چاپ شوی
کتاب

نحمياه د خپلو مظلومو وروڼو حمايت کوى

دا ځل ګواښ دننه دی: قحطۍ او مالیو کورنۍ دې ته اړ کړې چې خپلې ځمکې ګرو کړي او خپل ماشومان وپلوري، په داسې حال کې چې یهودي اشراف له خپلو وروڼو سود اخلي. د نحمیاه غوسه، او زموږ د پلار ویره، جبران ته اړ باسي، او هغه دولس کاله د والي د خوراک ونډه نه اخلي.

څپرکی 5.

بيا د خلقو او د هغوئ د ښځو له خوا د خپلو يهودى وروڼو په خلاف لوئ فرياد اوچت شو. ځنو ووئيل چې، ”مونږ، زمونږ زامن او لوڼه ډېر يُو؛ راځئ چې غله واخلو چې وخورو او ژوندى پاتې شُو.“ نورو ووئيل چې، ”مونږ خپل پټى، د انګورو باغونه او کورونه ګرو ږدو چې د قحط په وخت کښې غله ترلاسه کړو.“ نورو ووئيل چې، ”مونږ د خپلو پټو او د انګورو د باغونو د بادشاه د محصول دپاره پېسې په پور اخستى دى. مونږ د خپلو وروڼو د غوښې يُو، زمونږ بچى د هغوئ د بچو په شان دى — خو بيا هم مونږ خپل زامن او لوڼه په غلامۍ کښې اچوو. ځنې لوڼه خو لا دمخه غلامې شوې دى، او مونږ بې وسه يُو: زمونږ پټى او د انګورو باغونه د نورو دى.“

کله چې ما د هغوئ فرياد او دا خبرې واورېدلې، نو زۀ ډېر غصه شوم. ما پرې غور وکړو، بيا مې معززينو او عملدارانو ته مخامخ ووئيل چې، ”تاسو هر يو په خپلو وروڼو باندې د پور سود اخلئ!“ نو ما د هغوئ په خلاف لوئ مجلس راوبللو. ما هغوئ ته ووئيل چې، ”مونږ هغه څۀ وکړل چې کولے مو شول، چې خپل يهودى ورونه چې نورو قومونو ته خرڅ شوى وُو بيا يې راخلاص کړو. اوس تاسو خپل ورونه خرڅوئ، چې بيا مونږ ته راوپلورلے شى!“ هغوئ چپ شول او د وئيلو دپاره يې هيڅ نۀ درلودل. نو ما ووئيل چې، ”څۀ چې تاسو کوئ، هغه ښۀ نۀ دى. ايا په تاسو نۀ ښائى چې د زمونږ د پلار په وېره کښې وګرځئ، ترڅو زمونږ د دښمنو قومونو له ملنډو نه بچ پاتې شُو؟ زۀ، زما ورونه او زما نوکران هم هغوئ ته پېسې او غله په پور ورکوو. راځئ چې دا سود پرېږدو. د هغوئ پټى، د انګورو باغونه، د زيتونو باغونه او کورونه نن ورته بيرته ورکړئ، او هغه سود هم چې تاسو پرې د پېسو، غلې، نوى شرابو او تيلو اخستے دے.“

هغوئ جواب ورکړو چې، ”مونږ به دا بيرته ورکړو او د هغوئ نه به نور هيڅ غوختنه ونۀ کړو. مونږ به هغه شان وکړو لکه چې تۀ وايې.“ نو ما اِمامان راوبلل او معززينو ته مې قسم ورکړو چې دا وعده به پوره کوى.

ما د خپلې جامې لمن هم وڅنډله او ووئيل چې، ”زمونږ پلار دې هر هغه سړے چې دا وعده پوره نۀ کړى، د هغۀ له کوره او مال نه داسې وڅنډى — وڅنډلے شى او تش پرېښودے شى.“ ټول مجلس ووئيل چې، ”آمين،“ او د زمونږ د پلار ثناء يې وکړه. او خلقو هغه شان وکړل لکه چې وعده شوې وه.

د هغې ورځې نه چې زۀ د يهوداه حاکم مقرر شوم — د بادشاه اردشير د شلم کال نه د هغۀ تر دوه دېرشم کاله پورې، دولس کاله — نۀ ما او نۀ زما ورونو د حاکم د خوراک حصه وخوړله. خو هغه پخوانى حاکمان چې زما نه مخکښې وُو، په خلقو يې بوجونه اچول، د هغوئ نه يې خوراک او شراب اخستل، سربېره پر دې نژدې يو پونډ چاندى هم. حتىٰ د هغوئ نوکرانو هم په خلقو باندې حکومت کولو. خو ما داسې ونۀ کړل، ځکه چې زۀ د زمونږ د پلار نه وېرېدم. ما د دې ديوال په کار هم ټينګار وکړو؛ مونږ هيڅ زمکه ونۀ اخستله. زما ټول نوکران د کار دپاره هلته راټول شول. ۱۵۰ يهوديان او عملداران هم زما په دسترخوان خوراک کولو، سربېره پر هغو چې د ګېرچاپېره قومونو نه راتلل. د هرې ورځې خوراک دا وو: يو غوايه، شپږ ښۀ ګډې او مرغان — دا ټول زما په خرچ تيار کېدل؛ هرو لسو ورځو کښې، هر قسمه شراب په کثرت سره. سره د دې، ما د حاکم د خوراک حصه ونۀ غوختله، ځکه چې د کار بوج په دې خلقو باندې درانده وو. اے زما پلاره، هغه ټول څۀ چې ما د دې خلقو دپاره کړى دى، د ښۀ دپاره مې په ياد ولره.