دُښمنان په کار ملنډې وهى

سنبلط ټوکې کوي چې یوه ګیدړه به هم دېوال ونړوي، او ملنډې د برید په دسیسه بدلېږي. هغوی زموږ پلار ته دعا کوي او پهره درېږوي: نیمايي سړي جوړونه کوي او نیمايي وسله‌وال ولاړ وي، هر یو توره لري، او د سهار له لومړۍ رڼا تر هغه وخته کار کوي چې ستوري راوځي.

څپرکی 4.

کله چې سنبلط واورېدل چې مونږ ديوال بيا جوړوو، نو هغه ډېر غصه شو او په قهر کښې وسوزېدو، او په يهوديانو يې ملنډې ووهلې. هغۀ د خپلو وروڼو او د سامريې د لښکر په مخکښې ووئيل چې، ”دا کمزورى يهوديان څۀ کوى؟ آيا دوئ به د ځان دپاره ديوال بيا جوړ کړى؟ آيا دوئ به قربانۍ وړاندې کړى؟ آيا دوئ به په يوه ورځ کښې کار پوره کړى؟ آيا دوئ د ملبې د ډېرو نه سوزېدلى کاڼى بيا ژوندى کولے شى؟“

طوبيا عمونى د هغۀ سره ولاړ وو، او هغۀ ووئيل چې، ”دا د کاڼو ديوال چې دوئ يې جوړوى، کۀ يو ګيدړ هم په دې باندې وخيژى، نو دا به ونړوى!“

اے زمونږ پلاره، واوره مو، ځکه چې مونږ سپک کړې شوى يُو. د دوئ ملنډې د دوئ په خپلو سرونو باندې واپس واړوه، او دوئ د جلاوطنۍ يوې مُلک ته د لوټ مال په توګه حواله کړه. د دوئ ګناه مۀ پټوه، او ستا د نظر نه دې د دوئ ګناه مۀ محوه کيږى، ځکه چې دوئ د جوړوونکو په مخ کښې سپکاوے کړے دے.

نو مونږ ديوال بيا جوړ کړو، ترڅو چې ټول سره ونښتو او د خپلې اندازې نيمائى ته ورسېدو، ځکه چې خلقو په خپل ټول زړۀ سره کار وکړو.

خو کله چې سنبلط، طوبيا، عربو، عمونيانو او اشدوديانو واورېدل چې د يروشلم د ديوالونو مرمت پرمخ ځى او سوړې بندېدل شروع شوى دى، نو دوئ په قهر ډک شول. دوئ ټولو يو ځائ منصوبه جوړه کړه چې راشى او د يروشلم خلاف جنګ وکړى او هغه ګډوډ کړى.

خو مونږ زمونږ پلار ته دُعا وکړه او د دوئ د مقابلې دپاره مو شپه او ورځ پهره داران مقرر کړل.

په دې دوران کښې د يهوداه خلقو ووئيل چې، ”د کار کوونکو طاقت ختمېږى، او دومره ملبه ده چې مونږ ديوال بيا نۀ شو جوړولے.“ او زمونږ دُښمنانو ووئيل چې، ”مخکښې له دې چې دوئ پوه شى يا مونږ وويني، مونږ به د دوئ په مينځ کښې يُو؛ مونږ به دوئ ووژنو او کار به ختم کړو.“

بيا هغه يهوديان چې د دوئ نزدې اوسېدل، راغلل او مونږ ته يې لس ځله ووئيل چې، ”چرته چې تاسو واوړئ، هلته به دوئ زمونږ خلاف راشى.“

نو ما د ديوال د ټولو نه ټيټو برخو شا ته، په خالي ځايونو کښې خلق ودرول، او د دوئ د کورنيو په حساب مې د تورو، نيزو او لينده سره ودرول. ما چې هر څۀ وکتل، نو زۀ ودرېدم او نجيبانو، عُهدې دارانو او پاتې خلقو ته مې ووئيل چې، ”د دوئ نه مۀ يرېږئ. مالِک پلار راياد کړئ چې لوئ او د ويرې وړ دے، او د خپلو وروڼو، د خپلو زامنو او لوڼو، د خپلو ښځو او د خپلو کورونو دپاره جنګ وکړئ.“

کله چې زمونږ دُښمنانو واورېدل چې مونږ د دوئ د منصوبې نه خبر شوى يُو او زمونږ پلار هغه ناکامه کړې ده، نو مونږ ټول ديوال ته واپس راغلو، هر يو خپل کار ته. د هغې ورځې نه وروسته، زما نيمو سړيو کار کولو، او نور نيم په نيزو، ډالونو، لينده او زغرو سمبال وُو. عُهدې داران د يهوداه د ټولو خلقو شا ته ودرېدل، چې ديوال يې جوړولو. هغه کسان چې سامان يې وړلو، په يوه لاس يې خپل کار کولو او په بل لاس کښې يې هتيار نيولے وو، او د جوړوونکو هر يو د کار په وخت کښې خپله توره په څنګ پورې تړلې اغوستې وه. خو هغه سړے چې نرسنګا يې غږولو، زما سره ولاړ وو. بيا ما نجيبانو، عُهدې دارانو او پاتې خلقو ته ووئيل چې، ”کار ډېر لوئ او خپور دے، او مونږ د ديوال په اوږدو کښې يو د بل نه بېل يُو. چرته چې د نرسنګا آواز واورئ، هلته زمونږ خوا ته راټول شئ. زمونږ پلار به زمونږ دپاره جنګ وکړى!“

نو مونږ کار ته دوام ورکړو، نيمو سړيو نيزې نيولې وې، د سحر د رڼا کېدو نه ترهغې چې ستورى راووتل. په هغه وخت کښې ما خلقو ته دا هم ووئيل چې، ”هر څوک دې د خپل مددګار سره د شپې د يروشلم دننه پاتې شى، دې دپاره چې دوئ د شپې پهره دارى وکړى او د ورځې مزدورى.“ نو نۀ ما، نۀ زما وروڼو، نۀ زما سړيو او نۀ هغه پهره دارانو چې زما پسې راتلل، هيچا کله هم خپلې جامې ونۀ اېستلې؛ هر يو به خپل هتيار په لاس کښې ساتلو، حتىٰ د اوبو دپاره په تلو کښې هم.