હવે છપાયેલી
પુસ્તક

નહેમ્યા પોતાના પીડિત ભાઈઓનો બચાવ કરે છે

આ વખતે જોખમ અંદરથી છે: દુકાળ અને કરવેરાએ કુટુંબોને ખેતરો ગીરો મૂકવા અને બાળકોને વેચવા મજબૂર કર્યા છે, જ્યારે યહૂદી ઉમરાવો પોતાના જ ભાઈઓ પાસેથી વ્યાજ વસૂલે છે. નહેમ્યાનો ક્રોધ અને આપણા પિતાનો ભય ભરપાઈ કરાવે છે, અને તે બાર વર્ષ સુધી રાજ્યપાલનું અન્નભથ્થું લેવાની ના પાડે છે.

અધ્યાય 5.

લોકો તથા તેમની પત્નીઓ તરફથી પોતાના યહૂદી ભાઈઓ વિરુદ્ધ મોટો પોકાર ઊઠ્યો. કેટલાકે કહ્યું, “અમે, અમારા દીકરા-દીકરીઓ ઘણાં છીએ; ખાઈને જીવવા માટે અમને અનાજ મળવું જોઈએ.” બીજાઓએ કહ્યું, “દુકાળમાં અનાજ મેળવવા માટે અમે અમારાં ખેતરો, દ્રાક્ષવાડીઓ તથા ઘરો ગીરે મૂકીએ છીએ.” બીજાઓએ કહ્યું, “અમારાં ખેતરો તથા દ્રાક્ષવાડીઓ પરના રાજાના કરને માટે અમે પૈસા ઉછીના લીધા છે. અમે અમારા ભાઈઓના જ માંસ છીએ, અમારાં બાળકો તેમનાં બાળકો જેવાં જ છે—તોપણ અમે અમારા દીકરા-દીકરીઓને ગુલામીમાં ધકેલી રહ્યા છીએ. કેટલીક દીકરીઓ તો પહેલેથી ગુલામ બની ગઈ છે, અને અમે લાચાર છીએ: અમારાં ખેતરો તથા દ્રાક્ષવાડીઓ બીજાઓનાં થઈ ગયાં છે.”

તેમનો પોકાર તથા આ વાતો સાંભળીને હું ઘણો ગુસ્સે થયો. મેં મનમાં વિચાર કરીને અમીરો તથા અધિકારીઓનો સામનો કરતાં કહ્યું, “તમારામાંનો દરેક પોતાના ભાઈઓને આપેલાં ઉધાર પર વ્યાજ લે છે!” તેથી મેં તેમની વિરુદ્ધ મોટી સભા બોલાવી. મેં તેમને કહ્યું, “બીજી પ્રજાઓને વેચાયેલા આપણા યહૂદી ભાઈઓને પાછા ખરીદવા માટે અમે બનતું બધું કર્યું છે. હવે તમે તમારા પોતાના ભાઈઓને વેચો છો, જેથી તેઓ પાછા અમને જ વેચાય!” તેઓ ચૂપ થઈ ગયા, તેમની પાસે કહેવા કંઈ ન રહ્યું. તેથી મેં કહ્યું, “તમે જે કરો છો તે સારું નથી. આપણા દુશ્મન પ્રજાઓના મહેણાં ટાળવા માટે શું તમારે આપણા પિતાના ભયમાં ચાલવું ન જોઈએ? મારા ભાઈઓ, મારા સેવકો તથા હું પણ તેમને પૈસા તથા અનાજ ઉધાર આપીએ છીએ. ચાલો, આપણે આ વ્યાજ બંધ કરીએ. આજે જ તેમનાં ખેતરો, દ્રાક્ષવાડીઓ, જૈતૂનવાડીઓ તથા ઘરો પાછાં આપો, અને પૈસા, અનાજ, નવો દ્રાક્ષારસ તથા તેલ પર તમે તેમની પાસેથી લીધેલું વ્યાજ પણ પાછું આપો.”

તેમણે જવાબ આપ્યો, “અમે તે પાછું આપીશું અને તેમની પાસેથી બીજું કંઈ માગીશું નહિ. તમે કહો છો તેમ અમે કરીશું.” તેથી મેં યાજકોને બોલાવીને અમીરો પાસે આ વચન પાળવાના સોગંદ ખવડાવ્યા.

મેં મારા ઝભ્ભાનો ખોળો પણ ખંખેરીને કહ્યું, “જે કોઈ માણસ આ વચન નહિ પાળે તેને આપણા પિતા તેના ઘર તથા મિલકતમાંથી આ રીતે ખંખેરી નાખો—ખંખેરાયેલો તથા ખાલી રહે.” આખી સભાએ “આમીન” કહીને આપણા પિતાની સ્તુતિ કરી. અને લોકોએ વચન પ્રમાણે કર્યું.

જે દિવસથી મને યહૂદિયાનો રાજ્યપાલ નીમવામાં આવ્યો—રાજા આર્તાહશાસ્તાના વીસમા વર્ષથી તેના બત્રીસમા વર્ષ સુધી, બાર વર્ષ—ત્યારથી મેં કે મારા ભાઈઓએ રાજ્યપાલના ખોરાકનો હિસ્સો ખાધો નહિ. પણ મારા પહેલાંના અગાઉના રાજ્યપાલોએ લોકો પર બોજ નાખ્યો, તેમની પાસેથી ખોરાક તથા દ્રાક્ષારસ ઉપરાંત આશરે એક રતલ ચાંદી લીધી. તેમના સેવકો પણ લોકો પર શાસન ચલાવતા. પણ મેં એમ કર્યું નહિ, કારણ કે હું આપણા પિતાથી ડરતો હતો. હું આ દીવાલના કામમાં પણ લાગ્યો રહ્યો; અમે કોઈ જમીન ખરીદી નહિ. મારા બધા સેવકો કામ માટે ત્યાં ભેગા થતા. આસપાસની પ્રજાઓમાંથી આવનારા ઉપરાંત ૧૫૦ યહૂદીઓ તથા અધિકારીઓ પણ મારા મેજ પર જમતા. દરેક દિવસની સામગ્રી: એક બળદ, છ ઉત્તમ ઘેટાં તથા પક્ષીઓ—બધું મારા ખર્ચે તૈયાર થતું; દર દસ દિવસે, દરેક જાતનો દ્રાક્ષારસ પુષ્કળ પ્રમાણમાં. તોપણ, મેં રાજ્યપાલના ખોરાકનો હિસ્સો માગ્યો નહિ, કારણ કે આ લોકો પર મજૂરીનો બોજ ભારે હતો. હે મારા પિતા, આ લોકો માટે મેં જે બધું કર્યું છે તેને માટે મને ભલાઈ અર્થે યાદ કરજો.