Rama Urang Ngandika ka Sidkia
Sidkia dibéjaan yén manéhna bakal patepung jeung Nebukadnesar adu hareupan tapi maot kalawan tengtrem. Tuluy nu boga budak di Yerusalem ngamerdékakeun budak-budak Ibranina saluyu jeung perjangjian, tuluy dicokot deui. Ku sabab maranéhna teu daék ngumumkeun kamerdékaan, Rama urang ngumumkeun kamerdékaan pikeun maranéhna — ka pedang, pagebluk, jeung kalaparan.
34 1Pangandika ti Rama urang ka Yermia, waktu Nebukadnesar raja Babul, saluruh baladna, jeung sakabeh karajaan anu dikawasaanana katut sakabeh bangsa ngagempur ka Yerusalem jeung sakabeh kota-kotana:
2Kieu dawuhan Rama urang Israil: Indit, caritakeun ka Sidkia raja Yuda, bejakeun ka manehna: Kieu dawuhan Rama urang: Kami rek nyerahkeun ieu kota ka raja Babul, sarta manehna bakal ngaduruk kota eta ku seuneu. 3Maneh moal bisa leupas tina leungeunna, tapi pasti bakal katangkep sarta diserahkeun ka manehna. Panon maneh bakal nenjo panon raja Babul, sungutna bakal nyarita ka sungut maneh, sarta maneh bakal dibawa ka Babul.
4Sanajan kitu regepkeun pangandika Rama maneh, eh Sidkia, raja Yuda: Kieu dawuhan Rama urang, maneh moal maot ku pedang.
5Maneh bakal maot kalawan tengtrem. Sakumaha aya seungit-seungitan anu diduruk pikeun karuhun maneh, nya eta para raja anu saheulaeun maneh, kitu deui bakal diduruk pikeun maneh, sarta maneh bakal diceungceurikan, “Duh, Gusti!” Kami geus ngadawuhkeun hal ieu, kitu dawuhan Rama maneh.
6Tuluy Nabi Yermia nyaritakeun sakabeh pangandika eta ka Sidkia raja Yuda di Yerusalem, 7sabot balad raja Babul keur ngagempur ka Yerusalem jeung sakabeh kota Yuda anu nyesa — Lakis jeung Aseka, kota-kota bentengan panungtungan anu nyesa di Yuda.
Rama Ngahukum Perjangjian anu Dirumpak
8Pangandika ti Rama urang ka Yermia sanggeus Raja Sidkia nyieun perjangjian jeung sakabeh rahayat di Yerusalem, ngumumkeun kamerdikaan pikeun maranehna: 9nya eta supaya unggal jalma ngabebaskeun badega lalaki jeung awewena urang Ibrani, supaya ulah aya anu ngajadikeun badega ka sasama urang Yuda, dulurna sorangan. 10Sakabeh gegeden jeung rahayat anu geus asup kana perjangjian teh narurut, unggal jalma ngabebaskeun badega lalaki jeung awewena, teu dijadikeun badega deui; maranehna narurut sarta ngabebaskeun maranehna. 11Tapi tuluy maranehna balik deui kana niatna, sarta narik deui badega lalaki jeung awewe anu geus dibebaskeun teh, tuluy dipaksa jadi badega deui.
12Tuluy pangandika Rama urang sumping ka Yermia, ungelna:
13Kieu pangandika Rama urang Israil, “Kami ku manten geus nyieun perjangjian jeung karuhun maraneh, dina poe waktu Kami ngaluarkeun maranehna ti tanah Mesir, ti tempat maranehna jadi badega, kieu ungelna: 14Dina ahir unggal tujuh taun, unggal jalma kudu ngabebaskeun dulurna urang Ibrani anu geus dijual ka maraneh sarta geus ngawula genep taun; bebaskeun manehna. Tapi karuhun maraneh teu ngadarengekeun, teu malire ka Kami. 15Teu lila ka tukang maraneh geus malik sarta migawe hal anu bener dina paningal Kami, unggal jalma ngumumkeun kamerdikaan ka pada baturna, nyieun perjangjian di payuneun Kami di imah anu make jenengan Kami. 16Tapi maraneh malik deui sarta ngarurujit jenengan Kami: unggal jalma narik deui badega lalaki jeung awewe anu geus dibebaskeun sina laleupas, tuluy dipaksa jadi badega deui.”
17Ku sabab eta kieu dawuhan Rama urang: “Maraneh teu narurut ka Kami, teu daek ngumumkeun kamerdikaan, unggal jalma ka dulurna jeung ka pada baturna. Ku sabab eta Kami ngumumkeun kamerdikaan pikeun maraneh — kitu dawuhan Rama maraneh — nya eta kamerdikaan pikeun pedang, pageblug, jeung kalaparan; Kami rek ngajadikeun maraneh pikasieuneun pikeun sakabeh karajaan di bumi. 18Kami rek masrahkeun jalma-jalma anu geus ngarumpak perjangjian Kami, anu teu ngalaksanakeun jangji anu geus dijieun di payuneun Kami — cara anak sapi anu dibeulah dua sarta maranehna ngaliwat di antara belahanana. a a v18 Dina upacara perjangjian jaman baheula, pihak-pihak anu baradami leumpang di antara belahan sato anu dipeuncit, nyambat nasib anu sarua pikeun dirina sorangan upama ngarumpak perjangjian. 19nya eta para gegeden Yuda jeung Yerusalem, para pajabat karaton, para imam, jeung sakabeh rahayat nagri anu geus ngaliwat di antara belahan anak sapi tea. 20Maranehna ku Kami rek diserahkeun ka musuh-musuhna, ka jalma-jalma anu ngarah nyawana. Bangkena bakal jadi kahakanan manuk di langit jeung sato di bumi. 21Sidkia raja Yuda jeung para gegedena ku Kami rek diserahkeun ka musuh-musuhna, ka jalma-jalma anu ngarah nyawana, jeung ka balad raja Babul anu geus undur ti maraneh. 22Kami rek marentah, kitu dawuhan Rama maraneh, sina maranehna balik deui ka ieu kota; maranehna bakal ngagempur, ngarebut, sarta ngaduruk kota teh. Jeung Kami rek ngajadikeun kota-kota Yuda suwung, teu aya anu nyicinganana.”