Księga Jeremiasza 34

34 ¹Słowo do Jeremiasza od naszego Ojca, gdy Nebukadnesar, król Babilonu, całe jego wojsko i wszystkie królestwa, nad którymi panował, oraz wszystkie ludy walczyły przeciwko Jerozolimie i wszystkim jej miastom:

²Tak mówi nasz Ojciec Izraela: Idź, powiedz Sedekiaszowi, królowi Judy, oznajmij mu: Tak mówi nasz Ojciec: Oto wydaję to miasto w ręce króla Babilonu, a on spali je ogniem. ³Nie ujdziesz jego ręki, lecz na pewno zostaniesz pojmany i wydany w jego ręce. Twoje oczy zobaczą oczy króla Babilonu, jego usta będą mówić do twoich ust, i pójdziesz do Babilonu.

⁴Jednak słuchaj słowa twojego Ojca, Sedekiaszu, królu Judy: tak mówi nasz Ojciec, że nie umrzesz od miecza.

⁵Umrzesz w pokoju. Jak palono wonności dla twoich ojców, królów, którzy byli przed tobą, tak będą je palić dla ciebie i będą cię opłakiwać: „Ach, panie!” To ja powiedziałem — mówi twój Ojciec.

⁶Wtedy prorok Jeremiasz powiedział wszystkie te słowa Sedekiaszowi, królowi Judy, w Jerozolimie, ⁷gdy wojsko króla Babilonu natarło na Jerozolimę i na wszystkie pozostałe miasta Judy — Lakisz i Azekę, ostatnie warowne miasta, jakie pozostały w Judzie.

Ojciec sądzi złamane przymierze

⁸Słowo do Jeremiasza od naszego Ojca, po tym jak król Sedekiasz zawarł przymierze z całym ludem w Jerozolimie, ogłaszając im wolność: ⁹aby każdy wypuścił na wolność swojego niewolnika i swoją niewolnicę, Hebrajczyka i Hebrajkę, żeby nikt nie trzymał w niewoli swojego rodaka, Judejczyka, swojego brata. ¹⁰I usłuchali wszyscy dostojnicy oraz cały lud, którzy przystąpili do przymierza, każdy wypuścił na wolność swojego niewolnika i swoją niewolnicę, nie trzymając ich już w niewoli; usłuchali i wypuścili ich. ¹¹Potem jednak odwrócili się i zabrali z powrotem niewolników i niewolnice, których wypuścili na wolność, i zmusili ich znowu do niewoli.

¹²Wtedy doszło Jeremiasza słowo naszego Ojca:

¹³Tak mówi nasz Ojciec Izraela: „Ja sam zawarłem przymierze z waszymi ojcami w dniu, gdy wyprowadziłem ich z ziemi egipskiej, z domu niewoli, mówiąc: ¹⁴Po upływie siedmiu lat niech każdy wypuści na wolność swojego brata Hebrajczyka, który ci się zaprzedał i służył ci sześć lat; wypuść go wolno od siebie. Ale wasi ojcowie nie słuchali mnie ani nie nakłonili ku mnie swojego ucha. ¹⁵Wy niedawno nawróciliście się i uczyniliście to, co prawe w moich oczach, ogłaszając wolność każdy swojemu bliźniemu, i zawarliście przede mną przymierze w domu, który nosi moje imię. ¹⁶Ale odwróciliście się i zbezcześciliście moje imię: każdy z was zabrał z powrotem swojego niewolnika i swoją niewolnicę, których wypuściliście wolno, aby szli, dokąd chcą, i zmusiliście ich znowu do niewoli.”

¹⁷Dlatego tak mówi nasz Ojciec: „Nie usłuchaliście mnie, aby ogłosić wolność, każdy swojemu bratu i bliźniemu. Oto więc ja ogłaszam wam wolność — mówi wasz Ojciec — wydaną na miecz, zarazę i głód; i uczynię was postrachem dla wszystkich królestw ziemi. ¹⁸Wydam ludzi, którzy złamali moje przymierze, nie dotrzymując warunków przymierza, jakie zawarli przede mną — jak cielca, którego rozcięli na dwoje i przeszli między jego częściami. ^a a v18 W starożytnych obrzędach zawierania przymierza strony przechodziły między połowami zabitego zwierzęcia, ściągając na siebie ten sam los, gdyby złamały przymierze. ¹⁹dostojników Judy i dostojników Jerozolimy, dworzan, kapłanów i cały lud tej ziemi, którzy przeszli między częściami cielca. ²⁰Wydam ich w ręce ich wrogów i w ręce tych, którzy czyhają na ich życie. Ich trupy będą pokarmem dla ptactwa niebieskiego i dla zwierząt ziemi. ²¹Także Sedekiasza, króla Judy, i jego dostojników wydam w ręce ich wrogów, w ręce tych, którzy czyhają na ich życie, i w ręce wojska króla Babilonu, które odstąpiło od was. ²²Oto wydaję rozkaz — mówi wasz Ojciec — i sprowadzę ich z powrotem do tego miasta; będą walczyć przeciwko niemu, zdobędą je i spalą ogniem. A miasta Judy uczynię pustkowiem bez mieszkańców.”