Nu Bener Reureuh, nu Baha Nyasar

Jalma bener paraeh, taya anu merhatikeun. Rama urang nyebut kurban budak jeung ranjang di luhur pasir-pasir, tuluy nanya saha anu disarieunan nepi ka maranéhna poho ka Mantenna. Nu Maha Luhur tur Suci nyebatkeun Mantenna linggih jeung jalma nu remuk, sarta nyageurkeun jalma anu terus-terusan ngajauhan.

Pasal 57.

Jalma bener paeh, tapi euweuh nu malire; jalma-jalma satia dicabut, tapi euweuh nu ngarti yen nu bener teh diluputkeun tina bahla nu bakal datang. Manehna asup kana karahayuan; maranehna reureuh dina paturonna—unggal jalma anu hirupna jujur.

Tapi maraneh—ka darieu, he anak tukang sihir, he turunan jalma jinah jeung palacur! Ka saha maraneh moyokan? Ka saha maraneh muka sungut lega-lega tur ngejulkeun letah? Lain maraneh teh anak-anak pambangkang, turunan kabohongan, maraneh anu ngagedurkeun birahi di antara tangkal-tangkal kiara, di handapeun unggal tangkal nu hejo, anu meuncit anak-anak maraneh di lebak-lebak, di handapeun sela-sela batu cadas? Di antara batu-batu lempeng di lebak eta bagian maraneh; enya, eta nu jadi babagian maraneh. Ka eta maraneh geus nyecepkeun kurban inuman, maraneh geus ngahaturkeun kurban gandum. Naha Kami kudu sugema ku sakabeh ieu? Di gunung nu luhur tur manjang maraneh geus masang paturon; ka dinya oge maraneh naek pikeun ngahaturkeun kurban. Di tukangeun panto jeung tihang panto maraneh geus masang lambang maraneh. Ninggalkeun Kami, maraneh muka paturon; maraneh naek ka dinya tur ngalegaan eta. Maraneh nyieun perjangjian jeung maranehna; maraneh mikaresep kana paturonna, maraneh neuteup kaayaan taranjangna. Maraneh indit ka raja mawa minyak tur numpukkeun seuseungitan maraneh; maraneh ngutus utusan-utusan maraneh jauh pisan, nepi ka diturunkeun ka alam nu paraeh. ^a Maraneh cape ku jauhna jalan maraneh, tapi maraneh teu ngomong, “Taya harepan deui.” Maraneh manggih kakuatan anyar, nu matak maraneh teu nepi ka lungse. Ka saha atuh maraneh sieun jeung gimir nepi ka maraneh ngabohong, teu inget ka Kami, tur teu malire pisan? Lain Kami geus repeh lila pisan nepi ka maraneh teu sieun deui ka Kami? Kami rek nembongkeun kabeneran jeung kalakuan maraneh, tapi eta kabeh moal aya gunana pikeun maraneh. Mun maraneh sasambat, sina kumpulan brahala maraneh nu nulungan maraneh! Angin bakal ngabawa eta kabeh leungit, saniup angin bakal ngaleungitkeun eta. Tapi sing saha anu nyalindung ka Kami bakal ngabogaan tanah tur ngawaris gunung suci Kami.

Beresihan Jalan Mulang

Tuluy bakal aya nu ngomong: “Adegkeun, adegkeun, sayagikeun jalan! Singkirkeun sakabeh pangalang-ngalang tina jalan umat Kami.”

Sabab kieu timbalan Mantenna nu Maha Luhur tur Maha Agung—Rama urang, anu jumeneng salalanggengna, anu jenengan-Na Suci: “Kami linggih di tempat nu luhur tur suci, tapi oge jeung jalma anu remuk hatena tur handap asor rohna, pikeun ngahirupkeun deui roh nu rendah jeung ngahirupkeun deui hate nu remuk. ^b Sabab Kami moal terus-terusan pasea salalanggengna, jeung moal salawasna bendu; sabab lamun kitu mah roh bakal lungse di payuneun Kami—nya eta napas kahirupan anu dijieun ku Kami. Ku lantaran sarakahna anu dosa Kami bendu; Kami ngagebug manehna, Kami nyumputkeun pameunteu, sarta Kami bendu—tapi manehna terus nyingkah, nuturkeun jalan hatena sorangan. Kami geus nenjo kalakuanana, tapi Kami rek nyageurkeun manehna; Kami rek nungtun manehna tur mulangkeun deui panglipur ka manehna jeung ka maranehna anu midangdam pikeun manehna, mawa pamuji kana biwirna. Karahayuan, karahayuan pikeun nu jauh jeung nu deukeut,” saur Rama urang, “sarta Kami rek nyageurkeun maranehna.” ^c

Tapi jalma jahat teh ibarat laut nu ngagulidag, anu teu bisa cicing, anu caina ngagulakkeun leutak jeung lendut.

“Taya karahayuan,” saur Rama urang, “pikeun jalma jahat.”