يرمياه 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹هغه کلام چې د زمونږ پلار له طرفه يرمياه ته راغلو، کله چې د بابل بادشاه نبوکدنضر، د هغۀ ټول لښکر، او ټولې هغه بادشاهۍ چې د هغۀ لاندې وې او ټول قومونه د يروشلم او د هغۀ د ټولو ښارونو خلاف جنګېدل، نو دا کلام راغلو:

²د اِسرائيل زمونږ پلار فرمائى چې، ”لاړ شه، د يهوداه بادشاه صدقياه ته خبرې وکړه، هغۀ ته ووايه چې، زمونږ پلار فرمائى، زۀ دا ښار د بابل بادشاه ته سپارم. هغه به يې په اور کښې وسوزوى. ³تۀ به د هغۀ د لاس نه خلاص نۀ شې بلکې خامخا به ونيولے شې او هغۀ ته به وسپارلے شې. ستا سترګې به د بابل د بادشاه سترګې ووينى، د هغۀ خوله به ستا خولې سره خبرې کوى، او تۀ به بابل ته لاړ شې.

⁴خو اے د يهوداه بادشاه صدقياه، د خپل پلار کلام واوره. زمونږ پلار فرمائى چې تۀ به په تُوره ونۀ مرې.

⁵تۀ به په سلامتۍ سره مرې. لکه څنګه چې ستا د پلرونو دپاره، هغو بادشاهانو چې تر تا مخکښې وُو، خوشبويان سوزولے شول، هم هغه شان به ستا دپاره هم سوزوى او په تا به ماتم کوى چې، ’افسوس، اے مالِکه!‘ ما دا ووئيل، ستا پلار فرمائى.“

⁶بيا يرمياه نبى دا ټول کلام په يروشلم کښې د يهوداه بادشاه صدقياه ته ووئيل، ⁷په داسې حال کښې چې د بابل د بادشاه لښکر د يروشلم او د يهوداه د پاتې ټولو ښارونو لکيش او عزيقاه خلاف جنګېدل، ځکه چې په يهوداه کښې يواځې دغه قلعه‌بند ښارونه پاتې وُو.

پلار په ماتېدلى لوظ باندې فيصله کوى

⁸هغه کلام چې د زمونږ پلار له طرفه يرمياه ته راغلو، وروستو له دې چې صدقياه بادشاه د يروشلم ټولو خلقو سره لوظ وکړو چې هغوئ ته آزادى اعلان کړى: ⁹هر سړے دې خپل عبرانى مريد او وينځه آزاد کړى، ترڅو چې هيڅوک خپل يهودى ورور، خپل وطنوال، ونۀ ساتى. ¹⁰ټول سردارانو او خلقو چې په دې لوظ کښې داخل شوى وُو، اطاعت وکړو، هر يو خپل مريد او وينځه آزاد کړه او نور يې په غُلامۍ کښې ونۀ ساتل. هغوئ اطاعت وکړو او آزاد يې کړل. ¹¹خو وروستو بيا واپس شول او هغه مريدان او وينځې يې بيا واپس کړل چې آزاد يې کړى وُو، او په زور يې بيا په غُلامۍ کښې ونيول.

¹²نو د زمونږ پلار کلام يرمياه ته راغلو چې،

¹³د اِسرائيل زمونږ پلار داسې فرمائى چې، ”ما پخپله ستاسو د پلرونو سره هغه ورځ لوظ وکړو چې کله ما هغوئ د مصر د مُلک نه، د غُلامۍ د کور نه راويستل، او ما ووئيل چې، ¹⁴د اوو کالو په آخر کښې، هر سړے دې خپل هغه عبرانى ورور آزاد کړى چې تاسو ته خرڅ شوے وى او شپږ کاله يې خدمت کړے وى. آزاد يې کړه. خو ستاسو پلرونو زما خبره وانۀ ورېدله او نۀ يې پرې غور وکړو. ¹⁵تاسو اوس خپله توبه ايستلې وه او زما په نظر کښې مو سم کار کړے وو، چې هر يو خپل ګاونډى ته يې آزادى اعلان کړه، او زما په مخکښې مو په هغه کور کښې لوظ وکړو چې زما په نوم يادېږى. ¹⁶خو تاسو واپس شوئ او زما نوم مو بې‌حُرمته کړو. هر يو ستاسو هغه مريدان او وينځې بيا واپس کړل چې آزاد مو کړى وُو چې خپل خوښه لاړ شى، او په زور مو بيا په غُلامۍ کښې ونيول.“

¹⁷نو زمونږ پلار فرمائى چې، ”تاسو زما اطاعت ونۀ کړو چې آزادى اعلان کړئ، هر يو خپل ورور او خپل ګاونډى ته. نو زۀ تاسو دپاره آزادى اعلانوم ستا پلار فرمائى د تُورې، د وبا او د قحط دپاره، او زۀ به تاسو د زمکې د هرې بادشاهۍ دپاره وحشت ګرځوم. ¹⁸هغه سړى به زۀ وسپارم چې زما لوظ يې مات کړو، او د هغه لوظ شرطونه يې ونۀ ساتل چې زما په مخکښې يې کړى وُو لکه هغه سخے چې هغوئ په دوو برخو کړو او د برخو تر مينځه تېر شول. ^a a v18 د پخوانيو لوظونو په مراسمو کښې، فريقين به د حلال شوى ځناور د دوو نيمو برخو تر مينځه تلل، او په خپل ځان به يې همدغه برخليک غوښتو کۀ هغوئ موافقه ماته کړه. ¹⁹د يهوداه او يروشلم سرداران، دربارى سرداران، کاهنان، او د مُلک ټول خلق چې د سخى د برخو تر مينځه تېر شول. ²⁰زۀ به هغوئ د دوئ دښمنانو ته وسپارم، هغه کسانو ته چې د دوئ د جان په لټه کښې وى. د دوئ لاشونه به د آسمان مرغانو او د زمکې ځناورو ته خوراک شى. ²¹د يهوداه بادشاه صدقياه او د هغۀ سرداران به زۀ د دوئ دښمنانو ته وسپارم، هغه کسانو ته چې د دوئ د جان په لټه کښې وى، او د بابل د بادشاه هغه لښکر ته چې ستاسو نه واپس تللے دے. ²²زۀ حُکم کوم، ستا پلار فرمائى، چې هغوئ به بيا دې ښار ته راولم. هغوئ به د دې خلاف جنګيږى، دا به ونيسى، او دا به په اور کښې وسوزوى. او زۀ به د يهوداه ښارونه داسې ويجاړ کړم چې هلته به هيڅوک نۀ اوسيږى.“