نحمياه 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹جڏهن سنبلط ٻڌو تہ اسين ديوار ٻيهر اڏي رهيا آهيون، تڏهن هو سخت ڪاوڙجي، غصي ۾ ڀڙڪي پيو ۽ يهودين جي ٺٺولي ڪيائين. ²پنهنجن ڀائرن ۽ سامريہ جي لشڪر جي اڳيان چيائين تہ ”اهي ڪمزور يهودي ڇا ڪري رهيا آهن؟ ڇا اهي پنهنجي لاءِ ديوار ٻيهر اڏيندا؟ ڇا قرباني ڏيندا؟ ڇا هڪ ڏينهن ۾ ڪم پورو ڪري وٺندا؟ ڇا اهي ملبي جي ڍيرن مان انهن ساڙيل پٿرن کي وري جيئرو ڪري آڻيندا؟“

³عموني طوبياہ سندس ڀرسان بيٺل هو، تنهنڪري چيائين تہ ”هيءَ پٿر جي ديوار جيڪا اهي اڏي رهيا آهن—جيڪڏهن ڪا لومڙي بہ مٿس چڙهي وڃي تہ اها ڊهي پوندي!“

⁴اي اسان جا بابا، اسان جي ٻڌ، ڇاڪاڻ تہ اسين حقير سمجھيا وڃون ٿا. سندن طعنا سندن پنهنجن مٿن تي موٽائي ڇڏ، ۽ کين جلاوطنيءَ واري ملڪ ۾ ڦرلٽ طور حوالي ڪر. ⁵سندن ڏوهه کي نظرانداز نہ ڪر، ۽ سندن گناهه کي پنهنجي نظر آڏو مٽجڻ نہ ڏي، ڇالاءِ تہ هنن اڏيندڙن جي منهن تي توهين ڪئي آهي.

⁶پوءِ اسين ديوار اڏيندا رهياسين، تان جو اها سموري اڌ اوچائي تائين جڙي وئي، ڇاڪاڻ تہ ماڻهن پوري دل سان ڪم ڪيو.

⁷پر جڏهن سنبلط، طوبياہ، عربن، عمونين ۽ اشدودين ٻڌو تہ يروشلم جي ديوارن جي مرمت اڳتي وڌي رهي آهي ۽ ٽٽل جايون بند ٿيڻ لڳيون آهن، تڏهن هو ڪاوڙ سان ڀرجي ويا. ⁸سڀني گڏجي سازش ڪئي تہ اچي يروشلم سان وڙهن ۽ ان ۾ گڙٻڙ مچائين.

⁹پر اسان پنهنجي پيءُ کان دعا گھريسين ۽ ڏينهن رات سندن مقابلي لاءِ پهريدار بيهاريوسين.

¹⁰انهيءَ وچ ۾ يهوداہ جي ماڻهن چيو تہ ”ڪم ڪندڙن جي طاقت گھٽجي رهي آهي، ۽ ملبو ايترو گھڻو آهي جو اسان کان ديوار اڏي نہ ٿي سگھجي.“ ¹¹اسان جي دشمنن چيو تہ ”کين خبر پوڻ يا اسان کي ڏسڻ کان اڳ، اسين سندن وچ ۾ پهچي وينداسين، کين ماري ڇڏينداسين ۽ ڪم بند ڪرائي ڇڏينداسين.“

¹²پوءِ جيڪي يهودي سندن ڀرسان رهندا هئا، تن اچي اسان کي ڏهن ڀيرن ٻڌايو تہ ”جيڏانهن بہ اوهين رخ ڪندا، اتان اهي اسان تي حملو ڪندا.“

¹³تنهنڪري مون ديوار جي پويان، هيٺين ٿاڻن تي، کليل جڳهن ۾ ماڻهو بيهاريا، کين گھراڻن موجب تلوارن، ڀالن ۽ ڪمانن سميت بيهاريم. ¹⁴جڏهن مون سڀ ڪجهه جاچي ڏٺو، تڏهن اٿي بيٺس ۽ اميرن، سردارن ۽ باقي ماڻهن کي چيم تہ ”کانئن نہ ڊڄو. سڀ تي اختيار رکندڙ، عظيم ۽ هيبتناڪ پيءُ کي ياد ڪريو، ۽ پنهنجن ڀائرن، پٽن ۽ ڌيئرن، زالن ۽ گھرن لاءِ وڙهو.“

¹⁵جڏهن اسان جي دشمنن ٻڌو تہ اسان کي سندن سازش جي خبر پئجي وئي آهي ۽ اسان جي پيءُ اها ناڪام بڻائي ڇڏي آهي، تڏهن اسين سڀ ديوار ڏانهن موٽي آياسين، هر ڪو پنهنجي ڪم ڏانهن. ¹⁶انهيءَ ڏينهن کان وٺي منهنجا اڌ ماڻهو ڪم ڪندا هئا، ۽ ٻيا اڌ ڀالن، ڍالن، ڪمانن ۽ زرهن سان ليس هئا. سردار يهوداہ جي سڀني ماڻهن جي پويان بيٺل هوندا هئا، ¹⁷جيڪي ديوار اڏي رهيا هئا. سامان کڻندڙ هڪ هٿ سان ڪم ڪندا هئا ۽ ٻئي هٿ ۾ هٿيار جهليل رکندا هئا، ¹⁸ڪم ڪندي هر اڏيندڙ پنهنجي پاسي ۾ تلوار ٻڌيل رکندو هو. پر توتاري وڄائيندڙ منهنجي ڀرسان بيٺو هوندو هو. ¹⁹پوءِ مون اميرن، سردارن ۽ باقي ماڻهن کي چيو تہ ”ڪم وڏو ۽ پکڙيل آهي، ۽ اسين ديوار تي هڪ ٻئي کان پري پري آهيون. ²⁰جتي بہ اوهين توتاريءَ جو آواز ٻڌو، اتي اسان ڏانهن گڏ ٿي اچو. اسان جو پيءُ اسان لاءِ وڙهندو!“

²¹تنهنڪري اسين ڪم ڪندا رهياسين، اڌ ماڻهو ڀالا جهليل هئا، صبح جو سوجھرو ٿيڻ کان وٺي تارا نڪرڻ تائين. ²²انهيءَ وقت مون ماڻهن کي بہ چيو تہ ”هر ڪو پنهنجي مددگار سان گڏ رات جو يروشلم اندر رهي، تہ جيئن اهي رات جو پهريدار ۽ ڏينهن جو مزدور ٿي سگھن.“ ²³تنهنڪري نہ آءٌ، نہ منهنجا ڀائر، نہ منهنجا ماڻهو، ۽ نہ منهنجي پٺيان ايندڙ پهريدار ڪڏهن بہ ڪپڙا لاهيندا هئاسين؛ هر هڪ پنهنجو هٿيار هٿ جي ويجھو رکندو هو، پاڻي لاءِ وڃڻ مهل بہ.