Naximiyo ezilgan birodarlarini himoya qiladi
Bu safar xavf ichkarida: ocharchilik va soliqlar oilalarni dalalarini garovga qoʻyishga va bolalarini sotishga majbur qilgan, yahudiy zodagonlar esa oʻz birodarlaridan foiz undirmoqda. Naximiyoning gʻazabi va Otamizdan qoʻrqish ularni qaytarib berishga majbur qiladi, u esa oʻn ikki yil hokimga tegishli oziq-ovqat ulushidan voz kechadi.
5 1Shu kezlarda xalq va ularning xotinlari oʻz birodarlari yahudiylarga qarshi qattiq shikoyat koʻtardilar. 2Baʼzilari: “Biz oʻzimiz, oʻgʻil-qizlarimiz bilan koʻpmiz. Yeb, tirik qolishimiz uchun gʻalla olishimiz kerak,” — deyishdi. 3Boshqalari: “Ocharchilik vaqtida gʻalla olish uchun dalalarimizni, uzumzorlarimizni va uylarimizni garovga qoʻymoqdamiz,” — deyishdi. 4Yana boshqalari shunday dedilar: “Dalalarimiz va uzumzorlarimiz uchun podshohga toʻlanadigan soliqqa qarz pul oldik. 5Biz ham oʻz birodarlarimiz bilan bir tanmiz, farzandlarimiz ularning farzandlariday-ku. Shunday boʻlsa-da, oʻgʻil-qizlarimizni qullikka berishga majbur boʻlmoqdamiz. Baʼzi qizlarimiz allaqachon qul boʻlib ketgan, biz esa ojizmiz: dalayu uzumzorlarimiz oʻzgalarning qoʻlida.”
6Ularning shikoyatini va bu gaplarni eshitganimda, men juda gʻazablandim. 7Men buni koʻngildan kechirib, soʻng zodagonlar va amaldorlarga tanbeh berdim: “Har biringiz oʻz birodaringizga bergan qarzga foiz solyapsiz!” Shunday qilib, ularga qarshi katta yigʻin chaqirdim. 8Men ularga dedim: “Biz boshqa xalqlarga sotilgan birodarlarimiz — yahudiylarni qoʻlimizdan kelganicha qaytarib sotib oldik. Endi esa sizlar oʻz birodarlaringizni sotyapsiz, ular yana bizga qayta sotilishi uchunmi?!” Ular jim boʻlib qoldilar, aytadigan gaplari qolmadi. 9Shunda men dedim: “Bu qilayotgan ishingiz yaxshi emas. Dushman xalqlarning taʼna-malomatidan qutulish uchun, Otamizdan qoʻrqib yurishingiz kerak emasmi? 10Men ham, birodarlarim va xizmatkorlarim ham xalqqa pul va gʻalla qarz beryapmiz. Keling, bu foizni toʻxtataylik. 11Bugunoq ularning dalalarini, uzumzorlarini, zaytunzorlarini va uylarini qaytaringlar; shuningdek, pul, gʻalla, yangi sharob va moydan undirgan foizingizni ham qaytaringlar.”
12Ular: “Qaytaramiz va ulardan boshqa hech narsa talab qilmaymiz. Siz aytganday qilamiz,” — deb javob berishdi. Shunda men ruhoniylarni chaqirib, zodagonlarga bu vaʼdaga amal qilishga qasam ichdirdim.
13Men yana choponimning etagini qoqib, dedim: “Bu vaʼdaga amal qilmagan har bir kishini Otamiz uning uyidan va mol-mulkidan shunday qoqib tashlasin — toki u qoqib tashlanib, quruq qolsin.” Butun yigʻin: “Omin,” — deb Otamizni ulugʻladi. Xalq esa vaʼda qilganiday ish tutdi.
14Men Yahudo yurtiga hokim etib tayinlangan kunimdan boshlab — Artaxshasta podshohning yigirmanchi yilidan oʻttiz ikkinchi yiligacha, oʻn ikki yil davomida — na men, na birodarlarim hokimga tegishli oziq-ovqat ulushini yedik. 15Lekin mendan oldingi hokimlar xalqning yelkasiga ogʻir yuk boʻlgan edilar: ulardan oziq-ovqat va sharob, bundan tashqari qariyb bir funt kumush olardilar. Hatto ularning xizmatkorlari ham xalq ustidan hukmronlik qilardi. Men esa Otamizdan qoʻrqqanim uchun, bunday qilmadim. 16Men yana shu devor qurilishida sobit turdim; biz hech qanday yer sotib olmadik. Butun xizmatkorlarim ish uchun oʻsha yerga toʻplanishardi. 17Atrofdagi xalqlardan kelganlardan tashqari, dasturxonimda bir yuz ellik yahudiy va amaldor ham ovqatlanardi. 18Har kungi tayyorgarlik shunday edi: bitta buqa, oltita semiz qoʻy va parrandalar — hammasi mening hisobimdan tayyorlanardi; har oʻn kunda esa har xil sharob moʻl-koʻl boʻlardi. Shunday boʻlsa-da, bu xalqning zimmasiga mehnat ogʻir tushgani uchun, men hokimga tegishli oziq-ovqat ulushini talab qilmadim. 19Ey Otam, bu xalq uchun qilgan barcha ishlarimni nazarda tutib, meni yaxshilik bilan yodingda tutgin.