ਨਹਮਯਾਹ 5

5 ¹ਹੁਣ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਯਹੂਦੀ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੁਹਾਈ ਉੱਠੀ। ²ਕਈ ਆਖਦੇ ਸਨ, “ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ ਬਹੁਤ ਹਾਂ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੰਨ ਲਈਏ ਤਾਂ ਜੋ ਖਾਈਏ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੀਏ।” ³ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਸਨ, “ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤ, ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਅਤੇ ਘਰ ਗਹਿਣੇ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅੰਨ ਲੈ ਸਕੀਏ।” ⁴ਹੋਰ ਆਖਦੇ ਸਨ, “ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਰ ਲਈ ਪੈਸੇ ਉਧਾਰ ਲਏ ਹਨ। ⁵ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਹੀ ਮਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ—ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਕਈ ਧੀਆਂ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗ਼ੁਲਾਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ: ਸਾਡੇ ਖੇਤ ਤੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।”

⁶ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ⁷ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਸਰਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਆਜ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ!” ਸੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਬੁਲਾਈ। ⁸ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਜੋ ਯਹੂਦੀ ਭਰਾ ਹੋਰ ਕੌਮਾਂ ਹੱਥ ਵੇਚੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮੁੜ ਮੁੱਲ ਦੇ ਕੇ ਛੁਡਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿ ਓਹ ਸਾਨੂੰ ਹੀ ਮੁੜ ਵੇਚੇ ਜਾਣ!” ਓਹ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਖਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਸੀ। ⁹ਸੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਭੈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰੀ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਮਿਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਰਹੋ? ¹⁰ਮੈਂ, ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਸੇ ਤੇ ਅੰਨ ਉਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਿਆਜ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦੇਈਏ। ¹¹ਅੱਜ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤ, ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼, ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਤੇ ਘਰ ਮੋੜ ਦਿਓ, ਨਾਲੇ ਉਹ ਵਿਆਜ ਵੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੈਸੇ, ਅੰਨ, ਨਵੀਂ ਮੈਅ ਤੇ ਤੇਲ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਹੈ।”

¹²ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਅਸੀਂ ਇਹ ਮੋੜ ਦਿਆਂਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਾਂਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ ਅਸੀਂ ਓਵੇਂ ਹੀ ਕਰਾਂਗੇ।” ਸੋ ਮੈਂ ਜਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸਹੁੰ ਖਵਾਈ ਕਿ ਓਹ ਇਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।

¹³ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੋਲੇ ਦਾ ਪੱਲਾ ਵੀ ਝਾੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਮਾਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਾੜ ਸੁੱਟੇ—ਝਾੜਿਆ ਤੇ ਖਾਲੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” ਸਾਰੀ ਸਭਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਮੀਨ,” ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਾਅਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੀਤਾ।

¹⁴ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮੈਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਹਾਕਮ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਰਾਜਾ ਅਰਤਹਸ਼ਸ਼ਤਾ ਦੇ ਵੀਹਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਦੇ ਬੱਤੀਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ, ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹੇ—ਨਾ ਮੈਂ ਤੇ ਨਾ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਹਾਕਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ। ¹⁵ਪਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਜੋ ਹਾਕਮ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਪਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਤੇ ਮੈਅ ਲੈਂਦੇ ਰਹੇ, ਨਾਲੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸੇਰ ਚਾਂਦੀ ਵੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਦਾ ਸਾਂ। ¹⁶ਮੈਂ ਇਸ ਕੰਧ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ; ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾ ਮੁੱਲ ਲਈ। ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਸੇਵਕ ਉੱਥੇ ਕੰਮ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ¹⁷ਮੇਰੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਯਹੂਦੀ ਤੇ ਹਾਕਮ ਵੀ ਖਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਆਸ-ਪਾਸ ਦੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ¹⁸ਹਰ ਦਿਨ ਦੀ ਰਸਦ ਇਹ ਸੀ: ਇੱਕ ਬਲਦ, ਛੇ ਚੁਣਵੇਂ ਭੇਡਾਂ, ਤੇ ਪੰਛੀ—ਸਭ ਮੇਰੇ ਖ਼ਰਚ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਹਰ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੈਅ ਬਹੁਤਾਤ ਵਿੱਚ। ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਹਾਕਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਮੰਗਿਆ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਇਸ ਲੋਕ ਉੱਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਭਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸੀ। ¹⁹ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਇਸ ਲੋਕ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਭਲਿਆਈ ਲਈ ਚੇਤੇ ਰੱਖੀਂ।