امنیت زندگی می‌کنند، مانند صیدونیان، آرام و آسوده، و در آن سرزمین به هیچ چیز محتاج نبودند و صاحب ثروت بودند. آنان از صیدونیان دور بودند و با کسی داد و ستد نداشتند. ⁸چون نزد خویشاوندان خود در صُرعه و اِشتاوُل بازگشتند، از ایشان پرسیدند: «چه یافتید؟»

⁹گفتند: «برخیزید تا بر آنان حمله بریم! آن سرزمین را دیده‌ایم، که بسیار نیکوست. آیا هیچ نخواهید کرد؟ در رفتن و تصرّف آن سرزمین درنگ مکنید. ¹⁰چون برسید، به قومی خواهید رسید که در آسودگی‌اند، در سرزمینی فراخ. پدر ما آن را به دست شما سپرده است، مکانی که در آن به هیچ چیز روی زمین محتاج نیست.»

¹¹پس ششصد مرد از طایفهٔ دان، مسلّح به سلاح‌های جنگ، از صُرعه و اِشتاوُل روانه شدند. ¹²آنان بالا رفته، در قِریَت‌یِعاریم در یهودا اردو زدند. از این رو تا به امروز آنجا را مَحَنِه‌دان می‌خوانند؛ که در غرب قِریَت‌یِعاریم واقع است. ¹³از آنجا به کوهستان اِفرایِم گذشتند و به خانهٔ میخا رسیدند.

¹⁴آنگاه آن پنج مردی که سرزمین لایِش را جاسوسی کرده بودند، به خویشاوندان خود گفتند: «آیا می‌دانید که در این خانه‌ها یک ایفود، بتان خانگی، تمثالی تراشیده و بتی ریخته‌شده هست؟ اکنون بیندیشید که چه باید کرد.» ¹⁵پس به آنجا روی آورده، به خانهٔ آن مرد جوان لاوی، خانهٔ میخا، آمدند و او را سلام گفتند. ¹⁶و ششصد مرد مسلّح دان بر دهانهٔ دروازه ایستادند. ¹⁷آن پنج مردی که سرزمین را جاسوسی کرده بودند، داخل شده، تمثال تراشیده، ایفود، بتان خانگی و بت ریخته‌شده را برگرفتند، در حالی که کاهن با آن ششصد مرد مسلّح بر دهانهٔ دروازه ایستاده بود.

¹⁸چون این مردان به خانهٔ میخا وارد شده، تمثال تراشیده، ایفود، بتان خانگی و بت ریخته‌شده را برگرفتند، کاهن از آنان پرسید: «چه می‌کنید؟»

¹⁹گفتند: «خاموش باش! دست بر دهانت بگذار و با ما بیا. برای ما پدر و کاهن باش. آیا بهتر است که کاهنِ خانهٔ یک مرد باشی، یا کاهنِ یک قبیله و طایفه در اسرائیل؟»

²⁰دل کاهن شاد شد. او ایفود، بتان خانگی و تمثال تراشیده را برگرفت و در میان آن قوم رفت. ²¹آنگاه ایشان روی گردانده، به راه افتادند و کودکان، مواشی و اموال خود را پیش روی خود قرار دادند. ²²چون از خانهٔ میخا دور شدند، مردانی که نزدیک خانهٔ میخا بودند فراخوانده شدند و به دانیان رسیدند. ²³به دانیان فریاد برآوردند، و ایشان روی برگردانده، به میخا گفتند: «تو را چه شده که مردانت را فراخوانده‌ای؟»

²⁴گفت: «خدایانی را که ساختم و کاهن را برداشتید و رفتید. دیگر برای من چه مانده است؟ چگونه به من می‌گویید: ‹تو را چه شده؟›»

²⁵دانیان به او گفتند: «مگذار صدایت در میان ما شنیده شود، مبادا مردان خشمگین بر تو حمله برند و جان خود و جان اهل خانه‌ات را از دست بدهی.»

²⁶پس دانیان به راه خود رفتند؛ و چون میخا دید که ایشان از او نیرومندترند، بازگشته، به خانهٔ خود رفت. ²⁷آنان آنچه را میخا ساخته بود و کاهن او را برداشته، به لایِش آمدند، به قومی آرام و آسوده‌خاطر، و ایشان را به دم شمشیر زدند و شهر را به آتش سوزاندند. ²⁸و کسی نبود که آنان را نجات دهد، زیرا شهر از صیدون دور بود و با کسی رابطه‌ای نداشت. این شهر در درّه‌ای بود که به بیت‌رِحوب تعلّق داشت. دانیان شهر را از نو بنا کردند و در آن ساکن شدند. ²⁹آنان نام آن شهر را دان نهادند، به نام جدّشان دان، پسر اسرائیل؛ اما نام آن شهر پیش از این لایِش بود. ³⁰دانیان تمثال تراشیده را برای خود برپا داشتند. و یوناتان، پسر جِرشوم، پسر موسی، و پسرانش تا روز اسارتِ آن سرزمین برای قبیلهٔ دانیان کاهن بودند. ³¹و آن تمثال تراشیده را که میخا ساخته بود، در تمام مدتی که خانهٔ پدر ما در شیلوه بود، برای خود برپا نگاه داشتند.