ନିହିମୀୟା 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹ସେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସହଯିହୂଦୀ ଭାଇମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମହା କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ। ²କେହି କେହି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟାମାନେ ଅନେକ; ଖାଇ ବଞ୍ଚିବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଶସ୍ୟ ପାଉ।” ³ଆଉ କେହି କେହି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଶସ୍ୟ ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ଆପଣାମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର, ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଓ ଗୃହ ବନ୍ଧକ ଦେଉଅଛୁ।” ⁴ଆଉ କେହି କେହି କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଉପରେ ରାଜକର ଦେବା ନିମନ୍ତେ ରୂପା ଋଣ କରିଅଛୁ। ⁵ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣା ଭାଇମାନଙ୍କ ମାଂସ ସ୍ଵରୂପ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ପରି; ତଥାପି ଦେଖ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଦାସତ୍ଵରେ ବାଧ୍ୟ କରୁଅଛୁ। କେତେକ କନ୍ୟା ଏବେ ହିଁ ଦାସୀ ହୋଇଅଛନ୍ତି, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ କିଛି ଶକ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ହୋଇଅଛି।”

⁶ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ କ୍ରନ୍ଦନ ଓ ଏହିସବୁ କଥା ଶୁଣି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲି। ⁷ମୁଁ ଆପଣା ମନରେ ବିବେଚନା କରି ପ୍ରଧାନ ଲୋକ ଓ ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଅନୁଯୋଗ କରି କହିଲି, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆପଣା ଆପଣା ଭାଇମାନଙ୍କ ଋଣ ଉପରେ ସୁଧ ନେଉଅଛ!” ତହୁଁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମହାସଭା ଡାକିଲି। ⁸ପୁଣି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲି, “ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଯେଉଁ ଯିହୂଦୀ ଭାଇମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେଶୀୟମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ବିକ୍ରୀତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ସାଧ୍ୟ ଅନୁସାରେ ମୁକ୍ତ କରି କ୍ରୟ କରିଅଛୁ; ମାତ୍ର ଏବେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଆପଣା ଭାଇମାନଙ୍କୁ ବିକ୍ରୟ କରୁଅଛ, ଆଉ ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପୁନର୍ବାର ବିକ୍ରୀତ ହେଉଅଛନ୍ତି!” ତହିଁରେ ସେମାନେ ନୀରବ ହେଲେ, କିଛି କହିବାକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ। ⁹ଏଣୁ ମୁଁ କହିଲି, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା କରୁଅଛ, ତାହା ଭଲ ନୁହେଁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦେଶୀୟମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ନିମନ୍ତେ ତୁମ୍ଭେମାନେ କି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭୟରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ? ¹⁰ମୁଁ ମଧ୍ୟ, ମୋହର ଭାଇମାନେ ଓ ମୋହର ଦାସମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ରୂପା ଓ ଶସ୍ୟ ଧାର ଦେଉଅଛୁ। ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଏହି ସୁଧ ଆଦାୟ ଛାଡ଼ି ଦେଉ। ¹¹ବିନୟ କରୁଅଛି, ଆଜି ତୁମ୍ଭେମାନେ ସେମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ର, ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର, ଜୀତ ବୃକ୍ଷ ବଗିଚା ଓ ଗୃହ, ଆଉ ଯେଉଁ ରୂପା, ଶସ୍ୟ, ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଓ ତୈଳ ଉପରେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ସୁଧ ନେଉଅଛ, ତହିଁର ଶତକଡ଼ା ଭାଗ ସେମାନଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଅ।”

¹²ତହିଁରେ ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ ତାହା ଫେରାଇ ଦେବୁ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ କିଛି ଦାବି କରିବୁ ନାହିଁ; ତୁମ୍ଭେ ଯେପରି କହୁଅଛ, ଆମ୍ଭେମାନେ ସେହିପରି କରିବୁ।” ତେଣୁ ମୁଁ ଯାଜକମାନଙ୍କୁ ଡାକି ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଧାନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶପଥ କରାଇଲି।

¹³ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଆପଣା ବସ୍ତ୍ରର ଅଞ୍ଚଳ ଝାଡ଼ି କହିଲି, “ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ ନ କରିବ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାକୁ ତାହାର ଗୃହ ଓ ଶ୍ରମଫଳରୁ ଏହିପରି ଝାଡ଼ି ପକାଉନ୍ତୁ; ଏହିପରି ସେ ଝଡ଼ା ହୋଇ ଶୂନ୍ୟ ହେଉ।” ତହୁଁ ସମସ୍ତ ସମାଜ କହିଲେ, “ଆମେନ୍‍,” ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ପୁଣି ଲୋକମାନେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାନୁସାରେ କର୍ମ କଲେ।

¹⁴ଆହୁରି, ଯେଉଁ ଦିନଠାରୁ ମୁଁ ଯିହୂଦା ଦେଶର ଶାସନକର୍ତ୍ତା ପଦରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲି, ଅର୍ଥାତ୍‍ ଅର୍ତ୍ତକ୍ଷସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ବିଂଶ ବର୍ଷରୁ ଦ୍ଵତ୍ରିଂଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ବାର ବର୍ଷ ମୁଁ କି ମୋହର ଭାଇମାନେ ଶାସନକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ବୃତ୍ତି ଭୋଜନ କରି ନାହୁଁ। ¹⁵ମାତ୍ର ମୋʼ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ଯେଉଁ ପ୍ରାଚୀନ ଶାସନକର୍ତ୍ତାମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭାର ଥୋଇ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ, ତାʼ ଛଡ଼ା ଚାଳିଶ ଶେକଲ ରୂପା ନେଲେ; ହଁ, ସେମାନଙ୍କ ଦାସମାନେ ସୁଦ୍ଧା ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵ କଲେ। ମାତ୍ର ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭୟ କରିବାରୁ ସେପରି କଲି ନାହିଁ। ¹⁶ଆହୁରି, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରାଚୀରର କର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରହିଲି; ଆମ୍ଭେମାନେ କୌଣସି ଭୂମି କ୍ରୟ କଲୁ ନାହିଁ, ପୁଣି ମୋହର ଦାସ ସମସ୍ତେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ¹⁷ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚତୁର୍ଦିଗସ୍ଥ ଦେଶୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ଏକଶହ ପଚାଶ ଯିହୂଦୀ ଓ ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ମୋʼ ମେଜରେ ଭୋଜନ କଲେ। ¹⁸ପ୍ରତି ଦିନ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ବଳଦ, ଛଅ ଉତ୍ତମ ମେଷ, ଆଉ ପକ୍ଷୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଗଲା; ପୁଣି ଦଶ ଦିନ ଅନ୍ତରରେ ସବୁ ପ୍ରକାର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ଯୋଗାଯାଇଥିଲା; ଏସବୁ ମୋʼ ବ୍ୟୟରେ ହେଲା। ତଥାପି ମୁଁ ଶାସନକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ବୃତ୍ତି ଦାବି କଲି ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦାସ୍ୟକର୍ମର ଭାର ଗୁରୁତର ଥିଲା। ¹⁹ହେ ମୋହର ପିତା, ମୁଁ ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଯାହା ଯାହା କରିଅଛି, ସେସବୁ ମଙ୍ଗଳ ନିମନ୍ତେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କର।