Para Mungsuh Moyoki Pagawean

Sanbalat gegojegan yen rubah bae bisa ngrubuhake temboke, lan ece-ecene malih dadi rancangan nyerang. Wong-wong padha ndedonga marang Rama kita lan masang jaga: separo wong mbangun, separone ngadeg nyekel gegaman, saben wong nggawa pedhang, nyambut gawe wiwit byar esuk nganti lintang-lintang metu.

Pasal 4.

Bareng Sanbalat krungu yen aku kabeh padha mbangun maneh tembok kutha, dheweke banjur nepsu banget lan muntab ing atine, sarta moyoki wong Yahudi. Dheweke kandha ana ing ngarepe para sadulure lan wadyabala ing Samaria: “Apa kang lagi ditindakake dening wong Yahudi kang ringkih iki? Apa padha arep mbangun maneh tembok iku kanggo awake dhewe? Apa bakal padha nyaosake kurban? Apa bakal padha rampung sajroning sedina? Apa bisa nguripake maneh watu-watu saka tumpukan jugrugan, mangka wis padha gosong?”

Tobia wong Amon ngadeg ing sandhinge, banjur kandha: “Tembok watu kang lagi dibangun iku—sanajan ana asu ajag menek ing dhuwure, mesthi bakal ambruk!”

Dhuh Rama kawula, mugi kersa miyarsakaken kawula sadaya, awit kawula sami dipun remehaken. Panyacadipun mugi wangsulaken dhateng sirahipun piyambak, saha kaparingaken dados jarahan dhateng nagari pambuwangan. Kalepatanipun sampun ngantos Paduka kendelaken, saha dosanipun sampun ngantos kabusek saking ngarsa Paduka, awit sampun sami ngawon-awon wonten ing ngajengipun para tukang ingkang sami mbangun.

Dadine aku kabeh padha mbangun maneh tembok iku nganti kabeh gandheng dadi siji tekan separo dhuwure, awit wong-wong padha nyambut gawe kanthi gumolonging ati.

Nanging bareng Sanbalat, Tobia, wong Arab, wong Amon, lan wong Asdod padha krungu yen pambangune tembok Yerusalem saya maju lan bolongan-bolongane wiwit padha rapet, banjur padha nepsu banget. Kabeh banjur padha sekuthon arep teka nglurug perang marang Yerusalem lan gawe kisruh ing kutha mau.

Nanging aku kabeh padha ndedonga marang Rama kita sarta masang jaga awan lan bengi kanggo ngadhepi wong-wong mau.

Kang mangkono wong-wong Yehuda padha kandha: “Para tukang wis padha kentekan karosan, lan jugrugane akeh banget, satemah aku kabeh ora bisa mbangun maneh tembok iki.” Mungsuh-mungsuh aku kabeh padha kandha: “Sadurunge padha ngerti utawa weruh aku kabeh, aku wis padha ana ing tengahe; wong-wong mau bakal dakpateni lan pagaweane bakal dakpungkasi.”

Nuli wong Yahudi kang padha manggon cedhak karo wong-wong mau padha teka lan ngandhani aku kabeh nganti ambal kaping sepuluh: “Menyang ngendi bae kowe padha ngener, wong-wong mau bakal padha nglurug marang aku kabeh.”

Mulane aku masang wong-wong ana ing saburine perangan tembok kang paling endhek, ing panggonan-panggonan kang tanpa aling-aling, dakprenahake miturut kulawargane, kanthi gamane pedhang, tumbak, lan panah. Sawuse dakpriksa kahanane, aku banjur ngadeg lan kandha marang para panggedhe, para pangarsa, lan wong-wong liyane: “Aja padha wedi marang wong-wong mau. Elinga marang Rama kita Kang Mahakwasa, kang agung lan nggegirisi, sarta padha perang kanggo sadulurmu, anak-anakmu lanang lan wadon, bojomu, lan omah-omahmu.”

Bareng mungsuh-mungsuh aku kabeh padha krungu yen aku wis padha ngerti sekuthone lan yen Rama kita wis musprakake rancangan mau, aku kabeh banjur padha bali menyang tembok, saben wong marang pagaweane dhewe-dhewe. Wiwit dina iku, separone wongku padha nyambut gawe, dene separone maneh padha nyekeli tumbak, tameng, panah, lan nganggo klambi waja. Para panggedhe padha ngadeg ing saburine wong Yehuda kabeh, yaiku wong-wong kang padha mbangun tembok mau. Para kang padha ngusung bahan padha nyambut gawe nganggo tangan siji lan tangan sijine nyekeli gaman, lan saben tukang kang mbangun padha nyengkelit pedhang ing lambunge nalika nyambut gawe. Dene wong kang ngunekake slompret tansah ngadeg ing sandhingku. Aku banjur kandha marang para panggedhe, para pangarsa, lan wong-wong liyane: “Pagaweane iki jembar lan sumebar, mangka aku kabeh padha pisah siji lan sijine ana ing sauruting tembok. Menyang ngendi bae kowe padha krungu unine slompret, padha ngumpula marang aku kabeh ing kono. Rama kita kang bakal merangi mungsuh kanggo aku kabeh!”

Mangkono aku kabeh padha nerusake pagawean, kanthi separone wong padha nyekeli tumbak, wiwit bangun esuk nganti lintang-lintang padha katon. Ing wektu iku aku uga kandha marang wong-wong: “Saben wong lan rewange padha nginepa ing jero kutha Yerusalem ing wayah bengi, supaya bisa dadi wong jaga ing wayah bengi lan dadi tukang ing wayah awan.” Dadine aku, para sadulurku, wongku, lan para wong jaga kang padha ngetutake aku, ora ana kang nganti nyopot sandhangane; saben wong tansah nyekeli gamane, sanajan nalika lunga njupuk banyu.