Nehemia Mbela Dulur-dulurna anu Katindes
Ancaman kali ieu datang ti jero: paceklik jeung pajeg geus maksa kulawarga-kulawarga ngagadekeun sawahna jeung ngajual anak-anakna, bari para menak Yahudi mungut bunga ti dulur-dulurna sorangan. Amarah Nehemia, jeung kasieun ka Rama urang, maksa harta dipulangkeun, sarta anjeunna nolak tunjangan dahareun gupernur salila dua welas taun.
5 1Harita jol aya humandeuar anu rame ti rahayat jeung ti pamajikan-pamajikanana, ngalawan ka dulur-dulur sabangsana, urang Yahudi. 2Aya nu ngomong, “Kami, anak-anak lalaki jeung awewe, jumlahna loba; hayu urang nyiar gandum sangkan bisa dahar jeung hirup.” 3Aya deui nu ngomong, “Kami kapaksa ngagadekeun kebon, kebon anggur, jeung imah pikeun meunang gandum dina mangsa paceklik ieu.” 4Aya deui nu ngomong, “Kami kapaksa nginjeum duit pikeun mayar pajeg raja tina kebon jeung kebon anggur kami. 5Kami teh sadarah jeung dulur-dulur kami, anak-anak kami oge sarua jeung anak-anakna—tapi kami kapaksa ngajual anak-anak lalaki jeung awewe kami jadi badega. Aya sawatara anak awewe anu geus jadi badega, sarta kami teu bisa kumaha, sabab kebon jeung kebon anggur kami geus jadi milik batur.”
6Kuring kacida ambekna basa ngadenge humandeuar jeung omongan-omongan kitu. 7Sanggeus dipikir-pikir, kuring tuluy nyarekan para pangagung jeung para pajabat, “Aranjeun masing-masing mungut rente tina injeuman ka dulur sorangan!” Tuluy kuring ngayakeun kumpulan gede pikeun ngayonan maranehna. 8Ceuk kuring ka maranehna, “Kami geus usaha satekah polah nebus dulur-dulur urang Yahudi anu dijual ka bangsa-bangsa sejen. Ayeuna aranjeun kalah ngajual dulur sorangan, nepi ka kudu dibeuli deui ku urang!” Maranehna jempe, teu bisa ngomong naon-naon. 9Ceuk kuring deui, “Anu dipigawe ku aranjeun teh teu hade. Lain kuduna aranjeun hirup bari sieun ku Rama urang, supaya ulah jadi bahan cacampah bangsa-bangsa musuh urang? 10Kuring, dulur-dulur kuring, jeung badega-badega kuring oge mere injeuman duit jeung gandum ka maranehna. Hayu urang eureunan mungut rente ieu. 11Poe ieu keneh, pulangkeun kebon, kebon anggur, kebon jaitun, jeung imah maranehna, katut rente anu geus dipungut ku aranjeun tina duit, gandum, anggur anyar, jeung minyak.”
12Jawab maranehna, “Sadayana bakal dipulangkeun, sarta kami moal menta nanaon deui ti maranehna. Kami bakal ngalampahkeun sakumaha saur anjeun.” Tuluy kuring ngagero para imam, sarta nyuruh para pangagung sumpah yen bakal nedunan eta jangji.
13Kuring oge ngirabkeun tungtung jubah, bari ngomong, “Muga-muga Rama urang ngirabkeun saban jalma anu teu nedunan jangji ieu tina imah jeung harta bandana—dikirabkeun nepi ka kosong teu nyesa.” Sakumna nu kumpul ngucapkeun, “Amin,” bari maruji ka Rama urang. Jeung rahayat ngalampahkeun sakumaha jangjina.
14Ti mimiti kuring diangkat jadi gupernur di tanah Yuda—ti taun kadua puluh nepi ka taun katilu puluh dua jaman Raja Artahsasta, lilana dua belas taun—kuring jeung dulur-dulur kuring teu kungsi ngadahar jatah kadaharan gupernur. 15Tapi para gupernur ti samemeh kuring mah ngabeungbeuratan rahayat, mungut kadaharan jeung anggur ti maranehna, ditambah kira-kira sapaun perak. Malah para badegana oge ngawasa ka rahayat. Tapi kuring henteu kitu, sabab kuring sieun ku Rama urang. 16Kuring oge terus digawe ngaronjatkeun tembok ieu; kuring teu meuli tanah saeutik oge. Sakabeh badega kuring dikumpulkeun di dinya pikeun digawe. 17Aya 150 urang Yahudi jeung para pajabat anu barangdahar di meja kuring, salian ti anu daratang ti bangsa-bangsa sakurilingeun. 18Saban poe disadiakeun: hiji sapi, genep domba pinilih, jeung rupa-rupa manuk—kabehanana dibiayaan ku kuring sorangan; unggal sapuluh poe, rupa-rupa anggur loba pisan. Sanajan kitu, kuring teu menta jatah kadaharan gupernur, sabab gawe teh geus karasa beurat pisan ku rahayat ieu. 19Nun Ama, mugi emut ka abdi kalayan sae, ku margi sagala rupi anu parantos dilakonan ku abdi pikeun bangsa ieu.