Nehemiya Ya Kāre 'Yan'uwansa Waɗanda Ake Zalunta

A wannan karon barazanar daga ciki take: yunwa da haraji sun sa iyalai suka jinginar da gonakinsu, suka sayar da 'ya'yansu, yayin da manyan Yahudawa suke karɓar ruwa daga wurin 'yan'uwansu. Fushin Nehemiya, da tsoron Ubanmu, ya tilasta a mayar da abin da aka karɓa, kuma ya ƙi karɓar abincin da aka ware wa gwamna har shekara goma sha biyu.

Babi na 5.

Sai ga mutane da matansu suka tā da ƙara mai girma a kan 'yan'uwansu Yahudawa. Waɗansu suka ce, “Mu da 'ya'yanmu maza da mata, muna da yawa; bari mu sami hatsi mu ci, mu rayu.” Waɗansu kuma suka ce, “Muna jingina gonakinmu, da gonakin inabinmu, da gidajenmu, domin mu sami hatsi a lokacin yunwa.” Waɗansu kuma suka ce, “Mun ci bashin kuɗi domin harajin sarki a kan gonakinmu da gonakin inabinmu. Mu jini ɗaya ne da 'yan'uwanmu, 'ya'yanmu kuma kamar nasu ne — duk da haka muna tilasta wa 'ya'yanmu maza da mata su shiga bauta. Waɗansu 'ya'yanmu mata ma an riga an mai da su bayi, ba mu kuwa da iko: gonakinmu da gonakin inabinmu na waɗansu ne.”

Da na ji ƙararsu da waɗannan maganganu, sai na yi fushi ƙwarai. Na yi tunani a kai, sa'an nan na tsawata wa manya da shugabanni, na ce, “Kowannenku yana karɓar riba a kan rancen da ya ba 'yan'uwansa!” Saboda haka na kira babban taro a kansu. Na ce musu, “Mun yi iya ƙoƙarinmu mu fanshi 'yan'uwanmu Yahudawa da aka sayar wa sauran al'ummai. Yanzu kuna sayar da 'yan'uwanku, har sai an sāke sayar da su gare mu!” Sai suka yi shiru, ba su da abin cewa. Saboda haka na ce, “Abin da kuke yi ba shi da kyau. Ashe, bai kamata ku yi tafiya cikin tsoron Ubanmu ba, domin ku guji zargin al'umman maƙiyanmu? Ni da 'yan'uwana da barorina ma muna ba su rancen kuɗi da hatsi. Bari mu daina wannan riba. Ku mai da gonakinsu, da gonakin inabinsu, da gonakin zaitunsu, da gidajensu a yau, haka kuma ribar da kuka karɓa daga gare su a kan kuɗi, da hatsi, da sabon ruwan inabi, da mai.”

Suka amsa suka ce, “Za mu mai da shi, ba kuwa za mu ƙara neman kome daga gare su ba. Za mu yi yadda ka ce.” Saboda haka na kira firistoci, na sa manyan su rantse za su cika wannan alkawari.

Na kuma kaɗa gefen rigata na ce, “Haka Ubanmu yă kaɗa kowane mutumin da bai cika wannan alkawari ba, yă fitar da shi daga gidansa da dukiyarsa — a kaɗa shi a bar shi ba kome.” Dukan taron suka ce, “Amin,” suka yabi Ubanmu. Mutanen kuwa suka yi yadda suka yi alkawari.

Tun daga ranar da aka naɗa ni gwamnan Yahuda — tun shekara ta ashirin ta Sarki Artaxerxes har zuwa shekararsa ta talatin da biyu, wato shekara goma sha biyu — ni da 'yan'uwana ba mu ci abincin da aka keɓe wa gwamna ba. Amma gwamnonin farko da suka riga ni sun nawaita wa mutane, suna karɓar abinci da ruwan inabi daga gare su, ban da kimanin laba ɗaya na azurfa. Har barorinsu suna mulkin mutane. Amma ni ban yi haka ba, domin ina tsoron Ubanmu. Na kuma nace ga aikin wannan katanga; ba mu sayi wata ƙasa ba. Dukan barorina kuwa suka taru a wurin domin aikin. Yahudawa da shugabanni ɗari da hamsin ma suna cin abinci a teburina, ban da waɗanda suka zo daga al'umman da suke kewaye da mu. Abincin kowace rana shi ne: saniya ɗaya, da tumaki shida zaɓaɓɓu, da tsuntsaye — duk ana shirya su da kuɗina; a kowane kwana goma kuma, kowane irin ruwan inabi a yalwace. Duk da haka, ban nemi abincin da aka keɓe wa gwamna ba, domin aikin ya yi wa wannan jama'a nauyi ƙwarai. Ka tuna da ni da alheri, ya Ubana, saboda duk abin da na yi wa wannan jama'a.