Nehemia Mbelani Para Sadulure kang Katindhes

Ancaman kaping iki saka njero: pailan lan pajeg meksa brayat-brayat nggadhekake pategalane lan ngedol anak-anake, dene para pinunjul Yahudi ngedhuk anakan saka sadulure dhewe. Dukane Nehemia, lan rasa wedi marang Rama kita, meksa supaya kabeh dibalekake, lan dheweke nampik jatah pangan bupati suwene rolas taun.

Pasal 5.

Nalika iku ana panjerit kang banter saka rakyat lan para bojone marang sadulure padha wong Yahudi. Ana sawetara kang padha kandha: “Aku, anak-anakku lanang lan wadon, akeh cacahe; mulane aku padha butuh gandum supaya bisa mangan lan urip.” Ana liyane kang padha kandha: “Aku padha ngagunake palemahanku, kebon anggurku, lan omahku supaya oleh gandum ing mangsa pailan iki.” Ana maneh kang padha kandha: “Aku padha nyilih dhuwit kanggo mbayar pajeg sang prabu tumrap palemahanku lan kebon anggurku. Aku iki sagetih-daging karo sadulurku dhewe, anak-anakku iya kaya anak-anake; ewadene aku padha kepeksa nggadhekake anak-anakku lanang lan wadon dadi batur-tukon. Malah ana anak-anakku wadon kang wis dadi batur-tukon, lan aku ora bisa apa-apa, awit palemahanku lan kebon anggurku wis dadi duweke wong liya.”

Bareng aku krungu panjerite lan tembung-tembung iku, aku banjur nepsu banget. Aku mikir-mikir, tumuli nglawan para panggedhe lan para panjabat, kandhaku: “Saben wong panunggalanmu njaluk bunga tumrap utang marang sadulure dhewe!” Mulane aku nganakake pakumpulan gedhe kanggo nglawan wong-wong mau. Aku kandha marang wong-wong mau: “Sakuwate, aku wis padha nebus para sadulur Yahudi kita kang didol marang bangsa liya. Nanging saiki kowe padha ngedol sadulurmu dhewe, mung banjur didol bali marang aku kabeh!” Wong-wong mau padha meneng, ora bisa muni apa-apa. Aku banjur kandha: “Apa kang koktindakake iku ora becik. Apa kowe ora kudu lumaku kanthi wedi-asih marang Rama kita, supaya ora diece dening bangsa-bangsa mungsuh kita? Aku, para sadulurku lan para baturku iya padha ngutangi dhuwit lan gandum marang wong-wong mau. Payo padha nyuda njaluk bunga iki. Balekna palemahane, kebon anggure, kebon jaitune, lan omahe ing dina iki uga, karodene bunga kang wis kokjaluk saka wong-wong mau tumrap dhuwit, gandum, anggur anyar, lan lenga.”

Wong-wong mau padha mangsuli: “Bakal padha dakbalekake, lan ora bakal njaluk apa-apa maneh saka wong-wong mau. Bakal padha daktindakake kaya kang kokkandhakake.” Mulane aku banjur nimbali para imam, sarta sumpah para panggedhe supaya padha netepi janji iku.

Aku uga ngebutake klebeting jubahku, tembungku: “Muga-muga Rama kita ngebutake saben wong kang ora netepi janji iki saka omahe lan barang darbeke—dikebutake lan ditinggal kothong.” Sakehing pakumpulan mau padha munjuk: “Amin,” sarta padha ngluhurake Rama kita. Lan rakyat padha nindakake kaya kang dijanjekake.

Wiwit dinane aku kadadekake bupati ing tanah Yehuda—wiwit taun kaping rong puluh nganti taun kaping telung puluh loro paprentahane Prabu Artahsasta, yaiku rolas taun suwene—aku lan para sadulurku padha ora mangan jatah pangane bupati. Nanging para bupati sadurunge aku padha nindhes rakyat, sarta njupuk pangan lan anggur saka wong-wong mau, kejaba perak kira-kira sepaun bobote. Malah para batur-baturne iya padha nguwasani rakyat. Nanging aku ora tumindak mangkono, awit aku wedi-asih marang Rama kita. Aku uga tetep nggarap tembok iki; aku padha ora tuku palemahan. Sakehing baturku padha nglumpuk ing kono kanggo nggarap pagawean iku. Wong Yahudi lan para panjabat satus seket uga padha mangan ing mejaku, kejaba wong-wong kang teka saka bangsa-bangsa ing sakiwa-tengen. Saben dina disediakake: sapi siji, wedhus nggon enem kang pinilih, lan pitik iwen—kabeh disamektakake kanthi wragadku dhewe; saben sepuluh dina pisan, anggur warna-warna kanthi akeh. Ewasemono, aku ora njaluk jatah pangane bupati, awit pagawean iku abot banget tumrap rakyat iki. Dhuh Rama kawula, mugi Paduka kengetan dhateng kawula kanthi sih-rahmat, tumrap sadaya ingkang sampun kawula tindakaken kangge rakyat punika.