Nehemya Birayên Xwe yên Bindest Diparêze

Vê carê talûke hundir de ye: xela û bac malbat mecbûr kirine ku zeviyan rehn bidin û zarokên xwe bifroşin, dema ku giregirên Cihû ji birayên xwe faîz distînin. Hêrsa Nehemya û tirsa Bavê me wan mecbûr dikin ku paşde bidin, û ew diwanzdeh salan xwarina waliyê red dike.

Beş 5.

Niha ji gel û jinên wan li dijî birayên wan ên Cihû gazîneke mezin rabû. Hinekan got: “Em, kur û keçên me, pir in; bila em genim bistînin da ku em bixwin û bijîn.” Hinên din got: “Em zevî, rez û xaniyên xwe rehn didin da ku di xela de genim bistînin.” Hinên din got: “Me ji bo bacê padîşah li ser zevî û rezên xwe pere deyn kirine. Em goştê birayên xwe ne, zarokên me wek zarokên wan in — lê dîsa jî em kur û keçên xwe mecbûr dikin ku bibin kole. Hin keç jixwe hatine koletîkirin, û em bêçare ne: zevî û rezên me yên xelkê ne.”

Gava min gazîna wan û ev gotin bihîstin, ez pir hêrs bûm. Min li ser fikirî, paşê min giregir û serek şermezar kirin û got: “Her yek ji we li ser deynên birayên xwe faîz distîne!” Loma min li dijî wan civîneke mezin gazî kir. Min ji wan re got: “Me ji destê xwe hat kir da ku em birayên xwe yên Cihû yên ku ji neteweyên din re hatine firotin, paşde bikirin. Niha hûn birayên xwe difroşin, da ku ew dîsa ji me re bên firotin!” Ew bêdeng man, çimkî tiştek ji bo gotinê nemabû. Loma min got: “Tiştê ku hûn dikin ne baş e. Ma ne divê hûn di tirsa Bavê me de bimeşin, da ku ji henekên neteweyên dijminên me dûr bikevin? Ez û birayên min û xizmetkarên min jî, em pere û genim deyn didin wan. Bila em dev ji vê faîzê berdin. Îro zevî, rez, baxçeyên zeytûnan û xaniyên wan vegerînin, digel faîza ku we ji wan li ser pere, genim, şeraba nû û rûn standiye.”

Wan bersiv da: “Emê wê vegerînin û êdî tiştek ji wan naxwazin. Emê wek ku tu dibêjî bikin.” Loma min kahîn gazî kirin û giregir bi sond dan ku li gorî vê sozê tev bigerin.

Min pêşa kirasê xwe jî hejand û got: “Bila Bavê me her merivê ku vê sozê nayne cih, ji mala wî û ji malê wî bihejîne û birijîne — bila wusa were hejandin û vala were hiştin.” Hemû civînê got: “Amîn,” û pesnê Bavê me da. Û gel li gorî sozê kir.

Ji roja ku ez wekî walîyê Cihûstanê hatim tayînkirin — ji sala bîstem a Padîşah Artaxşasta heta sala sih û duyem a wî, donzdeh salan — ne min û ne jî birayên min para xwarinê ya walî nexwar. Lê walîyên berê yên ku beriya min bûn, bar li ser gel kir, ji wan xwarin û şerab stand, ji xeynî nêzîkî nîv kîloyek zîv. Xizmetkarên wan jî li ser gel hukim dikirin. Lê min wusa nekir, çimkî ez ji Bavê me ditirsiyam. Min xwe bi karê li ser vî sûrî jî girt; me tu erd nekirî. Hemû xizmetkarên min ji bo karî li wir civiyan. 150 Cihû û serek jî li ser sifreya min dixwarin, ji xeynî yên ku ji neteweyên dor û berê bûn. Xwarina her rojê: gayek, şeş pezên hilbijartî û çivîk — hemû bi lêçûna min dihatin amadekirin; her deh rojan, ji her cûre şerab bi pirî. Digel vê yekê jî, min para xwarinê ya walî nexwest, çimkî ked li ser vî gelî giran bû. Ya Bavê min, ji bo hemû tiştên ku min ji bo vî gelî kirine, min bi qencî bîne bîra xwe.