Jeremia 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹Die woord wat van ons Vader tot Jeremia gekom het toe Nebukadnesar, die koning van Babel, en sy hele leër en al die koninkryke waaroor hy geheers het en al die volke teen Jerusalem en al sy stede geveg het:

²So sê ons Vader van Israel: Gaan praat met Sedekia, die koning van Juda, en sê vir hom: So sê ons Vader: Kyk, ek gee hierdie stad in die hand van die koning van Babel oor, en hy sal dit met vuur verbrand. ³Jy sal nie uit sy hand ontsnap nie, maar jy sal beslis gevange geneem en aan hom oorgegee word. Jou oë sal die oë van die koning van Babel sien, en sy mond sal met jou mond praat, en jy sal na Babel toe gaan.

⁴Tog, hoor die woord van jou Vader, Sedekia, koning van Juda. So sê ons Vader oor jou: Jy sal nie deur die swaard sterf nie.

⁵Jy sal in vrede sterf. Soos speserye vir jou voorvaders, die konings voor jou, verbrand is, so sal hulle dit vir jou verbrand en oor jou treur: ‘Ag, heer!’ Ek het dit gesê, sê jou Vader.

⁶Toe het Jeremia, die profeet, al hierdie woorde vir Sedekia, die koning van Juda, in Jerusalem gesê, ⁷terwyl die leër van die koning van Babel teen Jerusalem en al die oorblywende stede van Juda geveg het—teen Lagis en Aseka, die laaste versterkte stede wat in Juda oorgebly het.

Die Vader oordeel oor ’n verbreekte verbond

⁸Die woord wat van ons Vader tot Jeremia gekom het nadat koning Sedekia ’n verbond met al die mense in Jerusalem gesluit het om vir hulle vrylating af te kondig: ⁹dat elkeen sy Hebreeuse slawe en slavinne moes vrylaat, sodat niemand ’n mede-Judeër, sy broer, as slaaf sou hou nie. ¹⁰Al die amptenare en al die mense wat die verbond aangegaan het, het gehoorsaam, en elkeen het sy slawe en slavinne vrygelaat sodat hy hulle nie langer in slawerny sou hou nie; hulle het gehoorsaam en hulle vrygelaat. ¹¹Maar daarna het hulle omgedraai en die slawe en slavinne wat hulle vrygelaat het, teruggevat, en hulle gedwing om weer slawe te wees.

¹²Toe het die woord van ons Vader tot Jeremia gekom:

¹³So sê ons Vader van Israel: “Ek self het ’n verbond met julle voorvaders gesluit op die dag toe ek hulle uit Egipteland, uit die slawehuis, uitgelei het, en gesê: ¹⁴Aan die einde van sewe jaar moet elkeen sy Hebreeuse broer wat aan jou verkoop is en jou ses jaar lank gedien het, vrylaat; laat hom vry gaan. Maar julle voorvaders het nie na my geluister of ag op my geslaan nie. ¹⁵Julle het onlangs tot inkeer gekom en gedoen wat reg is in my oë, deurdat elkeen vir sy naaste vrylating afgekondig het, en julle het ’n verbond voor my gesluit in die huis wat my naam dra. ¹⁶Maar julle het omgedraai en my naam ontheilig: elkeen van julle het die slawe en slavinne wat julle vrygelaat het om vry te gaan, teruggevat, en julle het hulle weer gedwing om julle slawe en slavinne te wees.”

¹⁷Daarom sê ons Vader so: “Julle het nie na my geluister om vrylating af te kondig, elkeen vir sy broer en sy naaste nie. Kyk, daarom kondig ek vir julle vrylating af—sê jou Vader—aan die swaard, die pes en die hongersnood; en ek sal julle ’n afgryse maak vir al die koninkryke van die aarde. ¹⁸En ek sal die manne oorgee wat my verbond verbreek het, wat nie die bepalings van die verbond wat hulle voor my gesluit het, nagekom het nie—soos die kalf wat hulle in twee gesny het en tussen die stukke deurgegaan het. ^a a v18 In antieke verbondseremonies het die partye tussen die helftes van ’n geslagte dier deurgeloop en daardeur dieselfde lot oor hulleself afgeroep as hulle die ooreenkoms sou verbreek. ¹⁹die amptenare van Juda en die amptenare van Jerusalem, die hofamptenare, die priesters en al die mense van die land wat tussen die stukke van die kalf deurgegaan het— ²⁰ek sal hulle oorgee in die hand van hulle vyande en in die hand van dié wat hulle lewe soek. En hulle lyke sal kos wees vir die voëls van die hemel en die diere van die aarde. ²¹En Sedekia, die koning van Juda, en sy amptenare sal ek oorgee in die hand van hulle vyande en in die hand van dié wat hulle lewe soek, en in die hand van die leër van die koning van Babel wat van julle af weggetrek het. ²²Kyk, ek gee bevel, sê jou Vader, en ek sal hulle na hierdie stad laat terugkom; en hulle sal daarteen veg en dit inneem en dit met vuur verbrand. En ek sal die stede van Juda ’n woesteny maak waar niemand woon nie.”