နေဟမိ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹ဆာနဗလတ်သည် ငါတို့မြို့ရိုးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နေကြောင်း ကြားသိသောအခါ၊ ပြင်းစွာအမျက်ထွက်၍ ဒေါသအရှိန်ဖြင့် ဆူပွက်လျက်၊ ယုဒလူမျိုးတို့ကို ကဲ့ရဲ့ပြက်ရယ်ပြုလေ၏။ ²သူသည် မိမိညီအစ်ကိုများနှင့် ရှမာရိတပ်သားတို့ရှေ့တွင်၊ “ဤအားအင်ချည့်နဲ့သော ယုဒလူတို့သည် အဘယ်သို့ ပြုနေကြသနည်း။ သူတို့သည် မိမိတို့အတွက် မြို့ရိုးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ကြမည်လော။ ယဇ်ပူဇော်ကြမည်လော။ တစ်နေ့ချင်းတွင် ပြီးစီးအောင် လုပ်ကြမည်လော။ မီးလောင်ကျွမ်းပြီးသော ကျောက်ပုံများထဲမှ ကျောက်တို့ကို ပြန်လည် အသက်ဝင်စေနိုင်ကြမည်လော” ဟုဆို၏။

³သူ၏အနားတွင် အမ္မုန်အမျိုးသား တောဘိ ရှိ၍၊ “သူတို့ တည်ဆောက်နေသော ထိုကျောက်မြို့ရိုးကား၊ မြေခွေးတစ်ကောင် တက်နင်းလျှင်ပင် ပြိုကျလိမ့်မည်” ဟုဆို၏။

⁴အို အဖခမည်းတော်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ခံရသောကြောင့် အကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကို နားညောင်းတော်မူပါ။ သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့မှုကို သူတို့၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ပြန်ကျရောက်စေတော်မူ၍၊ သိမ်းသွားခြင်းခံရသောပြည်၌ လက်ရပစ္စည်းကဲ့သို့ အပ်နှံတော်မူပါ။ ⁵သူတို့၏ အပြစ်ကို လျစ်လျူရှုတော်မမူပါနှင့်။ သူတို့၏ ဒုစရိုက်ကိုလည်း ရှေ့တော်မှ ပယ်ဖျောက်တော်မမူပါနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် တည်ဆောက်သူတို့၏ မျက်မှောက်တွင် မထီမဲ့မြင်စကားများ ပြောဆိုကြပြီ။

⁶ထို့ကြောင့် ငါတို့သည် မြို့ရိုးတစ်လျှောက်လုံး အမြင့်တစ်ဝက်အထိ ဆက်စပ်မိသည်တိုင်အောင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လူတို့သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ဖြင့် လုပ်ဆောင်ကြသောကြောင့်တည်း။

⁷သို့ရာတွင် ယေရုရှလင်မြို့ရိုးများ၏ ပြုပြင်မှုသည် တိုးတက်လျက်ရှိ၍ ပေါက်ပြဲနေသောနေရာများ ပိတ်ဆို့စ ပြုနေကြောင်း ဆာနဗလတ်၊ တောဘိ၊ အာရပ်လူမျိုး၊ အမ္မုန်အမျိုးနှင့် အာဇုတ်မြို့သားတို့ ကြားသိသောအခါ၊ ပြင်းစွာ အမျက်ထွက်ကြ၏။ ⁸သူတို့အားလုံးသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်၍ ရှုပ်ထွေးစေခြင်းငှာ အတူတကွ လျှို့ဝှက်ကြံစည်ကြ၏။

⁹သို့ရာတွင် ငါတို့သည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံ ဆုတောင်း၍၊ သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် နေ့ညမပြတ် အစောင့်ချထားကြ၏။

¹⁰ထိုအတောအတွင်း ယုဒပြည်သားတို့က၊ “လုပ်သားတို့သည် အားအင်ကုန်ခန်းလျက်ရှိ၍၊ အမှိုက်ပုံ အလွန်များပြားသောကြောင့် မြို့ရိုးကို ငါတို့ ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ကြမည်မဟုတ်” ဟုဆိုကြ၏။ ¹¹ငါတို့၏ ရန်သူများကလည်း၊ “သူတို့ မသိမီ၊ ငါတို့ကို မမြင်မီ၊ ငါတို့သည် သူတို့အလယ်သို့ ရောက်ရှိ၍၊ သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ကာ လုပ်ငန်းကို ရပ်စဲစေမည်” ဟုဆိုကြ၏။

¹²ထိုအခါ သူတို့အနီးတွင် နေထိုင်သော ယုဒလူတို့သည် လာ၍၊ “သင်တို့ မည်သည့်အရပ်သို့ လှည့်သွားစေကာမူ၊ သူတို့သည် ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် လာကြလိမ့်မည်” ဟု ငါတို့အား အကြိမ်တစ်ဆယ် ပြောကြ၏။

¹³ထို့ကြောင့် ငါသည် မြို့ရိုး၏ အနိမ့်ဆုံးသောအပိုင်းများနောက်၊ လွတ်လပ်ဟင်းလင်းသောနေရာများတွင်၊ လူတို့ကို သူတို့၏ ဓား၊ လှံနှင့် လေးများနှင့်တကွ အိမ်ထောင်စုအလိုက် နေရာချထား၏။ ¹⁴ငါသည် အခြေအနေများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ထ၍ မှူးမတ်များ၊ အရာရှိများနှင့် ကျန်လူအပေါင်းတို့အား၊ “သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်။ ကြီးမြတ်၍ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းတော်မူသော အရှင်ခမည်းတော်ကို အောက်မေ့ကြလော့။ သင်တို့၏ ညီအစ်ကိုများ၊ သားသမီးများ၊ ဇနီးများနှင့် အိမ်များအတွက် တိုက်ခိုက်ကြလော့” ဟုဆို၏။

¹⁵ငါတို့သည် သူတို့၏ ကြံစည်မှုကို သိရှိကြောင်းနှင့် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ထိုအကြံကို ပျက်ပြားစေတော်မူကြောင်း ရန်သူတို့ ကြားသိသောအခါ၊ ငါတို့အားလုံးသည် မိမိတို့အလုပ်သို့ အသီးသီး မြို့ရိုးသို့ ပြန်လာကြ၏။ ¹⁶ထိုနေ့မှစ၍ ငါ၏လူတို့ တစ်ဝက်သည် လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ကြ၍၊ ကျန်တစ်ဝက်သည် လှံ၊ ဒိုင်း၊ လေးနှင့် သံချပ်များကို ကိုင်ဆောင်ကြ၏။ တပ်မှူးတို့သည် ယုဒပြည်သားအပေါင်းတို့၏ နောက်တွင် နေရာယူကြ၏။ ¹⁷ထိုသူတို့သည် မြို့ရိုးကို တည်ဆောက်ကြ၏။ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်သူတို့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အလုပ်လုပ်၍၊ အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် လက်နက်ကို ကိုင်ကြ၏။ ¹⁸တည်ဆောက်သူတိုင်းသည် အလုပ်လုပ်စဉ် မိမိခါးတွင် ဓားကို ပတ်ချည်ထားကြ၏။ သို့ရာတွင် တံပိုးမှုတ်သောသူမူကား ငါ၏အနားတွင် နေ၏။ ¹⁹ထိုအခါ ငါသည် မှူးမတ်များ၊ အရာရှိများနှင့် ကျန်လူအပေါင်းတို့အား၊ “ဤလုပ်ငန်းသည် ကြီးမား၍ ကျယ်ပြန့်လှသဖြင့်၊ ငါတို့သည် မြို့ရိုးတစ်လျှောက်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကွဲကွာလျက်ရှိကြ၏။ ²⁰သင်တို့သည် တံပိုးသံကို အဘယ်အရပ်၌ ကြားသည်မဆို၊ ထိုအရပ်သို့ ငါတို့ထံ စုရုံးကြလော့။ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ငါတို့အတွက် တိုက်ခိုက်တော်မူလိမ့်မည်” ဟုဆို၏။

²¹ထို့ကြောင့် ငါတို့သည် မိုးသောက်ချိန်မှစ၍ ကြယ်များ ပေါ်ထွန်းသည်တိုင်အောင်၊ လူတစ်ဝက်က လှံများ ကိုင်ဆောင်လျက် လုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြ၏။ ²²ထိုအချိန်၌ ငါသည် လူတို့အား၊ “ညအခါ အစောင့်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ နေ့အခါ လုပ်သားအဖြစ်လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ကြစေရန်၊ လူတိုင်းနှင့် သူ၏အကူအညီသည် ညအခါ ယေရုရှလင်မြို့တွင်း၌ နေကြပါစေ” ဟုလည်း ပြော၏။ ²³ထို့ကြောင့် ငါဖြစ်စေ၊ ငါ၏ညီအစ်ကိုများဖြစ်စေ၊ ငါ၏လူများဖြစ်စေ၊ ငါ့နောက်သို့ လိုက်သော အစောင့်များဖြစ်စေ၊ မိမိတို့အဝတ်ကို အဘယ်အခါမျှ မချွတ်ကြ။ ရေခပ်သွားသောအခါ၌ပင် လူတိုင်းသည် မိမိ၏လက်နက်ကို အသင့်ကိုင်ဆောင်ထား၏။