Nehemia 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Waktu Sanbalat ngadangu yen urang keur ngadegkeun deui tembok benteng, manehna ngamuk jeung kacida pohara ambekna, tuluy nyeungseurikeun urang Yahudi. ²Pokna hareupeun dulur-dulurna jeung wadyabalad Samaria, “Keur naraon eta urang Yahudi anu lalesu teh? Rek ngadegkeun deui tembok benteng keur sorangan? Rek ngabahaktikeun kurban? Rek anggeus dina sapoe? Naha maranehna bisa nyirkeun deui batu tina tumpukan ruruntuk anu geus arangus?”

³Tobia urang Amon anu ngadeukeutan manehna, tuluy ngomong, “Tembok batu anu keur diadegkeun ku maranehna teh—najan ditincak ku careuh ge, geus pasti rubuh!”

⁴Nun Ama, mugi ngadangu abdi sadaya, reh abdi sadaya dihina-hina. Waleskeun deui pamoyokna kana sirahna sorangan, sareng serenkeun maranehna sina jaradi rampasan ka tanah pangbuangan. ⁵Ulah ngiwalkeun kasalahanana, sareng ulah dugi dosana dipupus tina paningal Ama, reh maranehna parantos ngagalindengkeun hinaan ka payuneun para tukang ngadeg.

⁶Nya kitu urang ngadegkeun deui tembok benteng nepi ka sakabehna nyambung jadi satengah jangkungna, sabab jalma rea digawe reujeung sapinuh hatena.

⁷Tapi waktu Sanbalat, Tobia, urang Arab, urang Amon, jeung urang Asdod ngadarenge yen pamugaran tembok benteng Yerusalem beuki maju sarta liang-liangna mimiti nutup, maranehna kacida arambekna. ⁸Maranehna kabeh sakait rek datang merangan Yerusalem sarta rek nyieun pageto di dinya.

⁹Tapi urang neneda ka Rama urang sarta masang panjaga ngayonan maranehna beurang peuting.

¹⁰Sabot kitu urang Yuda ngaromong, “Tukang-tukang gawe geus leungit tanagana, sarta ruruntuk teh kacida lobana nepi ka urang teu bisa ngadegkeun deui tembok benteng.” ¹¹Jeung musuh-musuh urang ngaromong, “Memeh maranehna nyaho atawa nenjo urang, urang geus aya di tengah-tengah maranehna; urang rek maehan maranehna sarta nyetop pagaweanana.”

¹²Tuluy urang Yahudi anu maratuh deukeut maranehna daratang sarta ngabejaan urang nepi ka sapuluh kali, “Ka mana bae maraneh nyingkah, maranehna bakal datang ngaruyek urang.”

¹³Nya kitu urang nempatkeun jalma di tukangeun bagian tembok anu panghandapna, di tempat-tempat anu kabuka, dijejerkeun dumasar kulawargana jeung pakarangna, tumbakna, jeung gondewana. ¹⁴Sanggeus niliki kaayaan, kami nangtung sarta ngomong ka para gegeden, para pajabat, jeung jalma rea sejenna, “Ulah sarieun ku maranehna. Sing inget ka Rama urang nu Maha Kawasa, nu agung tur pikagimireun, sarta perangan pikeun dulur-dulur maraneh, anak lalaki jeung anak awewe maraneh, pamajikan jeung imah maraneh.”

¹⁵Waktu musuh-musuh urang ngadenge yen urang geus nyaho kana sakaitna sarta yen Rama urang geus ngabatalkeun maksudna, urang kabeh balik deui ka tembok benteng, masing-masing kana pagaweanana sewang-sewangan. ¹⁶Ti poe eta, satengah ti anak buah kami ngalakonan pagawean sedengkeun satengahna deui dipaparin pakarang tumbak, kepeng, gondewa, jeung kere. Para perwira narangtung di tukangeun sakumna urang Yuda, ¹⁷anu keur ngadegkeun tembok benteng. Anu maranggul barang-barang ngalakonan pagaweanana ku sabeulah leungeun bari sabeulah deui nyekel pakarang, ¹⁸sarta unggal tukang ngadeg maké pedang anu disoledkeun kana angkengna sabot digawe. Tapi jalma anu niup sangkakala tetep aya gigireun kami. ¹⁹Tuluy kami ngomong ka para gegeden, para pajabat, jeung jalma rea sejenna, “Ieu pagawean kacida gedena jeung paburencayna, sarta urang papisah ti nu sejen sapanjang tembok benteng. ²⁰Ka mana bae maraneh ngadenge sora sangkakala, kumpul ka urang di dinya. Rama urang bakal merangan pikeun urang!”

²¹Nya kitu urang terus digawe, satengah ti jalma-jalma nyarekel tumbak, ti barang bray beurang nepi ka bentang-bentang arunggah. ²²Harita kami oge ngomong ka jalma rea, “Masing-masing jeung pangbantuna sing tetep di jero Yerusalem ti peuting, sangkan bisa jadi panjaga ti peuting jeung tukang gawe ti beurang.” ²³“Nya kitu, boh kami, boh dulur-dulur kami, boh anak buah kami, boh panjaga anu ngabaturan kami, teu kungsi aral-alan papakean; masing-masing nyekel pakarangna, najan keur nyokot cai.”