நெகேமியா 5

5 ¹அந்நாட்களில் ஜனங்களும் அவர்களுடைய மனைவிகளும் தங்கள் சகோதரராகிய யூதருக்கு விரோதமாய் மிகுந்த முறையீடு எழுப்பினார்கள். ²சிலர்: “நாங்களும் எங்கள் குமாரரும் குமாரத்திகளும் அநேகராயிருக்கிறோம்; பிழைத்திருக்க உண்பதற்கு தானியம் பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும்” என்றார்கள். ³வேறு சிலர்: “பஞ்சத்தில் தானியம் பெற்றுக்கொள்ளும்படி எங்கள் வயல்களையும் திராட்சத்தோட்டங்களையும் வீடுகளையும் அடகுவைக்கிறோம்” என்றார்கள். ⁴இன்னும் சிலர்: “ராஜாவின் வரிக்காக எங்கள் வயல்களின்மேலும் திராட்சத்தோட்டங்களின்மேலும் பணத்தைக் கடன் வாங்கினோம். ⁵எங்கள் சகோதரரின் மாம்சமே எங்கள் மாம்சம், அவர்களுடைய பிள்ளைகளைப்போலவே எங்கள் பிள்ளைகளும் இருக்கிறார்கள்; ஆயினும் எங்கள் குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் அடிமைத்தனத்திற்கு உட்படுத்துகிறோம். எங்கள் குமாரத்திகளில் சிலர் ஏற்கெனவே அடிமைப்பட்டிருக்கிறார்கள்; நாங்களோ சக்தியற்றவர்கள்: எங்கள் வயல்களும் திராட்சத்தோட்டங்களும் மற்றவர்களுக்கு உரியனவாயின” என்றார்கள்.

⁶அவர்களுடைய முறையீட்டையும் இந்த வார்த்தைகளையும் கேட்டபோது நான் மிகுந்த கோபங்கொண்டேன். ⁷நான் அதை என் மனதில் ஆலோசித்து, பின்பு பிரபுக்களையும் அதிகாரிகளையும் நோக்கி: “உங்களில் ஒவ்வொருவனும் தன் சொந்த சகோதரனுக்குக் கொடுக்கும் கடன்களுக்கு வட்டி வாங்குகிறீர்களே!” என்று கடிந்துகொண்டேன். அப்படியே அவர்களுக்கு விரோதமாய் ஒரு பெரிய சபையைக் கூட்டினேன். ⁸நான் அவர்களை நோக்கி: “மற்ற ஜாதிகளுக்கு விற்கப்பட்ட நம்முடைய யூத சகோதரரை நம்மால் இயன்றமட்டும் மீட்டுக்கொண்டோம். இப்போதோ நீங்கள் உங்கள் சொந்த சகோதரரை விற்கிறீர்கள்; அவர்கள் மறுபடியும் நமக்கே விற்கப்படும்படியாயிற்றே!” என்றேன். அப்பொழுது அவர்கள் பதில் சொல்ல ஒன்றுமில்லாமல் மவுனமாயிருந்தார்கள். ⁹மேலும் நான்: “நீங்கள் செய்கிற காரியம் நல்லதல்ல. நம்முடைய பகைஞராகிய ஜாதிகளின் நிந்தையைத் தவிர்க்கும்படி, நீங்கள் எங்கள் பிதாவுக்குப் பயந்து நடக்கவேண்டாமோ? ¹⁰நானும் என் சகோதரரும் என் வேலைக்காரரும்கூட அவர்களுக்குப் பணத்தையும் தானியத்தையும் கடன் கொடுக்கிறோம். இந்த வட்டியை நிறுத்திவிடுவோம். ¹¹இன்றைக்கே அவர்களுடைய வயல்களையும் திராட்சத்தோட்டங்களையும் ஒலிவத்தோப்புகளையும் வீடுகளையும், நீங்கள் அவர்களிடம் பணத்திற்கும் தானியத்திற்கும் புது திராட்சரசத்திற்கும் எண்ணெய்க்கும் வாங்கின வட்டியையும் அவர்களுக்குத் திரும்பக் கொடுத்துவிடுங்கள்” என்றேன்.

¹²அதற்கு அவர்கள்: “நாங்கள் அதைத் திரும்பக் கொடுத்துவிடுவோம், அவர்களிடம் ஒன்றும் கேட்கமாட்டோம். நீர் சொல்லுகிறபடியே செய்வோம்” என்றார்கள். அப்பொழுது நான் ஆசாரியர்களை அழைத்து, இந்த வாக்குத்தத்தத்தின்படி செய்வதாக அந்தப் பிரபுக்களை ஆணையிட்டுக்கொள்ளச்செய்தேன்.

¹³மேலும் நான் என் அங்கியின் மடியை உதறிப்போட்டு: “இந்த வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றாத ஒவ்வொருவனையும், எங்கள் பிதா அவனுடைய வீட்டிலிருந்தும் உடைமையிலிருந்தும் இப்படியே உதறிப்போடக்கடவர்—அவன் உதறிப்போடப்பட்டு வெறுமையாய் விடப்படக்கடவன்” என்றேன். சபையார் அனைவரும் “ஆமென்” என்று சொல்லி, எங்கள் பிதாவைத் துதித்தார்கள். ஜனங்கள் வாக்குத்தத்தம் பண்ணினபடியே செய்தார்கள்.

¹⁴நான் யூதாதேசத்தின் தேசாதிபதியாக நியமிக்கப்பட்ட நாள்முதல்—அர்தசஷ்டா ராஜாவின் இருபதாம் வருஷந்தொடங்கி முப்பத்திரண்டாம் வருஷம்வரையான பன்னிரண்டு வருஷம்வரையில்—நானாவது என் சகோதரராவது தேசாதிபதியின் உணவுப்பங்கை உண்ணவில்லை. ¹⁵ஆனால் எனக்கு முன்னிருந்த முந்தின தேசாதிபதிகள் ஜனங்களை பாரப்படுத்தி, அவர்களிடமிருந்து உணவையும் திராட்சரசத்தையும், அன்றியும் ஏறக்குறைய ஒரு இராத்தல் வெள்ளியையும் வாங்கினார்கள். அவர்களுடைய வேலைக்காரர்கள்கூட ஜனங்களை ஆண்டார்கள். நானோ எங்கள் பிதாவுக்குப் பயந்ததினால் அப்படிச் செய்யவில்லை. ¹⁶மேலும் நான் இந்த மதிலின் வேலையிலே நிலைத்திருந்தேன்; நாங்கள் நிலம் ஒன்றும் வாங்கவில்லை. என் வேலைக்காரர் அனைவரும் அந்த வேலைக்கு அங்கே கூடிவந்தார்கள். ¹⁷என்னைச் சுற்றியிருந்த ஜாதியாரிலிருந்து வந்தவர்களைத் தவிர, யூதரிலும் அதிகாரிகளிலும் நூற்றைம்பதுபேர் என் பந்தியிலே சாப்பிட்டார்கள். ¹⁸ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஏற்பாடு: ஒரு காளையும், தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஆறு ஆடுகளும், கோழிகளும் என் செலவிலே ஆயத்தம் பண்ணப்பட்டன; பத்துப் பத்து நாளைக்கு ஒருதரம் சகலவித திராட்சரசமும் ஏராளமாய் அளிக்கப்பட்டது. இப்படியிருந்தும், இந்த ஜனங்கள்மேல் வேலைப்பாரம் மிகுதியாய் இருந்தபடியால், நான் தேசாதிபதியின் உணவுப்பங்கைக் கேட்கவில்லை. ¹⁹என் பிதாவே, இந்த ஜனங்களுக்காக நான் செய்த எல்லாவற்றையும் நினைத்து, என்னை நன்மையாக நினைத்தருளும்.