Yeremia 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹Pangandikane Rama kita kang kaparingake marang Nabi Yeremia, nalika Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil, karo sakabehing wadya-balane, lan sakabehing karajan kang dikuwasani sarta sakabehing bangsa padha nglurug perang nglawan Yerusalem lan sakabehing kuthane:

²Mangkene pangandikane Rama kita ing Israel: Lungaa, kandhaa marang Zedhekia, raja ing Yehuda, tutura marang dheweke: Mangkene pangandikane Rama kita: Aku bakal masrahake kutha iki marang raja ing Babil; dheweke bakal ngobong kutha iki nganggo geni. ³Kowe ora bakal bisa oncat saka tangane, nanging mesthi bakal kecekel lan dipasrahake marang dheweke. Mripatmu bakal ndeleng mripate raja ing Babil, lan dheweke bakal caturan karo kowe adu-arep, sarta kowe bakal digawa menyang Babil.

⁴Ewadene rungokna pangandikane Ramamu, he Zedhekia, raja ing Yehuda. Mangkene pangandikane Rama kita bab kowe: Kowe ora bakal mati dening pedhang.

⁵Kowe bakal mati kanthi tentrem. Kayadene wong-wong padha ngobong dupa kanggo ngurmati para leluhurmu, yaiku para raja sadurunge kowe, mangkono uga wong-wong bakal padha ngobong dupa kanggo kowe, sarta bakal padha nangisi kowe kalawan sambat: ‘Adhuh, gusti!’ Iki kang wis Dakngandikakake, mangkono pangandikane Ramamu.

⁶Nabi Yeremia banjur ngaturake sakabehing pangandika mau marang Zedhekia, raja ing Yehuda, ana ing Yerusalem, ⁷nalika wadya-balane raja ing Babil lagi nempuh Yerusalem lan sakabehing kutha Yehuda kang isih kari, yaiku Lakhis lan Azeka; iki kutha-kutha kang dibentengi, kang isih kari ing Yehuda.

Sang Rama Ngadili Prajanjian kang Dilanggar

⁸Pangandikane Rama kita kang kaparingake marang Nabi Yeremia sawise Prabu Zedhekia gawe prajanjian karo sakabehe rakyat ing Yerusalem, kanthi ngundhangake kamardikan marang wong-wong mau: ⁹supaya saben wong ngluwari abdine lanang lan wadon kang bangsa Ibrani, supaya aja ana wong kang ngerehake sapadhane wong Yehuda, yaiku sadulure dhewe. ¹⁰Sakabehing panggedhe lan rakyat kang wis mlebu ing prajanjian mau padha mituhu, saben wong ngluwari abdine lanang lan wadon, ora ngerehake wong-wong mau dadi batur maneh; wong-wong padha mituhu lan ngluwari para abdine. ¹¹Nanging sawise iku wong-wong padha malik maneh lan njupuki abdine lanang lan wadon kang wis diluwari mau, banjur dipeksa dadi batur maneh.

¹²Tumuli pangandikane Rama kita kaparingake marang Nabi Yeremia, mangkene:

¹³Mangkene pangandikane Rama kita ing Israel: “Aku dhewe wis gawe prajanjian karo para leluhurmu nalika Aku ngentasake dheweke saka tanah Mesir, saka omah paribudakan, pangandikaKu: ¹⁴Saben pungkasane pitung taun, kowe kabeh kudu padha ngluwari sadulurmu bangsa Ibrani kang didol marang kowe lan wis ngladeni nganem taun suwene; kowe kudu ngluwari dheweke. Nanging para leluhurmu padha ora ngrungokake lan ora nggatekake marang Aku. ¹⁵Lagi wae kowe kabeh padha mratobat lan nindakake apa kang bener ing pamirsaKu, saben wong ngundhangake kamardikan marang pepadhane, sarta gawe prajanjian ana ing ngarsaKu, ana ing padaleman kang kasebut nganggo asmaKu. ¹⁶Nanging kowe kabeh padha malik maneh lan najisake asmaKu: saben wong njupuk maneh abdine lanang lan wadon kang wis koluwari supaya bisa lunga kanthi mardika, banjur padha dipeksa dadi batur maneh.”

¹⁷Mulane mangkene pangandikane Rama kita: “Kowe kabeh padha ora ngrungokake marang Aku kanthi ngundhangake kamardikan, saben wong marang sadulure lan marang pepadhane. Mulane Aku bakal ngundhangake kamardikan kanggo kowe kabeh — mangkono pangandikane Ramamu — yaiku kamardikan tumuju marang pedhang, pageblug, lan paceklik; sarta kowe kabeh bakal Dakdadekake gegirisan tumrap sakabehing karajan ing bumi. ¹⁸Aku bakal masrahake para wong kang padha nglanggar prajanjianKu, kang ora netepi tetembungan prajanjian kang wis digawe ana ing ngarsaKu — yaiku kaya pedhet kang disigar dadi loro lan diliwati ing antarane cuwilan-cuwilane iku. ^a a v18 Ing upacara prajanjian jaman kuna, para kang nggawe prajanjian padha mlaku ing antarane separoning kewan kang wis dibeleh, minangka sumpah yen dheweke bakal nemahi pati kang padha mangkono manawa nglanggar prajanjian mau. ¹⁹yaiku para panggedhene Yehuda lan para panggedhene Yerusalem, para pegawe kraton, para imam, lan sakabehing rakyat ing tanah kono kang padha ngliwati ing antarane cuwilane pedhet mau. ²⁰Kabeh iku bakal Dakpasrahake marang mungsuhe, yaiku marang wong-wong kang padha ngarah nyawane. Jisime bakal dadi pakan manuk ing awang-awang lan kewan ing bumi. ²¹Dene Zedhekia, raja ing Yehuda, lan para panggedhene bakal Dakpasrahake marang mungsuhe, yaiku marang wong-wong kang padha ngarah nyawane, sarta marang wadya-balane raja ing Babil kang wis mundur ninggal kowe kabeh. ²²Lah Aku bakal paring dhawuh, mangkono pangandikane Ramamu, supaya wong-wong mau padha dibalekake menyang kutha iki; wong-wong bakal merangi kutha iki, ngrebut, lan ngobong nganggo geni. Sarta kutha-kuthane Yehuda bakal Dakdadekake sepi mamring, tanpa ana wong kang manggon.”