اسان جو پيءُ صدقياه سان ڳالهائي ٿو

صدقياه کي ٻڌايو وڃي ٿو ته هو نبوڪدنضر سان اکين ۾ اکيون ملائي ملندو پر سلامتيءَ سان مرندو. پوءِ يروشلم جا مالڪ عهد موجب پنهنجا عبراني غلام آزاد ڪن ٿا، ۽ پوءِ کين واپس وٺي وڃن ٿا. ڇاڪاڻ ته هنن آزاديءَ جو اعلان نه ڪيو، اسان جو پيءُ سندن لاءِ آزاديءَ جو اعلان ڪري ٿو — تلوار، وبا ۽ ڏڪار ڏانهن.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–5, 13–22

باب 34.

اسان جي پيءُ وٽان يرمياه ڏانهن اهو ڪلام آيو، جڏهن بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر، سندس سڄي لشڪر، سندس حڪومت هيٺ سڀني بادشاهتن ۽ سڀني قومن يروشلم ۽ ان جي سڀني شهرن سان جنگ ڪري رهيا هئا:

اسرائيل وارو اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ وڃ، يهوداه جي بادشاهه صدقياه سان ڳالهاءِ ۽ کيس ٻڌاءِ تہ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ مان هي شهر بابل جي بادشاهه جي حوالي ڪريان ٿو؛ هو ان کي باھ سان ساڙي ڇڏيندو. تون سندس هٿان بچي نہ سگهندين، پر ضرور پڪڙيو ويندين ۽ سندس حوالي ڪيو ويندين. تنهنجون اکيون بابل جي بادشاهه جي اکين کي ڏسنديون، سندس وات تو سان ڳالهائيندو، ۽ تون بابل ويندين.

تڏهن بہ اي يهوداه جا بادشاهه صدقياه، پنهنجي پيءُ جو ڪلام ٻڌ: اسان جو پيءُ تو لاءِ فرمائي ٿو تہ تون تلوار سان نہ مرندين.

تون سلامتيءَ سان مرندين. جيئن تنهنجي ابن ڏاڏن، يعني توکان اڳ جي بادشاهن لاءِ خوشبوءِ ساڙي وئي هئي، تيئن اهي تو لاءِ بہ ساڙيندا ۽ تو لاءِ ماتم ڪندا ۽ چوندا تہ ’هاءِ، اي مالڪ!‘ مون اهو چيو آهي، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو.

پوءِ يرمياه نبيءَ يروشلم ۾ يهوداه جي بادشاهه صدقياه کي اهي سڀ ڳالهيون ٻڌايون، جڏهن بابل جي بادشاهه جو لشڪر يروشلم تي ۽ يهوداه جي باقي سڀني شهرن تي، يعني لخيس ۽ عزيقا تي حملو ڪري رهيو هو، جيڪي يهوداه ۾ بچيل آخري مضبوط شهر هئا.

پيءُ ٽٽل عهد جو فيصلو ڪري ٿو

صدقياه بادشاهه جڏهن يروشلم جي سڀني ماڻهن سان عهد ڪيو ۽ کين آزاديءَ جو اعلان ڪيو، تڏهن اسان جي پيءُ وٽان يرمياه ڏانهن ڪلام آيو: تہ هر ڪو پنهنجن عبراني غلامن ۽ ٻانهين کي آزاد ڪري، ۽ ڪوبہ پنهنجي يهوداهي ڀاءُ کي غلام نہ بڻائي. جيڪي عهد ۾ شريڪ ٿيا هئا، انهن سڀني اميرن ۽ ماڻهن مڃيو؛ هر ڪنهن پنهنجا غلام ۽ ٻانهيون آزاد ڪيا، وڌيڪ کين غلاميءَ ۾ نہ رکيائون؛ مڃي ورتائون ۽ کين آزاد ڪري ڇڏيائون. پر پوءِ هو ڦري آيا، ۽ جن غلامن ۽ ٻانهين کي آزاد ڪيو هئائون، تن کي موٽائي ورتائون ۽ زوريءَ وري غلام بڻائي ڇڏيائون.

پوءِ يرمياه ڏانهن اسان جي پيءُ وٽان ڪلام آيو تہ

اسرائيل وارو اسان جو پيءُ هيئن فرمائي ٿو تہ ”مون پاڻ اوهان جي ابن ڏاڏن سان عهد ڪيو هو، جنهن ڏينهن مون کين مصر جي ملڪ مان، غلاميءَ جي گھر مان ڪڍيو، ۽ چيو هو تہ ست سالن جي پڄاڻيءَ تي هر ڪو پنهنجي عبراني ڀاءُ کي، جيڪو تو وٽ وڪيو ويو ۽ ڇهه سال خدمت ڪري چڪو آهي، آزاد ڪري؛ کيس آزاد ڪري ڇڏ. پر اوهان جي ابن ڏاڏن نہ منهنجي ڳالھ ٻڌي ۽ نہ ڌيان ڏنائون. اوهان تازو موٽي آيا ۽ منهنجين اکين ۾ جيڪو سڌو هو سو ڪيو، هر هڪ پنهنجي پاڙيسريءَ کي آزاديءَ جو اعلان ڏنو، ۽ انهيءَ گھر ۾ جيڪو منهنجي نالي سان سڏجي ٿو، منهنجي اڳيان عهد ڪيو. پر اوهان وري ڦري منهنجي نالي جي بي حرمتي ڪئي؛ هر ڪنهن پنهنجا غلام ۽ ٻانهيون، جن کي اوهان پنهنجي مرضيءَ سان وڃڻ لاءِ آزاد ڪيو هو، موٽائي ورتا، ۽ کين زوريءَ وري غلام بڻايو.“

تنهنڪري اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ ”اوهان منهنجو حڪم نہ مڃيو، جو هر ڪو پنهنجي ڀاءُ ۽ پاڙيسريءَ کي آزاديءَ جو اعلان ڏئي. تنهنڪري مان اوهان لاءِ آزاديءَ جو اعلان ڪريان ٿو، اوهان جو پيءُ فرمائي ٿو، تلوار، وبا ۽ ڏڪار ڏانهن؛ ۽ مان اوهان کي زمين جي هر بادشاهيءَ لاءِ خوف جو سبب بڻائيندس. مان انهن ماڻهن کي، جن منهنجو عهد ٽوڙيو ۽ اهي شرط پورا نہ ڪيائون جيڪي منهنجي اڳيان ڪيائون، حوالي ڪندس، ان ڳئون جي ٻچي وانگر جنهن کي ٻن ٽڪرن ۾ ڪٽي انهن جي وچ مان لنگھيا. ^a يهوداه ۽ يروشلم جا امير، درٻار جا عملدار، ڪاهن ۽ ملڪ جا سڀ ماڻهو، جيڪي ڳئون جي ٻچي جي ٽڪرن جي وچ مان لنگھيا هئا، مان کين سندن دشمنن جي حوالي ڪندس، انهن جي جيڪي سندن جان وٺڻ چاهين ٿا. سندن لاش آسمان جي پکين ۽ زمين جي جانورن جو کاڌو ٿيندا. يهوداه جي بادشاهه صدقياه ۽ سندس اميرن کي مان سندن دشمنن جي حوالي ڪندس، انهن جي جيڪي سندن جان وٺڻ چاهين ٿا، ۽ بابل جي بادشاهه جي انهيءَ لشڪر جي بہ جيڪو اوهان وٽان هليو ويو آهي. مان حڪم ڏيان ٿو، اوهان جو پيءُ فرمائي ٿو، تہ کين هن شهر ڏانهن موٽائي آندو وڃي؛ هو ان سان وڙهندا، ان کي ورتي وٺندا ۽ ساڙي ڇڏيندا. مان يهوداه جي شهرن کي اهڙو اجاڙ بڻائي ڇڏيندس جتي ڪوبہ نہ رهندو.“