Nesoesoin’ny Fahavalo ny Asa

Mihomehy i Sanbalata fa amboahaolo aza dia mahalavo ny manda, ary ny fanesoana dia lasa tetika hanafika. Mivavaka amin'i Raintsika izy ireo ary mametraka mpiambina: ny antsasaky ny lehilahy manao trano ary ny antsasany mitana fiadiana, samy mitondra sabatra, miasa hatrany amin'ny fiposahan'ny maraina ka hatramin'ny fisehoan'ny kintana.

Toko 4.

Nony nandre i Sanbalata fa manorina indray ny manda izahay, dia tezitra be izy ka nirehitra tamin’ny hatezerana, ary nanesoeso ny Jiosy. Hoy izy teo anatrehan’ny rahalahiny sy ny tafik’i Samaria: « Inona no ataon’ireo Jiosy osa ireo? Hanamboatra ny manda ho an’ny tenany va izy? Hanao fanatitra va izy? Hahavita ao anatin’ny andro iray va izy? Hahavelona indray ireo vato avy amin’ny antontan-drava va izy, izay May izany?»

Teo anilany i Tobia Amonita, ka hoy izy: « Ilay manda vato ataony — na dia amboa iray aza no miakatra eo, dia ho rava izany!»

Henoy izahay, Rainay ô, fa ritrareta. Atodiho eo an-dohany ny fanesoesoany, ary atolory ho babo any amin’ny tany fahababoana izy. Aza ariana ny helony, ary aza avela ho voafafa eo imasonao ny fahotany, fa nanieno teo anatrehan’ireo mpanorina izy.

Dia nanorina ny manda izahay mandra-pifamatotra ny manda rehetra hatramin’ny antsasaky ny haavony, satria nanao asa tamin’ny fo manontolo ny olona.

Kanefa nony nandre i Sanbalata sy Tobia sy ny Arabo sy ny Amonita ary ny Asdodita fa mandroso ny fanamboarana ny mandan’i Jerosalema ary manomboka mikatona ny banga, dia tezitra be izy. Niray tetika izy rehetra hankany hiady amin’i Jerosalema sy hampikorontana azy.

Kanefa nivavaka tamin’i Raintsika izahay ary nanisy mpiambina hiambina azy ireo andro aman’alina.

Ary tamin’izay hoy ny olona any Joda: « Mihena hery ny mpiasa, ary be dia be ny antontan-drava ka tsy afaka manorina ny manda isika.» Ary hoy ny fahavalonay: « Mbola tsy mahalala na mahita antsika izy, dia ho eo afovoany isika; hovonointsika izy ary hajanontsika ny asa.»

Dia tonga ny Jiosy mpiara-monina akaiky azy ireo ka nilaza taminay im-polo indray hoe: « Na aiza na aiza no hihodinanareo, dia hamely antsika izy.»

Dia nametraka olona aho tao ambadiky ny manda, any amin’ny toerana ambany indrindra, any amin’ny toerana tsy voaaro, ary nasiko araka ny fianakaviany izy miaraka amin’ny sabany sy ny lefona ary ny tsipika. Rehefa nandinika ny zava-drehetra aho, dia nitsangana ary niteny tamin’ny manan-kaja sy ny lehibe ary ny olona sisa hoe: « Aza matahotra azy ireo. Tsarovy ny Ray Tompo, lehibe sy mahatahotra, ary miadia ho an’ny rahalahinareo, ny zanakareo lahy sy vavy, ny vadinareo ary ny tranonareo.»

Nony nandre ny fahavalonay fa fantatray ny tetiny ary nofoanan’i Raintsika izany, dia niverina tany amin’ny manda izahay rehetra, samy nankany amin’ny asany avy. Hatramin’izay andro izay, ny antsasaky ny zatovoko no nanao ny asa, fa ny antsasany kosa nitana lefona sy ampinga ary tsipika sy akanjo fiarovan-tena. Ary ny lehiben’ny miaramila dia nijoro tao ambadiky ny olona rehetra any Joda, izay nanorina ny manda. Ireo nitondra entana dia nanao ny asa tamin’ny tanana iray ary nitana fiadiana tamin’ny iray hafa, ary ny mpanorina rehetra dia samy nanamina ny sabany teo an-tehezany raha nanao asa. Fa ny nitsoka ny trompetra kosa dia nijanona teo anilako. Dia hoy aho tamin’ny manan-kaja sy ny lehibe ary ny olona sisa: « Lehibe sy miely be ny asa, ary miely tsy mifanakaiky isika eo amin’ny manda. Na aiza na aiza henoinareo ny feon’ny trompetra, dia mivoaha any amintsika any. Raintsika no hiady ho antsika!»

Dia nanohy ny asa izahay, ary ny antsasany nitana lefona, hatramin’ny fiposahan’ny maraina ka hatramin’ny nisehoan’ny kintana. Tamin’izany andro izany koa dia nilaza tamin’ny olona aho hoe: « Samy mijanona ao Jerosalema isan’alina ny rehetra sy ny mpanampy azy, mba ho mpiambina isan’alina izy ary mpiasa isan’andro.» Ka na izaho, na ny rahalahiko, na ny zatovoko, na ny mpiambina izay nanaraka ahy, dia tsy nanaisotra ny akanjonay mihitsy; samy nitana ny fiadiany eo an-tànany, na dia rehefa nandeha naka rano aza.