Maƙiya Suka Yi Wa Aikin Ba'a

Sanballat ya yi ba'a cewa ko yanyawa ma za ta rushe garun, ba'ar kuma ta rikiɗe ta zama shirin kai hari. Suka yi addu'a ga Ubanmu suka sa masu tsaro: rabin mutane suna gini, rabi kuma suna tsaye da makamai, kowa yana ɗauke da takobi, suna aiki tun da hasken safiya har taurari suka bayyana.

Babi na 4.

Da Sanballat ya ji cewa muna sāke gina katangar, sai ya fusata ƙwarai ya kuma cika da haushi, ya yi wa Yahudawa ba'a. Ya ce a gaban 'yan'uwansa da sojojin Samariya, “Me waɗannan raunanan Yahudawa suke yi? Za su gyara katangar wa kansu ne? Za su miƙa hadayu? Za su gama a rana ɗaya? Za su iya rayar da duwatsu daga tarin tarkace, har da suka ƙone haka?”

Tobiya mutumin Ammon yana gefensa, sai ya ce, “Katangar duwatsun nan da suke ginawa—ko da dila ya hau kanta, zai rushe ta!”

Ka ji mu, ya Ubanmu, gama an rena mu. Ka mayar da ba'arsu a kan kansu, ka kuma ba da su kamar ganima a ƙasar zaman bauta. Kada ka ƙyale laifinsu, kada kuma ka bar a goge zunubinsu daga gabanka, gama sun jefa zagi a fuskar magina.

Saboda haka muka sāke gina katangar har aka haɗa ta duka zuwa rabin tsayinta, gama mutane sun yi aiki da dukan zuciyarsu.

Amma da Sanballat, da Tobiya, da Larabawa, da Ammonawa, da mutanen Ashdod suka ji cewa gyaran katangun Urushalima yana ci gaba, buɗaɗɗun wurare kuma sun fara rufewa, sai suka cika da fushi. Dukansu suka ƙulla maƙarƙashiya tare domin su zo su yaƙi Urushalima, su kuma jawo mata rikici.

Amma muka yi addu'a ga Ubanmu, muka kuma sa masu tsaro game da su dare da rana.

A sa'an nan mutanen Yahuda suka ce, “Ƙarfin ma'aikata yana raguwa, tarkace kuma ya yi yawa har ba za mu iya sāke gina katangar ba.” Maƙiyanmu kuwa suka ce, “Kafin su sani ko su gan mu, za mu kasance a tsakiyarsu; za mu kashe su, mu kawo ƙarshen aikin.”

Sai Yahudawan da suke zama kusa da su suka zo suka gaya mana sau goma, “Duk inda kuka juya, za su auka mana.”

Saboda haka na sa mutane a bayan sassan katangar mafi ƙanƙanta, a wuraren da suke a fili, na jera su bisa ga iyalai da takubansu, da māsunsu, da bakunansu. Bayan na duba al'amura, sai na tashi na ce wa manyan gari, da shugabanni, da sauran mutane, “Kada ku ji tsoronsu. Ku tuna da Uba Mai Iko Dukka, mai girma, mai bantsoro, ku kuma yi yaƙi domin 'yan'uwanku, da 'ya'yanku maza da mata, da matanku, da gidajenku.”

Da maƙiyanmu suka ji cewa mun san maƙarƙashiyarsu, kuma Ubanmu ya ɓata mata shiri, sai dukanmu muka koma bakin katangar, kowa ga aikinsa. Tun daga wannan rana, rabin mutanena suna yin aiki, ɗayan rabin kuwa suna ɗauke da māsu, da garkuwoyi, da bakuna, da kayan yaƙi. Shugabanni kuma suka tsaya a bayan dukan mutanen Yahuda, waɗanda suke gina katangar. Masu ɗaukar kaya suna yin aikinsu da hannu ɗaya, suna kuma riƙe da makami da ɗayan, kowane magini kuma ya ɗaura takobinsa a gefensa yayinda yake aiki. Amma mutumin da yake busa ƙaho ya kasance a gefena. Sai na ce wa manyan gari, da shugabanni, da sauran mutane, “Aikin yana da yawa, ya kuma bazu, mu kuma mun rabu da juna a kan katangar. Duk inda kuka ji busar ƙaho, ku taru wurinmu a can. Ubanmu zai yi yaƙi domin mu!”

Saboda haka muka ci gaba da aiki, rabin mutane suna riƙe da māsu, tun daga bazuwar alfijir har taurari sun fito. A wannan lokaci na kuma ce wa mutane, “Bari kowane mutum da mataimakinsa su kwana a cikin Urushalima da dare, don su zama masu tsaro da dare, ma'aikata kuma da rana.” Saboda haka ni, da 'yan'uwana, da mutanena, da masu tsaron da suke bina, ba mu taɓa tuɓe tufafinmu ba; kowa ya riƙe makaminsa a hannu, ko sa'ad da yake zuwa ɗebo ruwa.